ΙΤΑΛΙΑ: Θολό τοπίο για την αριστερά

italia

Οι δύο κινηματικοί ηγέτες Άννα Φαλκόνε και Τομάζο Μοντανάρι, που προώθησαν την ανασύσταση μιας ενωμένης αριστεράς, οργανωμένης από τα κάτω, δηλώνουν ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν αυτές τις διεργασίες.

 

Η αβεβαιότητα συνεχίζεται στην Ιταλία. Η εικόνα της χώρας δεν ευνοεί τις νεότερες γενιές. Η έκθεση του ΟΟΣΑ «Πρόληψη της ανάπτυξης ανισοτήτων με την αύξηση της ηλικίας» (Preventing Ageing Unequally) αποδεικνύει ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια μεγάλωσε και στην Ιταλία η διαφορά μεταξύ των παλιότερων και των νεότερων γενεών. Το ποσοστό απασχόλησης, μεταξύ 2000 και 2016, αυξήθηκε κατά 23% στις ηλικίες 55-64, και μειώθηκε κατά 11% στους νέους (18-24). Στην Ιταλία, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, «οι ανισότητες μεταξύ εκείνων που γεννήθηκαν μετά το 1980 είναι ήδη μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των γονιών τους στην ίδια ηλικία». Αυτό σημαίνει μεγαλύτερες ανισότητες για τους μέλλοντες συνταξιούχους και μεγαλύτερη ανισότητα όσον αφορά στην πρόνοια.

Εργασία μέχρι θανάτου

Η ιταλική κυβέρνηση είχε την ιδέα να επιλύσει το πρόβλημα με νέο νομοσχέδιο, αυξάνοντας τη συντάξιμη ηλικία από το 2019 στα 67 για άνδρες και γυναίκες, ενώ για την πρόωρη σύνταξη το όριο θα είναι 42 χρόνια και 3 μήνες για τις γυναίκες και 43 χρόνια και 3 μήνες για τους άνδρες. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Ποιος σημερινός νέος θα κατορθώσει να συγκεντρώσει ένσημα 43 χρόνων και 3 μηνών στο τέλος του εργασιακού του βίου; Επίσης, δημιουργείται η υποψία ότι, στην ουσία, από δω και εμπρός οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν κυριολεκτικά μέχρι θανάτου.
Τα συνδικάτα εμφανίζονται διχασμένα, ενώ το μεγαλύτερο συνδικάτο Cgil καλεί σε διαδήλωση το Σάββατο 2 Δεκέμβρη, που όμως δεν θα είναι μια για όλη την Ιταλία, αλλά θα γίνει σε συγκεκριμένες πόλεις όπως το Τορίνο, η Ρώμη, το Παλέρμο κλπ.
Για να αποτραπεί αυτό το ζοφερό μέλλον που διαγράφεται για τον ιταλικό λαό είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται μια ισχυρή αριστερά που θα αγωνιστεί για καλύτερες συνθήκες εργασίας, ενάντια στη φτώχεια και στις ανισότητες και θα εμποδίσει την όλο και ανερχόμενη φασιστική δεξιά, που εκμεταλλεύεται τις δυσχέρειες των πολιτών, στρέφοντάς τους ενάντια στους πιο αδύναμους, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Όμως, αυτή η αριστερά δεν διαφαίνεται μέχρι στιγμής στον ορίζοντα και οι πολίτες που αισθάνονται ορφανοί χάνουν τις ελπίδες τους.

