Κινηματογράφος

«ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΜΠΙΝΓΚ ΣΤΟ ΜΙΣΟΥΡΙ»
Μια γυναίκα αναζητά δικαίωση

Του Στράτου Κερσανίδη

«Η κόρη μου η Άντζελα δολοφονήθηκε πριν επτά μήνες. Η τοπική αστυνομία προτιμά να βασανίζει μαύρους παρά να εξιχνιάζει εγκλήματα». Με τα λόγια αυτά η Μίλντρεντ Χέιζ εξηγεί μπροστά στην κάμερα γιατί νοίκιασε τις τρεις μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες στην είσοδο της μικρής πόλης Έμπινγκ στην πολιτεία του Μιζούρι. Έτσι εξηγείται και ο παράξενος τίτλος της ταινίας «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μισούρι» (Three billboards outside Ebbing, Misouri) του Μάρτιν Μακ Ντόνα.
Η Μίλντρεντ ζει με το γιο της Ρόμπι, αφού ο Τσάρλι, ο άντρας της, μετά τη δολοφονία της κόρης τους την εγκατέλειψε για μια 18χρονη. Ο πόνος για το χαμό της Άντζελας και η μη διαλεύκανση της υπόθεσης έχουν φέρει τη γυναίκα στην απόγνωση. Έτσι επέλεξε τον τρόπο της δημόσιας καταγγελίας μέσω των διαφημιστικών πινακίδων. Μόνο που ο Ουίλιαμ Γουίλομπι, ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας, είναι ένας συμπαθητικός άνθρωπος και ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός. Έτσι η γυναίκα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το σύνολο σχεδόν των συμπολιτών της. Αλλά και με τον Ντίξον, έναν νεαρό αστυνομικό, ρατσιστή, ιδιαίτερα βίαιο και προσκολλημένο στη μητέρα του. Μέσα από ανατροπές και συγκρούσεις θα αναδυθούν οι ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων, θα επέλθουν αλλαγές και θα οδηγηθούμε σε ένα αισιόδοξο φινάλε.
Ο δραματικός πυρήνας της ταινίας δεν περιορίζει το σκηνοθέτη, ο οποίος ξεδιπλώνει το ταλέντο του, και, με τους διαλόγους, τα διάφορα στιγμιότυπα της δράσης και τους χαρακτήρες, τον ενδύει με πολλά κωμικά στοιχεία. Έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για δραματική κωμωδία στην οποία βρίσκουμε να συνυπάρχουν κι άλλα κινηματογραφικά είδη, όπως το νουάρ και το γουέστερν.
Πάντως, κατά τη γνώμη μου, ο Μάρτιν Μακ Ντόνα δίνει περισσότερη σημασία στους χαρακτήρες του, στις συναισθηματικές τους μεταπτώσεις, στον τρόπο που διαμορφώνονται μέσα από τα γεγονότα και τις καταστάσεις, έτσι ώστε στο φινάλε όλοι να μοιάζουν διαφορετικοί και μάλιστα, καλύτεροι! Βέβαια, μέσα από την αφήγηση αναδύεται και η καθημερινότητα, οι σχέσεις και η ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων στις μικρές αμερικανικές πόλεις. Οι συντηρητικές τους απόψεις, οι εμμονές τους αλλά και η αλληλεγγύη τους.
Εξαιρετικές είναι οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών με συντριπτική την παρουσία της Φράνσις Μακ Ντόρμαντ. Η ταινία μπαίνει με πολύ καλές προοπτικές στην κούρσα των Όσκαρ, αφού ήδη έχει κερδίσει τέσσερις Χρυσές Σφαίρες: Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου, Α΄ Γυναικείου Ρόλου (Φράνσις Μακ Ντόρμαντ) και Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ρόκγουελ).

