Ιερά εξέταση φύλου

Την απόσυρση του νόμου για την ταυτότητα φύλου απαιτεί η Ι. Σύνοδος
Για “ανεξέλεγκτο δικαιωματισμό” κατηγορεί την κυβέρνηση

epoxi-logo

Γιατί τόσος θόρυβος για ένα ζήτημα, όπως η νομική ταυτότητα φύλου, που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εδώ και πολλά χρόνια, έχει ρυθμιστεί χωρίς ν’ ανοίξει μύτη;
Διότι στην Ελλάδα του 2017 συμβαίνει να συνυπάρχουν δύο παράγοντες: μια Εκκλησία που εξακολουθεί και επιμένει να εμπλέκεται στα κοσμικά ζητήματα της πολιτείας, και μια αξιωματική αντιπολίτευση έρμαιο των πιο συντηρητικών τάσεων στο εσωτερικό της, η οποία πιστεύει ότι όσο πιο τυφλά αντιτίθεται στην κυβέρνηση, τόσο πιο κοντά (φαντασιώνεται ότι) έρχεται στην ανατροπή της.
Μέσα στην ίδια ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου βρίσκει κανείς την εξήγηση της σφοδρής αντίδρασης. Η τοποθέτησή της δεν αποτελεί απλή έκφραση γνώμης σε ένα πνευματικό ζήτημα. Συνιστά ρητή πολιτική τοποθέτηση, καθώς επικρίνει την κυβέρνηση για «ανεξέλεγκτο δικαιωματισμό» και εκτιμά ότι η «νομική κατοχύρωση της ρευστότητας της προσωπικής ταυτότητας είναι ό,τι χειρότερο» για την εθνική επιβίωση! Και απαιτεί την απόσυρση του σχεδίου νόμου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ιερά Σύνοδος απαιτεί μερίδιο στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας: στο νόμο για την ιθαγένεια, για το σύμφωνο συμβίωσης, για τη διδασκαλία των θρησκευτικών, ακόμα και για το πρόσωπο του υπουργού Παιδείας —για να θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα— απαιτεί να έχει αποφασιστικό λόγο. Και τι λόγο! Της ύστατης συντήρησης.
Και πίσω από το φοβικό λόγο της τρέχει να κρυφτεί η ΝΔ που ο ηγέτης του διαλαλεί το φιλελευθερισμό του. Γιατί αυτή η σύμπραξη; Και γιατί η συχνά επιφυλακτική και μερικές φορές εφεκτική στάση της κυβέρνησης; Διότι καλλιεργείται έντεχνα η εντύπωση ότι η επιρροή της ιεραρχίας της Εκκλησίας σε τμήμα του εκλογικού σώματος είναι πολύ σημαντική. Πράγμα που ποτέ δεν έχει αποδειχτεί, γιατί ποτέ δεν δοκιμάστηκε αυτή η θρυλούμενη ισχύς.
Το αποτέλεσμα είναι η μεν δεξιά να επιδιώκει τον προσεταιρισμό, η δε αριστερά να καταφεύγει συχνά στον κατευνασμό της ιεραρχίας, που έχει αποδειχτεί αναποτελεσματικός και επιζήμιος.
Αν μια πολιτεία θέλει να είναι σύγχρονη, κοσμική, δημοκρατική και ανεκτική, δεν έχει άλλο δρόμο από το να προχωρήσει στο σαφή διαχωρισμό της λειτουργίας της Εκκλησίας από τις κρατικές λειτουργίες. Και μέχρι τότε, να κρατάει σθεναρή αντίσταση στο κάλεσμα της βαθιάς συντήρησης.