«Ηρθε η ώρα να προχωρήσουμε με τον Αλέξη από εκεί που το άφησε ο Ανδρέας»

Οπα! Παιδιά κρατηθείτε! Ήρθε πράγματι η ώρα να προχωρήσουμε με τον Αλέξη από εκεί που το άφησε ο Ανδρέας; Σοβαρολογείτε; Γιατί, δηλαδή, πού ακριβώς το άφησε ο Ανδρέας; Στον Σημίτη; Με άλλα λόγια ζητάτε να κάνει ο Αλέξης το Μεγάλο Άλμα προς τα Πίσω, πηδώντας πάνω από όλα όσα μεσολάβησαν στο μεταξύ, πάνω από όλα όσα έφτιαξαν τον ίδιο, να ξεχάσει το από το πού έρχεται και το προς τα πού εκλέχτηκε για να το πάμε, προκειμένου να συναντήσει το τα πάντα πληρούν, από όσα λέτε, φάντασμα του Ανδρέα;
Και να προχωρήσουμε ποιοι εμείς; Εμείς του όλου ΣΥΡΙΖΑ και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων; Ή εμείς του όλου ΣΥΡΙΖΑ και των παραφυάδων αυτού; Παιδιά κρατηθείτε. Γιατί κάποτε ο πολύς ενθουσιασμός καταλήγει σε φάρσα. Άλλωστε ξέρετε από τα διαβάσματά σας το πόσες φορές γράφεται η ιστορία και το πώς γράφεται κάθε φορά.
Παιδιά κρατηθείτε. Εκτός αν σας παρεξηγώ. Δηλαδή αν αυτά που γράφετε απευθύνονται αποκλειστικά στους ακραιφνείς ανδρεοπαπανδρεϊκούς -τελοσπάντων σε όσους έχουν απομείνει μετά από τόσα χρόνια- ώστε να διαμορφώσετε όλοι μαζί μια ομάδα, μια οργάνωση, μια τάση, μια πρωτοβουλία, έναν όμιλο προβληματισμού ή ό,τι τέτοιο που θα συζητήσει προγραμματικά με τον ΣΥΡΙΖΑ το ενδεχόμενο πολιτικής συμμαχίας. Προκειμένου, εκτός όλων των άλλων, να διευκρινιστεί επιτέλους εκείνο το καταραμένο «κατεστημένο» (ή, στο πιο μεταμοντέρνο, «τα συμφέροντα»). Ήτοι να κατατεθούν εδώ και τώρα όχι μόνο συγκεκριμένα ονόματα και συγκεκριμένες διευθύνσεις, αλλά -και κυρίως- τα συγκεκριμένα μέτρα που προτείνετε για να αντιμετωπιστεί έμπρακτα το περί ου ο λόγος «κατεστημένο» (ή «τα συμφέροντα»). Ήγουν: ποιες συγκεκριμένες ιδέες, ποιες συγκεκριμένες πράξεις, ποιες συγκεκριμένες διαδικασίες, ποιοι συγκεκριμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες, ποιο συγκεκριμένο είδος δημοσιογραφίας, ποιες συγκεκριμένες μορφές συνδικαλισμού, κλπ απαιτούνται.
Αλλά αν όντως είναι αυτό που επιδιώκετε, μην ξεχάσετε, παρακαλώ, να λάβετε υπόψη ότι το όλον ΠΑΣΟΚ έχει συμπεριλάβει δημοκρατικότατα, όχι μόνον τους ακραιφνείς ανδρεοπαπανδρεϊκούς (και τους συμμάχους αυτών), αλλά και τους ακραιφνείς σημιτικούς (και τους συμμάχους αυτών). Δεν δικαιούνται και αυτοί να διαμορφώσουν τη δική τους ομάδα, οργάνωση, τάση, πρωτοβουλία, όμιλο προβληματισμού κλπ ώστε να προχωρήσουν και αυτοί στον προγραμματικό, επαναλαμβάνω, διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Ωστε να διερευνήσουμε όλοι μαζί τις δυνατότητες και τους όρους πολιτικής συμμαχίας;
Και κάτι τελευταίο. Ένας φίλος μου έλεγε πρόσφατα πως ο πατέρας του ήταν παλιός αριστερός που έγινε ακραιφνής ανδρεοπαπανδρεϊκός λίγο πριν το 1980. Αλλά περίπου 30 χρόνια μετά, δηλαδή μέσα στην κρίση, πέρασε με μεγάλη δυσκολία αλλά οριστικά το ποτάμι και ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, εκτός όλων των άλλων, δεν ήθελε να ξαναδεί στο πρώτο τραπέζι εκείνους που μας έφτασαν εκεί που μας έφτασαν. Ίσως ο πατέρας του φίλου μου είναι υπερβολικός. Αλλά εσείς τι θα με συμβουλεύατε να πω του φίλου μου να πει του πατέρα του; Ότι όλα αλλάζουν για να μείνουν τα πάντα ίδια;

(από τη Νέα Σελίδα, 02.09.2018, σελ. 17)

Νίκος Δ. Μπαλαρής
Μεταπτυχιακός φοιτητής (brain drain) στο Γκρόνινγκεν