Κινηματογράφος

58ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στο απόηχο της γιορτής του σινεμά

Του Στράτου Κερσανίδη

Στη σουηδική ταινία, «Κοράκια» του Γιενς Ασούρο απονεμήθηκε ο Χρυσός Αλέξανδρος του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή 12 Νοεμβρίου. Το χαμηλών τόνων δράμα του Ασούρο, αφηγείται τη δύσκολη ζωή μιας αγροτικής οικογένειας στη Σουηδία τη δεκαετία του 1970 το οποίο υπόκωφα οδηγεί στο σκληρό φινάλε.
Το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής-Αργυρός Αλέξανδρος, απονεμήθηκε στην ιρανική ταινία, «Χωρίς όνομα, χωρίς υπογραφή», του Βαΐντ Τζαλιλβάντ. Ένα ουμανιστικό φιλμ που θέτει το ζήτημα των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζουν οι καθημερινοί άνθρωποι σε μια γεμάτη αντιφάσεις καθημερινότητα.
Για τις ταινίες αυτές δημοσιεύσαμε εκτενή σημειώματα στο φύλλο της προηγούμενης Κυριακής. Όχι όμως και για την ταινία η οποία κέρδισε το Χάλκινο Αλέξανδρο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, το «Winter brothers» του Χλίνουρ Πάλμασον. Κεντρικοί χαρακτήρες σε αυτήν τη συμπαραγωγή Ισλανδίας-Δανίας είναι δύο αδέλφια, ο Γιόχαν και ο Εμίλ, εντελώς διαφορετικοί ως χαρακτήρες οι όποιοι εργάζονται σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας ασβεστόλιθου σε ένα χωριό στη Δανία. Ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί τη σχέση ανάμεσα στα δύο αδέλφια, μια σχέση αντιζηλίας και όχι ιδιαίτερα ισορροπημένη. Κυρίως από την πλευρά του Εμίλ ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα και στο εργασιακό του χώρο. Με λίγα λόγια και επίμονα πλάνα καταγραφής της καθημερινότητας, ο σκηνοθέτης υπονοεί πολύ περισσότερα από όσα λέει. Θαυμάσια πλάνα συνοδεύουν την αίσθηση μιας εν αναμονή έκρηξης.
Από ελληνικής πλευράς, τρεις φορές ανέβηκε στη σκηνή ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, σκηνοθέτης και ηθοποιός της ταινίας «Too much info clouding over my head» για να παραλάβει τα βραβεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το δεύτερο βραβείο «Νέος Κινηματογράφος» της ΕΡΤ.
Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) βράβευσε την ταινία «Ρόζμαρι» του Άδωνι Φλωρίδη. Ταινία με κοινωνική ματιά, συχνά σαρκαστική και χιουμοριστική, ουσιαστικοί διάλογοι και τρυφερή ματιά επάνω στους χαρακτήρες.
Ο βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, ο οποίος απένειμε το βραβείο της Βουλής των Ελλήνων «Ανθρώπινες αξίες» στην ταινία «Για την οικογένεια» του Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ, από τη Ρωσία, έκανε ιδιαίτερη μνεία στον Παύλο Ζάννα. Θύμισε πως ο πρωτεργάτης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών, συνελήφθη για την αντιδικτατορική του δράση το 1968 λόγω συμμετοχής του στη Δημοκρατική Άμυνα. Καταδικάστηκε σε 10,5 χρόνια φυλακή και αφέθηκε ελεύθερος στις αρχές του 1972, λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του.
Μετά την απονομή προβλήθηκε η ταινία «Το πάρτι» της Σάλι Πότερ. Με μια υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, με την κάμερα να κινείται ακατάπαυστα στο χώρο, η Πότερ σκηνοθετεί μια απολαυστική, σαρκαστική κωμωδία κλειστού χώρου με θαυμάσιους διαλόγους και εξαιρετικές ερμηνείες από ένα μοναδικό καστ.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

