Η Χαλκιδική βρέχεται από τον Σαρωνικό

epoxi-logo

Η επικοινωνιακή, κυρίως, μάχη που παρακολουθήσαμε με αφορμή τον εκβιασμό της Ελντοράντο και τη ρύπανση του Σαρωνικού, αποκάλυψε, εκτός των άλλων, και τους λόγους για τους οποίους, παρά τις διακηρύξεις για την ανάγκη προστασίας του, εκείνο που βγαίνει χαμένο από τέτοιες μάχες, είναι το περιβάλλον.
Η μεν κυβέρνηση που πριν λίγες μέρες υπερασπιζόταν την ανάγκη τήρησης στοιχειωδών κανόνων για την αδειοδότηση της Ελντοράντο, με στόχο την αποφυγή ακόμα μεγαλύτερης βλάβης στο περιβάλλον της Χαλκιδικής από όσες ήδη έχουν επέλθει, παρουσιάζεται απροετοίμαστη επιχειρησιακά και ανυπεράσπιστη θεσμικά μπροστά στον επαληθευόμενο κίνδυνο ρύπανσης του Σαρωνικού από την κυκλοφορία «οικολογικών βομβών», σύμφωνα με την ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού.
Η δε αξιωματική αντιπολίτευση (και μεγάλο μέρος της ελάσσονος), αφού τα έδωσαν όλα στο βωμό της Ελντοράντο και «ψήφισαν» με τα δυο χέρια υπέρ της «σωτήριας» επένδυσης και κατά των «υπερβολικών ευαισθησιών», εμφανίστηκαν ως άγρυπνοι –αλλά καθόλου πειστικοί- υπερασπιστές του περιβάλλοντος στο Σαρωνικό, χωρίς όμως να θίγουν στο ελάχιστο το καθεστώς ασυδοσίας που επικρατεί στη θαλάσσια (και όχι μόνο) διακίνηση υγρών καυσίμων.
Γιατί, άραγε, χρειάστηκε η πρωθυπουργική παρέμβαση, για να γίνουν τα αυτονόητα ως πρώτο βήμα για το σχεδιασμό της αποτροπής τέτοιων περιστατικών, που έχει χρέος να ολοκληρώσει άμεσα η κυβέρνηση; Το θεσμικό πλαίσιο και τα μέσα που αφορούν στην πρόληψη θαλάσσιων οικολογικών καταστροφών χρειάζονται αποφασιστική ενίσχυση. Το ίδιο και η ποινική μεταχείριση όσων θα παραβιάζουν τους κανόνες. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν προσφέρεται για επικοινωνιακή διαχείριση και περιστασιακή επίδειξη ευαισθησίας. Το οικολογικό αποτύπωμα της κυβέρνησης –ίσης αξίας με το αριστερό που επικαλείται- παρουσιάζει έλλειμμα. Κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει σαν πράσινο φως στην ασυδοσία από τη Χαλκιδική ως το Σαρωνικό. Ή και αντίστροφα.