Κινηματογράφος

«ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΑΜΑΞΙΔΙΑ»
Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι

kers1

Του Στράτου Κερσανίδη

Ενώ πηγαίνεις να δεις μια ταινία, βρίσκεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα την οποία οφείλεις να κοιτάξεις κατάματα. Χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις, πρέπει να ξεπεράσεις αφελείς βεβαιότητες και ζητήματα που δεν τολμάς να αγγίξεις. Ε, ναι, οι ομάδες ανθρώπων με προβλήματα, δεν αποτελούνται σώνει και καλά από αθώες περιστερές! Έτσι είναι και το σωστό, δηλαδή όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως από την κοινωνική ομάδα που μπορεί να ανήκουν είναι ίσοι και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται τόσο στο καλό όσο και στο κακό. Δηλαδή, μπορεί οι μετανάστες και οι πρόσφυγες να είναι ευπαθής κοινωνική ομάδα, η οποία αξίζει της αλληλεγγύης μας, αλλά ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και άνθρωποι με αποκλίνουσα -για να το πω κομψά- συμπεριφορά. Εν προκειμένω δεν είναι όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία (ΑΜΕΑ) αγγελούδια. Ανάμεσα τους υπάρχουν και διαβολάκια.
Αυτό ακριβώς μας λέει με τον τρόπο του ο ούγγρος σκηνοθέτης Άτιλα Τιλ στην ταινία «Δολοφονικά αμαξίδια» (Tiszta Szivvel), η οποία κέρδισε το Χρυσό Αλέξανδρο στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο Ζόλι και ο Μπάρμπα είναι δύο νεαρά παιδιά που ζουν σε ένα κέντρο περίθαλψης για αναπήρους. Στον ελεύθερο χρόνο τους σχεδιάζουν κόμικς και έχουν σκοπό να πάρουν μέρος σε έναν διαγωνισμό, να τον κερδίσουν ώστε το έργο τους να εκδοθεί. Στο κέντρο γνωρίζονται με τον Ρούπασοφ, έναν πρώην πυροσβέστη, καθηλωμένο κι αυτόν σε καροτσάκι, ο οποίος έμεινε ανάπηρος εξαιτίας ενός δυστυχήματος πάνω στη δουλειά του. Ο τελευταίος διατηρεί επαφές με ένα σέρβο μαφιόζο και του κάνει διάφορες δουλειές. Όταν ο μαφιόζος του ζητά να καθαρίσει κάποιους αντιπάλους του, θα ζητήσει τη βοήθεια των δύο παιδιών. Όμως το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο φονικό, ενώ την ίδια ώρα τα δύο παιδιά μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στο κόμικς. Είναι όμως έτσι;
Τα «Δολοφονικά αμαξίδια» ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία των ταινιών, οι οποίες πιάνουν το θεατή από το αυτί και τραβώντας τον, τον πηγαίνουν μέχρι το τέλος! Θέλω να πω, πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας υπάρχει ένα σφίξιμο, ένας πόνος, μιας και οι πρωταγωνιστές είναι ανάπηροι. Όμως εκτός από τον πόνο, το πιάσιμο στο αυτί σε οδηγεί, σε κρατά εν καθηλώσει, αφού υπάρχει δράση και αγωνία για την εξέλιξη. Πάνω απ’ όλα, όμως, διαθέτει ένα υποδόριο μαύρο χιούμορ, κάτι που αποθεώνεται στο φινάλε, με το σκηνοθέτη να μας λέει πως «εντάξει, μην τα παίρνετε όλα τόσο σοβαρά!».
Ο Τιλ χτίζει μια εξαιρετική ταινία η οποία δεν επιδιώκει να δημιουργήσει ψεύτικη συγκίνηση ούτε συμπόνια για τους ήρωές της. Άλλωστε πως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο όταν οι τρεις αυτοί άνθρωποι λειτουργούν ως φονικές μηχανές. Επίσης ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στη σχέση τους, τη δυνατή φιλία και την αφοσίωση. Τέλος, υπάρχει και το στοιχείο του πόνου που φέρνει η απόρριψη. Και αναφέρομαι σε ένα από τα παιδιά που νιώθει πως ο πατέρας του δεν το θέλει επειδή είναι ανάπηρος. Αυτός είναι ο λόγος που σχεδιάζει και δημιουργεί ιστορίες σε κόμικς, είναι η διέξοδος και, όπως αντιλαμβανόμαστε στο φινάλε, η λύτρωση. «Μπορεί να είμαι ανάπηρος, αλλά μπορώ να είμαι κι εγώ το ίδιο καλός αλλά και το ίδιο κακός, όπως όλοι». Έξυπνο και πρωτότυπο σινεμά από την, εν υπνώσει για πολλά χρόνια, μεγάλη ουγγρική κινηματογραφική σχολή, που ελπίζουμε σκηνοθέτες όπως ο Άτιλα Τιλ, να της δώσουν την ώθηση που χρειάζεται. Ταινία γεμάτη και χορταστική η οποία καθηλώνει, συγκινεί και μας κάνει να μειδιούμε.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

«ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ»
Ο άνθρωπος της “τελικής λύσης”

 

kers2

Είναι πολλά εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που την ώρα που συνέβαιναν δεν μπορούσε να εκτιμηθεί η σοβαρότητά τους, ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο. Επειδή όταν δίδεται ένας τιτάνιος αγώνας, όπως εκείνος εναντίον του ναζισμού – φασισμού, όλα μπορούν να έχουν σημασία, τόσο στην εξέλιξη του αγώνα όσο και στο ηθικό των αγωνιστών. Ένα τέτοιο γεγονός επέλεξε να μεταφέρει στον κινηματογράφο ο Σον Έλις, σκηνοθετώντας την «Επιχείρηση Ανθρωποειδές» (Anthropoid).
Βρισκόμαστε στην Πράγα το 1942. Ο Ράινχαρτ Χάινριχ, στρατηγός των Ες Ες, είναι ο τρίτος στην ιεραρχία των ναζί, μετά από το Χίτλερ και το Χίμλερ. Επιπλέον ήταν και ο άνθρωπος ο οποίος συνέλαβε την υλοποίηση της λεγόμενης «τελικής λύσης», που ήταν το σχέδιο για την εξόντωση των Εβραίων. Ο Χάινριχ επικεφαλής των ναζιστικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία μπαίνει στο στόχαστρο της αντίστασης. Δύο τσεχοσλοβάκοι στρατιώτες, οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα και εκπαιδεύτηκαν στην Αγγλία, ο Γιόζεφ Γκάμπτσικ και ο Γιαν Κούμπις, αναλαμβάνουν την αποστολή με κωδική ονομασία «Ανθρωποειδές», της οποίας σκοπός ήταν η δολοφονία του Χάιννριχ.
Έτσι στις 27 Μαΐου 1942, και ενώ ο Χάινριχ κινείται με το αυτοκίνητό του, σε μια στροφή οι δύο αντιστασιακοί επιτίθενται εναντίον του και τον πυροβολούν. Ο Χάινριχ τραυματίζεται ελαφρά αλλά μια χειροβομβίδα που του πετούν τον τραυματίζει στην κοιλιά. Ενώ μεταφέρεται θανάσιμα τραυματισμένος στο νοσοκομείο, η Γκεστάπο εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσει τους δράστες. Οι ναζί κατά την προσφιλή τους μέθοδο, προβαίνουν σε σκληρά αντίποινα. 3.000 Εβραίοι από το γκέτο και 152 Εβραίοι στο Βερολίνο, συλλαμβάνονται και εκτελούνται. Δύο εβδομάδες μετά, στις 10 Ιουνίου, ο Χίτλερ διατάζει τον αφανισμό της κωμόπολης Λίντιτσε, επειδή θεωρείται πως οι κάτοικοί της βοήθησαν τους δύο αντιστασιακούς. Εκτελέστηκαν συνολικά 198 άνδρες και 71 γυναίκες, ενώ οι υπόλοιπες γυναίκες και τα παιδιά οδηγούνται σε στρατόπεδα.
Μια δυνατή ταινία η οποία είναι βασισμένη σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Ο σκηνοθέτης, Σον Έλις, λέει: «Εγώ βλέπω την ιστορία απέξω. Δεν υπάρχει προσωπική εμπλοκή, για το πώς έγιναν τα πράγματα. Κατέληξα σ’ αυτό το πρότζεκτ, μετά από αρκετά χρόνια έρευνας. Δεν έχω όμως ζήσει εκείνη την εποχή. Νομίζω ότι μπορούν να παρουσιαστούν τα γεγονότα με έναν τρόπο που να είναι αντικειμενικός. Ας αφήσουμε να μιλήσουν τα ίδια τα γεγονότα».
Αν και το φινάλε της ταινίας είναι γνωστό, η σκηνοθεσία δεν προδίδει τον εαυτό της και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Άλλωστε το γεγονός, ως τέτοιο, διαθέτει από μόνο του το στοιχείο του σασπένς ακόμη και να ξέρουμε που καταλήγει. Γιατί εκτός από το «πού» (πάει), μας ενδιαφέρει και το «πώς» (θα πάει). Εδώ εισέρχεται η τέχνη και το ταλέντο του σκηνοθέτη ο οποίος τα καταφέρνει μια χαρά.
Το 1975 γυρίστηκε η ταινία «Ο ένας από τους 7 ήταν προδότης» (Operation: Daybreak), σε σκηνοθεσία του Λιούις Γκίλμπερτ, η οποία ήταν βασισμένη στην ίδια αληθινή ιστορία.

