Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Έχω μια οικονομική διαφορά με ένα συνάνθρωπό μου. Ρωτάω, μήπως θα μπορούσα να τον σκοτώσω; Μήπως μετά θα μπορούσα ν΄ αποφύγω το αυτόφωρο να μην προφυλακιστώ; Και στη δίκη, όποτε γίνει, να με δικάσουν ισόβια, αλλά με τριετή αναστολή και να πάω σπίτι μου; Αυτή τη σκέψη έκανα όταν είδα με πόση μεγάλη ευκολία δίνουν τις αναστολές σε μια μερίδα του ακροδεξιού και δεξιού χώρου για βαριές εγκληματικές ενέργειες. Με πόση ευκολία βάζουν γαβριάδες και τσαντάκηδες στη φυλακή. Τι είναι τελικά η δικαιοσύνη και αυτοί που διοικούσαν μέχρι τώρα;
Ένας υπουργός έβγαλε στα πρωτοσέλιδα με φωτογραφίες κάποιες οροθετικές γυναίκες (έτσι είπαν) που δικάστηκαν και λοιδορήθηκαν. Δεν δικάστηκε κανένας από τους άνδρες που πήγαν με αυτές τις γυναίκες (και δεν ήταν λίγοι) και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις. Κάποιες από αυτές, όταν μαθεύτηκε στο περίγυρό τους ότι ήταν ελευθερίων ηθών, αυτοκτόνησαν. Ένα άλλο ανώτατο δικαστήριο έβγαλε απόφαση ότι δεν πειράζει, αν μια γυναίκα με τρία παιδιά που δούλευε για να ζήσει, είχε να πληρωθεί 15 μήνες, αρκεί να μην κλείσει η επιχείρηση που την απασχολούσε. Μετά από κάποιες μέρες αυτοκτόνησε και άφησε τρία ορφανά. Γιατί δεν δημοσιοποιούνται τα ονόματά του υπουργού και των δικαστών  στον Τύπο, για να μάθει ο ελληνικός λαός ποιοι είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις;
Έχω αρκετά τέτοια παραδείγματα να σας αναφέρω. Σταματάω, όμως, εδώ, γιατί την άλλη εβδομάδα έχω ένα δικαστήριο για παράνομη στάθμευση —μην μου ρίξουν καμιά εικοσαριά χρόνια χωρίς αναστολή.

Γιάννης Σταματάκης