Κινηματογράφος

«ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ»
Φόνοι και Πυθαγόρειο Θεώρημα

kers1

Του Στράτου Κερσανίδη

Ε, ναι, λοιπόν! Τα Μαθηματικά είναι η επιστήμη των επιστημών! Αυτό φαίνεται να υποστηρίζει και να αποδεικνύει ο Σωτήρης Τσαφούλιας με την ταινία του «Έτερος εγώ», που είδαμε στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία επιβεβαιώνει την ανοδική πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και αξίζει της προσοχής των θεατών. Αναφερόμαστε σε μια αστυνομική ταινία η οποία έχει να κάνει με την αναζήτηση ενός δολοφόνου, ο οποίος κρύβεται πίσω από πέντε βίαιους φόνους. Τα θύματα είναι ένας δικηγόρος, ένας δικαστής, ένας γιατρός, ένας οδηγός και ένας συνεπιβάτης πολυτελούς αυτοκινήτου. Ο Δημήτρης Λαΐνης διδάσκει εγκληματολογία στο πανεπιστήμιο. Ενώ ο πατέρας του βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο, ο Λαΐνης αναλαμβάνει να βοηθήσει με τις γνώσεις του την αστυνομία στην ανακάλυψη του κατά συρροή δολοφόνου. Όταν πιάσει την άκρη του νήματος θα αρχίσει να οδηγείται στο παρελθόν και όλα να μοιάζουν με μια υπόθεση εκδίκησης.
Μια ταινία αστυνομικού μυστηρίου, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για την ελληνική κινηματογραφία. Ο σκηνοθέτης συνδέει τη λύση του γρίφου με τον Πυθαγόρα και με τα Μαθηματικά, μέσα από ένα άκρως ενδιαφέρον, σενάριο το οποίο απαιτεί την προσήλωση των θεατών. Μάλιστα στη συγγραφή του βοήθησε και ο γνωστός μαθηματικός-συγγραφέας, Τεύκρος Μιχαηλίδης.
Μπορεί όλα αυτά τα μαθηματικά και οι αρχαίες ρήσεις που συνδυάζονται, ώστε να φτάσουμε στη λύση του μυστηρίου, να φαντάζουν κάπως πολύπλοκα αλλά η όλη δράση, η οποία απλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή, κυριαρχεί τον μαγνητίζει και τον παρασέρνει. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη, κοφτή, χωρίς περιττολογίες. Η ταινία σε όλα τα τεχνικά σημεία παίρνει άριστα. Θα μπορούσαμε τώρα να μιλάμε για ένα διαμάντι του ελληνικού κινηματογράφου εάν δεν υπήρχε εκείνη η σεναριακή πολυπλοκότητα, όπως προαναφέρω. Γιατί το σινεμά είναι εικόνες που τρέχουν και ό,τι φεύγει, πάει, έφυγε. Δεν είναι βιβλίο που ανατρέχεις, σταματάς, σκέφτεσαι, αντιλαμβάνεσαι και συνεχίζει. Δύσκολο εγχείρημα με πολλά θετικά που, αν μη τι άλλο, δείχνει πως ο Τσαφιούλιας ξέρει τι κάνει και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.
Ενδιαφέρουσα ιστορία, πρωτότυπη πλοκή, μυστήριο και αγωνία, πολύ καλές ερμηνείες. Ακόμη κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι οι στέρεοι χαρακτήρες τους οποίους ο Σωτήρης Τσαφούλιας δομεί με προσοχή, τους κοιτάζει κατάματα και όχι αποστασιοποιημένα. Συγκεκριμένα ο χαρακτήρας του Δημήτρη Λαΐνη ξεδιπλώνεται εντελώς, αφενός χάρη στο σκηνοθέτη, αφετέρου χάρη στην ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

 

«ΥΠΟΘΕΣΗ ΦΡΙΤΖ ΜΠΑΟΥΕΡ, ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ»
Αγώνας ενάντια στη λήθη

kers2

Η συλλογική ενοχή του γερμανικού έθνους απέναντι στο ναζιστικό παρελθόν εξακολουθεί να απασχολεί του γερμανούς σκηνοθέτες. Ένα χρόνο πριν ήταν «Ο λαβύρινθος της σιωπής», του Τζούλιο Ρικιαρέλι, στον οποίο ένας νεαρός εισαγγελέας με τη βοήθεια ενός δημοσιογράφου προσπαθούσαν να σπάσουν το πέπλο της σιωπής που κάλυπτε τη χώρα και να αποκαλύψουν τους κρυμμένους ναζί εγκληματίες. Φέτος, είναι ο Λαρς Κράουμε,  με την «Υπόθεση Φριτς Μπάουερ, Μυστική ατζέντα» (Der staat gegen Fritz Bauer) για να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον αγώνα που διεξήγε το 1957 ο εισαγγελέας Φριτς Μπάουερ, με σκοπό να ανακαλύψει και να φέρει στη Γερμανία να δικαστεί, τον Άντολφ Άιχμαν, τον άνθρωπο που σχεδίασε την Τελική Λύση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει ο Μπάουερ, ο Άιχμαν κρύβεται στο Μπουένος Άιρες. Ξεκινά, λοιπόν, μια μεγάλη προσπάθεια ώστε να εκδοθεί και να μεταφερθεί στη Γερμανία. Μόνο που στη χώρα του το κλίμα που επικρατεί είναι αντίθετο, καθώς θεωρείται πως για να ξεχαστεί το σκοτεινό παρελθόν δεν πρέπει να το σκαλίζει κανείς. Έτσι ο Μπάουερ, εβραϊκής καταγωγής και κρυφο-ομοφυλόφιλος, αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια της Μοσάντ με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για εθνική προδοσία.
Δυνατή αφήγηση, με ένταση και ρυθμό που δημιουργεί την αίσθηση μιας διαρκούς απειλής. Ατμοσφαιρική ταινία, η οποία έχει ως στόχο την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας, σε μια προσπάθεια αυτοκάθαρσης των συμπατριωτών του αλλά και του ιδίου. Αν κάτι θα είχα να παρατηρήσω είναι η επιφανειακή προσέγγιση του κεντρικού χαρακτήρα, ο οποίος υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα για τη Γερμανία. Θυμίζουμε πως ο Φραντς Μπάουερ ήταν εκείνος ο οποίος πρωτοστάτησε στη μεγάλη δίκη των υπευθύνων του Άουσβιτς, η οποία έγινε την περίοδο 1963-1965. Ακόμη η ελαφρότητα με την οποία προσεγγίζονται και τα ίδια τα γεγονότα, δηλαδή μια τάση αποστασιοποίησης που θυμίζει το ρητό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Μόνο που ως γνωστό, δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα αν δεν σπάσεις αυγά. Έτσι η ταινία παρά τα καλά στοιχεία που διαθέτει παραμένει στην επιφάνεια.