Σ.Κ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

 

«Gold» του Στίβεν Γκάχαν: Ο Κένι Γουέλς, για να ξεφύγει από τη ρουτίνα, αποφασίζει να συνεργαστεί με το γεωλόγο Μικέλ Ακόστα με σκοπό να αναζητήσουν χρυσάφι στη ζούγκλα της Ινδονησίας. Και ενώ η τύχη τους ευνοεί, αρχίζουν τα μεγάλα προβλήματα γιατί το χρυσάφι εκτός από το να το ανακαλύψεις πρέπει να καταφέρεις και να το κρατήσεις!

«Rings: Σήμα κινδύνου 3» του Φ. Χαβιέ Γκουτιέρεζ: Στην τρίτη αυτή συνέχεια της σειράς ταινιών τρόμου, η Τζούλια αναζητά τον αγαπημένο της Χολτ, ο οποίος έχει πάει σε άλλη πόλη για σπουδές. Εκεί μαθαίνει πως ο Χολτ έχει δει πριν από 6 μέρες την καταραμένη κασέτα και μόλις περάσει η 7η μέρα, θα πεθάνει. Με το χρόνο να είναι εχθρός, η Τζούλια ξεκινά έναν αγώνα δρόμου να τερματίσει την κατάρα και να σπάσει το φαύλο κύκλο του αίματος.

«Warriors gate» του Ματάιας Χάουν: Ένας έφηβος, ο Τζακ Μπρόνσον, επιλέγει την εικονική ζωή από την πραγματική. Στο σχολείο είναι θύμα εκφοβισμού, η μητέρα του εργάζεται σκληρά για να πληρώσει την υποθήκη του σπιτιού κι εκείνος «ταξιδεύει» μέσα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μια μέρα θα βρεθεί στην αρχαία Κίνα και μια πριγκίπισσα ζητά τη βοήθειά του.

«Άμεση αποβίβαση» (Debarquement immediate!) του Φιλί ντε Σαβερόν: Ο Χοσέ είναι συνοριοφύλακας και περιμένει πως και πως την προαγωγή του στο εγκληματολογικό. Απομένει μόνο μια αποστολή ρουτίνας. Να φροντίσει για την έκδοση στο Αφγανιστάν, του Ακίμ, ενός άνδρα ο οποίος λανθασμένα έχει κατηγορηθεί ως ύποπτος τρομοκρατίας. Ο Ακίμ αποφασισμένος να βρει το δίκιο του, όταν το αεροπλάνο αναγκάζεται να προσγειωθεί στη Μάλτα, καταφέρνει να δραπετεύσει. Έτσι αρχίζει ένα θεότρελο ανθρωποκυνηγητό.

Σινεφίλ