Ένας υπόδικος και αυτόκλητος «σωτήρας»…

xatzopoulos

Ενίοτε οι φυσικές καταστροφές παρέχουν σανίδα επιβίωσης, όχι στα θύματά τους αλλά σε όσους μπορούν να τις εκμεταλλευθούν. Τρανταχτό παράδειγμα ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, που κέρδισε μια δεύτερη θητεία καγκελάριου όταν παραμονές εκλογών -τη στιγμή που όλες οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν τον καταποντισμό του- εμφανίστηκε με γαλότσες μέσα στα λασπόνερα. Οι επικοινωνιολόγοι του Βαγγέλη Μαρινάκη φαίνεται πως είναι καλά διαβασμένοι. Τη στιγμή που ο μιντιάρχης, ιδιοκτήτης της δημοφιλέστερης ΠΑΕ και κραταιός εφοπλιστής, παραπέμπεται για κακούργημα με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, αυτός εμφανίζεται σαν σωτήρας των κατοίκων της Μάνδρας, δηλώνοντας πως δεν ήρθε για να προβληθεί, αλλά για να βοηθήσει εκεί που οι άλλοι δεν το κάνουν. «Πείτε μας συγκεκριμένα πράγματα και θα σας βοηθήσουμε. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε με την καρδιά μας. Ζητούμενο είναι να λειτουργήσει η πόλη και να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία. Θα κάνουμε έργα, όχι λόγια. Θα κάνουμε ό,τι μας ζητήσετε… Το σχολείο… ρούχα, ό,τι μας ζητήσετε. Έχω δώσει οδηγίες», είπε σύμφωνα με τη μακροσκελή ανακοίνωση που εξέδωσε η ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Εκείνο που ενοχλεί, δεν είναι ότι ένας οικονομικός παράγων προσφέρθηκε να βοηθήσει. Ίσα-ίσα. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί, είναι το μήνυμα που κουβαλάει αυτή η ενέργεια. Γιατί αν ο Μαρινάκης ήθελε πραγματικά να βοηθήσει, μπορούσε να το κάνει και χωρίς δημοσιότητα και με άλλους τρόπους. Αλλά εμφανίζεται να μιλά με τη γλώσσα μιας εξουσίας που κανείς δεν του έχει δώσει, αλλά ο ίδιος θεωρεί πως έχει δικαίωμα να την ασκεί, επειδή μπορεί «να δώσει οδηγίες». Ως τι; Ως πρόεδρος του Ολυμπιακού προφανώς, επειδή είναι «ένας άνθρωπος που έχει στήσει πολλά πράγματα στη ζωή του, έχει κάνει τόσα πράγματα, έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο έργο», όπως του είπε η δήμαρχος Μάνδρας. Και συμπλήρωσε: «θέλω να μας προσέξετε αυτή τη στιγμή που η πολιτεία είναι ανίσχυρη, θέλω να σας παρακαλέσω ό,τι μπορείτε να κάνετε γι’ αυτή την πόλη».

Ένα επικίνδυνο αφήγημα

Το αφήγημα του αμόλυντου από τις αμαρτίες των πολιτικών προσώπου, που μπορεί να δράσει εκεί που η πολιτεία είναι ανίσχυρη, ηχεί πειστικό σε μια περίοδο έντονης δυσπιστίας απέναντι στην πολιτική. Το έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς πολλοί. Το είδαμε να το χρησιμοποιεί και η Χρυσή Αυγή. Θυμηθείτε τα δημοσιεύματα για τα παιδιά με τα ξυρισμένα κεφάλια που συνόδευαν γριούλες στα ΑΤΜ ή έδιωχναν μετανάστες που δεν πλήρωναν νοίκι και έβαφαν από πάνω και το σπίτι του ιδιοκτήτη. Πρόκειται για ένα αφήγημα που παριστάνει ότι βρίσκεται πέραν και υπεράνω της πολιτικής, αλλά στην ουσία είναι εξόχως πολιτικό. Κεντρικό του σημείο είναι ένας αρχηγός που ξέρει, θέλει και μπορεί, επειδή μιλάει στο όνομα του λαού. Ένας μη πολιτικός, που όχι μόνο μιλάει πολιτικά, αλλά έχει και συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, που ανακαλύπτει πίσω από κάθε κριτική που του ασκείται μια σκευωρία και προτάσσει απέναντί της την αδιαμεσολάβητη σχέση του με το «λαό». «Όλοι οι Ολυμπιακοί απέναντι στην επίθεση που δέχεται η ομάδα μας είμαστε παρόντες και ενωμένοι σαν μια γροθιά», είπε ο δήμαρχος Πειραιά και πλέον πρόεδρος του Ολυμπιακού, Γιάννης Μώραλης. Ιδού η απλή εξίσωση: το κατηγορητήριο κατά του Μαρινάκη είναι αυτομάτως επίθεση κατά του Ολυμπιακού, αφού ο Μαρινάκης «είναι» ο Ολυμπιακός. Εξάλλου ο ίδιος μιλά εξ ονόματος του λαού, προς το παρόν μόνο του Πειραιά, αλλά αύριο ποιος ξέρει; «Ο λαός του Πειραιά έχει ήδη απομακρυνθεί από τους πολιτικούς απατεώνες και τους λαοπλάνους που κυβερνούν τον τόπο και τους χαρίζει πλέον τα ποσοστά που τους αξίζουν», είπε ο εφοπλιστής ανακοινώνοντας την παραίτησή του από το δημοτικό συμβούλιο. Και πρόσθεσε: «αυτοί που κόπτονται υπέρ των συμφερόντων του πειραϊκού λαού, σηκώνοντας την αριστερή γροθιά, με το δεξί χέρι υπόγραψαν μονοπωλιακές συμφωνίες, αποκλείοντας από το λιμάνι που δίνει ψωμί σε χιλιάδες εργαζόμενους τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Τα αρνητικά αποτελέσματα αυτής της συμφωνίας σύντομα θα τα δούμε μπροστά μας».
Φυσικά ο Μαρινάκης και ο οποιοσδήποτε πολίτης δικαιούται να έχει απόψεις κα να τις εκφράζει. Όμως ο Μαρινάκης μέσα από αυτές τις δηλώσεις δεν θέλει απλώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι σε μια δικαστική δίωξη, που πιστεύει ότι έχει άλλου είδους κίνητρα. Παρεμβαίνει ευθέως στην πολιτική με την κάλυψη που του παρέχει η ιδιότητα του «αρχηγού», με την «ανεκτίμητη προσφορά στο μεγαλύτερο σύλλογο της πόλης μας, αλλά και της χώρας, τον Ολυμπιακό, αλλά και στην πόλη του Πειραιά», όπως γράφουν στην ανακοίνωσή τους οι δημοτικοί σύμβουλοι της παράταξής του.
Απαντά ακόμη και σε ανάρτηση του Θανάση Καρτερού στο fb ή σε δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών», το οποίο θύμιζε πως ένα χρόνο πριν εκθείαζε τη συμφωνία με την Cosco, για την οποία τώρα εγκαλεί τους «λαοπλάνους», αλλά και προσωπικά τον Θοδωρή Δρίτσα και τη Μαρία Σταθάκη.