«LINES» Ιστορίες οικονομικής κρίσης

Ο Βασίλης Μαζωμένος είναι ένας ιδιότυπος σκηνοθέτης με το δικό του προσωπικό στιλ κάτι που επιβεβαιώνεται από το μέχρι τώρα έργο του («Το χρήμα – Μια μυθολογία του σκότους», «Guilt», «10η μέρα» κ.ά.). Χωρίς να χρησιμοποιεί τον κλασικό τρόπο αφήγησης, με ποιητική διάθεση και αλληγορική προσέγγιση, αναπτύσσει τα θέματά του και αφήνει χώρο στο θεατή να αναμετρηθεί με τους δικούς του προβληματισμούς. Ο Βασίλης Μαζωμένος εμπνεόμενος από την οικονομική κρίση, δημιουργεί μικρές αφηγήσεις που μοιάζουν με μικρούς εφιάλτες. Επτά διαφορετικές ιστορίες με διαφορετικούς ήρωες μέσα σε ένα σκηνικό απόλυτης κατάρρευσης. Μια τηλεφωνική υπηρεσία, η «Γραμμή ζωής», λειτουργεί για να προσφέρει βοήθεια στους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε απόγνωση. Άνεργοι, γιάπηδες, στελέχη επιχειρήσεων, αστυνομικοί, ρακοσυλλέκτες, άστεγοι, φασίστες, σε ένα σκηνικό τρόμου μιας κοινωνίας, η οποία σήπεται διαρκώς και η οποία ελάχιστα μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους. Καφκική ατμόσφαιρα, διάλογοι προσεγμένοι και καθόλου εύπεπτοι. Η πιο πολιτική ελληνική ταινία, τουλάχιστον στο φετινό ελληνικό τμήμα του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου προβλήθηκε πριν από μερικές μέρες. Πολιτική, όχι με την έννοια του συνθήματος και του μανιφέστου, αλλά με έναν τρόπο πιο βαθύ ο οποίος αφουγκράζεται την ανθρώπινη αγωνία, εκείνη που βιώνουν τα θύματα αλλά και οι θύτες που από τη μια στιγμή στην άλλη μετατρέπονται σε θύματα.
Συγκλονιστικό φινάλε που θυμίζει έντονα την πρόσφατη ιστορία. Λέει: «Γαμώ τη Βουλή και το Σύνταγμα. Εμείς είμαστε ελέφαντες και η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν ο ψύλλος συνεχίσει να ενοχλεί τον ελέφαντα, τότε εκείνος θα τον λιώσει με την προβοσκίδα του». Και λίγο μετά: «Αν ο πρόεδρός σας συνεχίσει τις μαλακίες για τη Βουλή, τη Δημοκρατία και το Σύνταγμα, ίσως αυτά να μη διαρκέσουν και πολύ».
Η ταινία του Μαζωμένου κατορθώνει να παρουσιάσει την κρίση με μια ποιητική διάσταση. Είναι ένα απελπισμένο κινηματογραφικό ποίημα, μοιάζει με την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη.
Προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Τριανόν.

Στρα. Κερ.

 

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Εκτός από το «Lines», προβάλλονται επίσης οι ταινίες:

«Δεν είμαι ο νέγρος σου» (I am not your negro) του Ραούλ Πεκ: Μετά τη τελευταία ταινία του Πεκ, «Ο νεαρός Καρλ Μαρξ», που προβλήθηκε ήδη στους κινηματογράφους, ήρθε η ώρα να δούμε και την προηγούμενη ταινία του, ένα ντοκιμαντέρ που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ. Η ταινία συμπυκνώνει μέσα της όλη την ακτιβίστικη αντίληψη του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών, γνωστό και ως «Μαύρη Δύναμη» (Black Power) που αναπτύχθηκε κατά τις δεκαετίες 1960-1970. Η ταινία είναι βασισμένη στο τελευταίο βιβλίο του μαύρου και ομοφυλόφιλου συγγραφέα, Τζέιμς Μπόλντουιν (1924-1987), «Θυμήσου αυτό το σπίτι», το οποίο έμεινε ημιτελές. Το βιβλίο μιλά για τους ηγέτες του κινήματος των μαύρων στις ΗΠΑ, Μάλκομ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς και για τους τραγικούς θανάτους τους. Ακόμη, καταδεικνύεται στην ταινία το πώς η εικόνα που υπάρχει για τους μαύρους της Αμερικής είναι μια κατασκευή η οποία επιβλήθηκε από τη λευκή πλειοψηφία. Το κείμενο του Μπόλντουιν αφηγείται ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον.