Στρα. Κερ.

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

kers3

«Καλή σύζυγος» (Dobra zena) της Μιργιάνα Καράνοβιτς: Η Μιλένα ζει μια ήσυχη και ισορροπημένη ζωή με το σύζυγό της. Έχουν ένα όμορφο σπίτι και η Μιλένα εκπληρώνει όλα της τα καθήκοντα ως σύζυγος, μητέρα και νοικοκυρά με τον καλύτερο τρόπο. Όμως η ευτυχισμένη της καθημερινότητα θα διαταραχτεί όταν σε μια παλιά βιντεοκασέτα δει κάποιες εικόνες από τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία στον οποίο πολέμησε κι ο άντρας της. Στην ταινία αυτή, που είδαμε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τα πάντα λειτουργούν ως ωρολογιακή βόμβα. Από την αρχή ο θεατής εισάγεται σε ένα ιδανικό κλίμα ώστε δυσκολεύεται να πιστέψει πως όλα μπορούν να είναι τόσο ειδυλλιακά στη ζωή μιας οικογένειας. Όταν αυτή η ειδυλλιακή εικόνα διαταραχτεί και αρχίσει η αποδόμηση, ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση. Τότε, ενώ όλα πλέον βαδίζουν προς το τέλος, ο θεατής αναρωτιέται ποια στάση θα κρατήσει η Μιλένα απέναντι στα γεγονότα τα οποία ήρθαν και αναστάτωσαν τη ζωή της.  Ένα συγκλονιστικό δράμα για τις πληγές που άφησε ο εμφύλιος πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά της μεγάλης σέρβας ηθοποιού, Μιριάνα Καράνοβιτς, είναι αρκετά ικανοποιητική. Αν και στο πρώτο μέρος είναι κάπως φλύαρη, στο δεύτερο με την ένταση του δράματος, η ταινία γίνεται πιο σφιχτή και πιο δυνατή, ενώ τα ηθικά διλήμματα κυκλώνουν την ηρωίδα και καλείται να πάρει θέση. Τα ίδια ερωτήματα ταλανίζουν και τους θεατές καθώς ο καθένας διαθέτει το δικό του αξιακό σύστημα. Και, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο.

«Άρνηση» (Denial) του Μικ Τζάκσον: Μια μεγάλη δικαστική διαμάχη απασχόλησε το 1996 τα βρετανικά δικαστήρια και όχι μόνον. Ήταν η δίκη του αρνητή του Ολοκαυτώματος, καθηγητή Ντέιβιντ Ίρβινγκ, εναντίον της αμερικανίδας ιστορικού και συγγραφέως του βιβλίου, «Άρνηση του Ολοκαυτώματος. Η αυξανόμενη επίθεση στην αλήθεια και τη μνήμη».

«Με τα μάτια ανοιχτά» (A peine j’ ouvre les yeux) της Λεϊλά Μπουζίντι: Η 18χρονη Φαράχ ζει στην Τύνιδα, μόλις έχει τελειώσει το Λύκειο και οι γονείς της θέλουν να γίνει γιατρός. Εκείνη όμως είναι τραγουδίστρια σε ένα στρατευμένο ροκ συγκρότημα και έχει άλλα όνειρα για τον εαυτό της. Η Φαράχ κάνει την προσωπική της επανάσταση, αρχίζει μαζί με το γκρουπ να τραγουδά σε καφέ της πρωτεύουσας ενώ η Τυνησία βράζει.

«Πάση θυσία» (Hell or high water) του Ντέιβιντ Μακένζι: Η οικογενειακή περιουσία του Τόμπι και του Τάνερ κινδυνεύει με κατάσχεση από μια τράπεζα. Ο Τόμπι είναι χωρισμένος πατέρας και ο Τάνερ πρώην κατάδικος. Αποφασίζουν να αντιδράσουν δραστικά ληστεύοντας τα υποκαταστήματα της τράπεζας.

«xXx: Επανεκκίνηση» (xXx: The return of Xander Cage) του Ντ. Τζ. Καρούζο: Στην τρίτη ταινία της σειράς, ο Ζάντερ προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από μια συνωμοσία.

«Μάγια η Μέλισσα: Η ταινία» (Maya the Bee movie) του Άλεξ Στάντερμαν: Η γλυκιά μελισσούλα σε νέες περιπέτειες.
Σινεφίλ