«Ελευθερία» υπό φόβο απόλυσης

Και τέλος, πάει πολύ να επικαλείται ο Β. Μαρινάκης (στην απάντησή του στον Καρτερό) την κατοχυρωμένη δυνατότητα «του δημοσιογράφου, του διευθυντή και του αρχισυντάκτη, να διατυπώνει χωρίς φόβο και εξαρτήσεις την άποψη και το σχόλιό του, να μην έχει ούτε εντολοδόχους ούτε λογοκριτές» και να διαβεβαιώνει πως «στο «Βήμα», «Τα Νέα» και στα διαδικτυακά τους Μέσα αυτό αποτελεί βασική και απαραβίαστη αρχή. Μόλις προχθές απολύθηκε ακόμη ένας αθλητικός συντάκτης και ένας κλητήρας. Είχε προηγηθεί η Παναγιώτα Μπίτσικα και αρκετοί άλλοι του ΔΟΛ που δεν προσλήφθηκαν στην Alter Ego.
Η Παναγιώτα Μπίτσικα απολύθηκε επειδή δεν υπέγραψε τη σύμβαση που υποχρεούνται να τηρούν απαρεγκλίτως οι απασχολούμενοι σε όλες τις επιχειρήσεις του Β. Μαρινάκη. Μια σύμβαση που, όπως έγραψε και η ίδια, συνιστά «μνημείο αντεργατικών διατάξεων, με καταχρηστικούς όρους, οι οποίοι υπάρχουν σποραδικά σε διάφορες ατομικές συμβάσεις στον χώρο του Τύπου (και όχι μόνο) [και οι οποίοι] συγκεντρώθηκαν, ενοποιήθηκαν και αποτέλεσαν ένα corpus, που σημείο προς σημείο κάνει έρμαιο στις διαθέσεις του εργοδότη τον εργαζόμενο».
Ένας από αυτούς τους καταχρηστικούς όρους είναι πως ο εργαζόμενος δεν μπορεί να εργάζεται σε άλλο μέσο χωρίς την άδεια της Alter Ego. Ο αθλητικός συντάκτης συμμορφώθηκε με αυτήν την απαίτηση, αλλά απολύθηκε. Στον κλητήρα δεν δόθηκε καμιά εξήγηση για την απόλυσή του. Η Παναγιώτα Μπίτσικα απολύθηκε επειδή δεν υπέγραψε τη σύμβαση. Δεν είχε υπογράψει, όμως, ούτε και την ατομική σύμβαση την οποία είχε επιβάλει η διοίκηση Ψυχάρη στον ΔΟΛ. Τότε η άρνηση αυτή είχε γίνει ανεκτή. Τώρα όχι.
Ίσως γιατί η άρνηση υπογραφής βλάπτει «τη φήμη, το κύρος και τα συμφέροντα της εταιρείας», όπως αναφέρεται σε κάποιο άρθρο της σύμβασης.
«Η προσωπική και επαγγελματική ευθύνη μας για υπογραφή με ήθος, αξιοπρέπεια και επάρκεια, δεν αποσβένονται ακόμα και στην αρένα της οικονομίας της αγοράς», έγραφε στο κείμενό της η συνάδελφος και παλιά συνοδοιπόρος της «Εποχής» Παναγιώτα. Προσυπογράφουμε και προσθέτουμε: ούτε η καρδιά και ψήφος των πολιτών εξαγοράζεται με μια επίσκεψη και κάποιες υποσχέσεις στη λασπωμένη και πληγωμένη Μάνδρα.

Δανάη Ψωμοπούλου