«Happy end» του Μίκαελ Χάνεκε: Κοντά στους προσφυγικούς καταυλισμούς στο Καλέ της Βόρειας Γαλλίας, μια πλούσια οικογένεια ζει μέσα σε μια εντυπωσιακή βίλα. Πίσω από τους τοίχους της βίλας ξεδιπλώνεται όμως μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτή που φαίνεται. Ο ηλικιωμένος πατέρας σκέπτεται να αυτοκτονήσει, η συναισθηματικά ανεπαρκής κόρη του αναζητά διέξοδο στην εργασιομανία, ο γιος του απατά τη γυναίκα του, ο εγγονός του είναι εντελώς ανίκανος, ενώ η μόλις 13 ετών δισέγγονή του κρύβει κάτι άλλο πίσω από το αθώο παιδικό της πρόσωπο. Ο Χάνεκε αναδεικνύει την υποκρισία και την αλλοτρίωση που διαπερνούν τα μέλη αυτής της μεγαλοαστικής οικογένειας, η οποία αποτελεί την αντανάκλαση της κοινωνικής τάξης την οποία εκπροσωπεί. Με την κοφτερή σκηνοθεσία του, οικοδομεί λιθαράκι-λιθαράκι ένα πλέγμα σχέσεων που βρίσκεται σε πολύ εύθραυστη ισορροπία. Όσο για το φινάλε, μην ξεγελαστείτε από τον τίτλο της ταινίας!

«Ανεμιστήρας» του Δημήτρη Μπίτου: Η 11χρονη Λεμονιά είναι ένα πανέξυπνο αλλά εσωστρεφές κορίτσι που ζει με τους γονείς της στη Δραπετσώνα. Όμως οι γονείς της, ο Άλκης και η Δανάη, καυγαδίζουν συχνά και η Λεμονιά γίνεται μάρτυρας αυτών των καυγάδων. Η φαντασία της είναι το μοναδικό της καταφύγιο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση. Όταν μια μέρα θα ανακαλύψει στα χαλάσματα ενός παλιού σπιτιού μια χειροβομβίδα αποφασίζει να την χρησιμοποιήσει… για να διορθώσει την κατάσταση. Έτσι ένα βράδυ και ενώ μαίνεται ένας από τους συνηθισμένους καυγάδες, η μικρή Λεμονιά εμφανίζεται μπροστά στους γονείς της κρατώντας τη χειροβομβίδα στο χέρι! Από τη στιγμή εκείνη και υπό την απειλή της χειροβομβίδας, αρχίζει να σκηνοθετεί τη σχέση των γονιών της φτιάχνοντάς την όπως εκείνη θέλει.

«Stronger: Με τη δύναμη της ζωής» (Stronger) του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν: Ο 27χρονος Τζεφ Μπάουμαν βρίσκεται στο σημείο τερματισμού στο Μαραθώνιο της Βοστώνης, περιμένοντας την κοπέλα του, την Έριν, να τερματίσει. Είναι το 2013, η χρονιά που το μεγάλο αυτό αθλητικό γεγονός έγινε στόχος των τρομοκρατών. Και έτσι, ενώ ο Τζεφ περιμένει, γίνεται η τρομακτική έκρηξη με αποτέλεσμα να χάσει και τα δυο του πόδια! Αυτήν είναι η πραγματική ιστορία του Τζεφ Μπάουμαν, μεταφερμένη στην οθόνη, με τον Τζέικ Γκίλενχαλ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ιστορία επίπονου καθημερινού αγώνα για τον ίδιο και την οικογένειά του.

«Justice league» του Ζακ Σνάιντερ: Ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν και η Γουόντερ Γούμαν, αναζητούν κι άλλους υπερήρωες για να σώσουν τον πλανήτη από μια κοσμογονική καταστροφή.

«Επικίνδυνες ψαρικές αποστολές» (Seafood) του Ον Χο Γκο: Ο καρχαριούλης Παπ προσπαθεί να σώσει την οικογένειά του από τους λαθροκυνηγούς. Μαζί με τον επιστήμονα Χραπόδη και τον Τζούλιους, εγκαταλείπουν τη θάλασσα και βγαίνουν στη στεριά για να πολεμήσουν τους ανθρώπους. Κινούμενο σχέδιο.
Σινεφίλ