Κάλεσμα για ενωτικό φορέα

Η περίφημη συνέλευση της 18ης Ιουνίου στο θέατρο Μπρανκάτσιο της Ρώμης, που έδωσε ελπίδες στους απογοητευμένους ψηφοφόρους της αριστεράς, φάνηκε να σταματά την πορεία της. Οι δύο κινηματικοί ηγέτες Άννα Φαλκόνε και Τομάζο Μοντανάρι, που προώθησαν την ανασύσταση μιας ενωμένης αριστεράς, οργανωμένης από τα κάτω, δηλώνουν ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν αυτές τις διεργασίες. Ταυτόχρονα, ο Πίπο Τσιβάτι, από το Possibile, ο Νικόλα Φρατοϊάνι από την Ιταλική Αριστερά και ο Αλμπέρτο Σπεράντσα από το Δημοκρατικό και Προοδευτικό Κίνημα, που αποσχίστηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα, καλούν σε συνέλευση για τις 2 Δεκέμβρη για την ίδρυση του ενωτικού φορέα. Η Λουτσιάνα Καστελίνα, μαζί με άλλες προσωπικότητες της αριστεράς υπογράφει την έκκληση να «αποδειχτεί το πραγματικό άνοιγμα προς τους πολίτες και προς εκείνη την ‘αόρατη πλειοψηφία’ της χώρας που δεν ψηφίζει πια, από την οποία εξαρτάται η αξιοπιστία του καλέσματος των κομμάτων και η εκλογική επιτυχία οποιουδήποτε μελλοντικού ψηφοδελτίου».
Το Δημοκρατικό Κόμμα θα προσφύγει, όπως φαίνεται, για άλλη μια φορά στη θεωρία της «χαμένης ψήφου». Αν όμως οι διεργασίες για το νέο φορέα γίνουν με εμπλοκή των αριστερών πολιτών και εάν, όπως είναι πιθανό, ηγηθεί της προσπάθειας ο πρόεδρος της Γερουσίας Πιέρο Γκράσο, ο οποίος εγκατέλειψε τον περασμένο Οκτώβρη το Δημοκρατικό Κόμμα, λέγοντας «δεν έφυγα εγώ, απλά το κόμμα δεν υπάρχει πια», η θεωρία αυτή δεν ισχύει πλέον και το Δ.Κ. δεν θα κατορθώσει να αντλήσει ψήφους από την αριστερά.
Σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο η εξουσία επιλογής των υποψηφίων ανήκει στους επικεφαλής των κομμάτων. Οι αριστεροί πολίτες απαιτούν να γίνει η επιλογή με δημοκρατικό τρόπο, σύμφωνα με το Σύνταγμα και να εξασφαλιστεί η ισότητα των φύλων, τουλάχιστον στο δικό τους ψηφοδέλτιο.

Η στάση των ηγετών

Ο Τομάζο Μοντανάρι καλεί τους συμμετέχοντες στη συνέλευση της 2 Δεκέμβρη να αποδείξουν ότι αυτή η συνάντηση δεν θα είναι «ένα θέατρο που καλύπτει τον πραγματικό στόχο: να εκλεγεί το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι των σημερινών κοινοβουλευτικών ομάδων». Από την άλλη, ο γραμματέας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Μαουρίτσιο Ατσέρμπο εκφράζει τη δυσπιστία του για έναν συνασπισμό χωρίς ξεκάθαρο προσανατολισμό και για ένα ψηφοδέλτιο με πολλές προσωπικότητες προερχόμενες από την κεντροαριστερά, για τις οποίες δεν είναι βέβαιος ότι δεν θα έρθουν για άλλη μια φορά σε συνεργασία με το Δ.Κ. Ο γραμματέας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης επαναλαμβάνει την άποψη του κόμματος για τη «δημιουργία ενός νέου ριζοσπαστικού ψηφοδελτίου, το οποίο, θα αποτελέσει έναν ξεκάθαρα εναλλακτικό πόλο απέναντι στην κεντροαριστερά».
Οι αριστεροί πολίτες, που έχουν βιώσει πολλές απογοητεύσεις, βλέπουν με καχυποψία οποιαδήποτε κίνηση «καβγά για το πάπλωμα». Ας προσέξουν λοιπόν οι ηγέτες του νέου φορέα, γιατί, σε μια τέτοια περίπτωση, όχι μόνο θα στείλουν πολλούς αριστερούς και αριστερές στην αγκαλιά των 5 Αστέρων και στην αποχή, αλλά θα έχουν και οι ίδιοι πολύ βραχύ μέλλον.

Τόνια Τσίτσοβιτς