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

«MOUNTAIN»
Αναζητώντας την υπέρβαση

Μέχρι πριν από τρεις αιώνες, τα βουνά ήταν για τους ανθρώπους μέρη απλησίαστα, τόποι όπου κατοικούσαν είτε οι θεοί είτε οι δαίμονες. Όταν όμως η καθημερινότητα άρχισε να γίνεται ασφαλής και προγραμματισμένη, ο άνθρωπος άρχισε να αναζητά την πρόκληση και τον κίνδυνο. Στράφηκε, έτσι, προς τις τεράστιες αυτές πτυχώσεις του εδάφους που συχνά φτάνουν μερικές χιλιάδες μέτρα ύψος.
Η σχέση του ανθρώπου με τα βουνό είναι το θέμα του υπέροχου ντοκιμαντέρ «Mountain» της Τζένιφερ Πίντομ. Η κάμερα σκαρφαλώνει, βουτάει, ανυψώνεται, ξαναπέφτει. Ακολουθεί το σώμα των ορειβατών, των σκιέρ, των εξερευνητών. Το σαγηνευτικά πανέμορφο αυτό φιλμ κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Η κάμερα έρχεται κοντά, ακολουθεί τις προσπάθειες, ακούς τις αναπνοές, τους ήχους από τις πέτρες που πέφτουν κι από τους πάγους που σπάνε. Κι αναρωτιέσαι γιατί όλα αυτά; Γιατί τα βουνά «δεν είναι φτιαγμένα από βράχους και πάγο. Είναι φτιαγμένα από όνειρα κι επιθυμίες. Είναι βουνά του μυαλού», θα μπορούσε να είναι μια απάντηση που δίνεται στην ταινία. Θα μπορούσε όμως να είναι και κάποια άλλη. Για την αναγκαιότητα του ανθρώπου να αναμετρηθεί με τους φόβους του μιλά η ταινία και η σκηνοθέτιδα λέει πως όλο αυτό οδηγεί σε «ένα φαύλο κύκλο του φόβου». Γιατί αφού υπερνικηθεί ο ένας φόβος, ακολουθεί ο επόμενος κι ο επόμενος…
Στην ταινία όμως, μπαίνει και το θέμα μιας ολόκληρης βιομηχανίας η οποία ζει από την εκμετάλλευση του βουνού. Μιλά για τη «βιομηχανία της ανάβασης» και, αναφερόμενη στο Έβερεστ, λέει πως πλέον δεν κάνεις ανάβαση αλλά περιμένεις στην ουρά.
Οι εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια του θεατή είναι συγκλονιστικές. Όλες οι πιθανές ανθρώπινες «τρέλες» οι οποίες έχουν σχέση με το βουνό έχουν αποτυπωθεί. Οι εξαίσιες εικόνες συνοδεύονται από θαυμάσια μουσική. Η ταινία είναι ένα ποίημα, μια ματιά στη σχέση του ανθρώπου με το βουνό, αλλά κυρίως μια ματιά σεβασμού προς το βουνό. Γιατί, όπως λέει, «τα βουνά δεν υπακούουν στις εντολές μας. Τα βουνά μας διδάσκουν ταπεινότητα και αποκαλύπτουν την ασημαντότητά μας».
Υπέροχο!
Στρά. Κερ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Προβάλλονται επίσης οι ταινίες:

«Η πιο σκοτεινή ώρα» (Darknest hour) του Τζο Ράιτ: «Οι λέξεις όχι μόνο μπορούν, αλλά όντως αλλάζουν τον κόσμο. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του Ουίνστον Τσόρτσιλ το 1940». Να, λοιπόν, ένας προφανής λόγος για να ασχοληθεί κάποιος με τον μεγάλο βρετανό πολιτικό. Είναι λόγια του σεναριογράφου της ταινίας, Άντονι Μακ Κάρτεν, ο οποίος συμπληρώνει: «Ενώ βρισκόταν υπό τρομερή πολιτική και προσωπική πίεση απέδειξε περίτρανα το μέγεθος του ανδρός μέσα σε λίγες μόνο μέρες, από τις 10 Μαΐου έως τις 4 Ιουνίου». Αυτές τις κρίσιμες πρώτες μέρες της πρωθυπουργίας του Τσόρτσιλ, μέρες που οι ναζί είχαν αρχίσει να προελαύνουν στην ηπειρωτική Ευρώπη, ο πρωθυπουργός βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα: να εξετάσει μια συνθήκη ειρήνης με τη ναζιστική Γερμανία ή να ακολουθήσει αυτό που του λένε τα ιδεώδη του περί ελευθερίας της χώρας του; Οι ναζί καταλαμβάνουν τη μια χώρα μετά την άλλη, ο λαός είναι απροετοίμαστος, ο βασιλιάς είναι διστακτικός, το ίδιο του το κόμμα τον υπονομεύει. Και είναι αυτές οι ώρες των μεγάλων αποφάσεων από τις οποίες αναδεικνύονται οι μεγάλοι ηγέτες.  Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Τζον Χαρτ. Ο βρετανός ηθοποιός πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων (ερμηνεύοντας τον Κέβιν Τσάμπερλεϊν) και ήταν τόσο άρρωστος από τον καρκίνο, που δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει κάποια σκηνή του.

«Ζάμα» (Zama) της Λουκρίσια Μαρτέλ: Ο Ζάμα, αξιωματικός του ισπανικού στέμματος, υπηρετεί σε κάποια επαρχία στην Αργεντινή, περιμένοντας με αγωνία μια επιστολή από το βασιλιά με την προαγωγή του και τη μετάθεσή του στο Μπουένος Άιρες. Ενώ η επιστολή αργεί, ο Ζάμα αναλαμβάνει μια αποστολή που του αναθέτει ο κυβερνήτης. Να ηγηθεί μια ομάδας στρατιωτών και να καταδιώξει έναν επικίνδυνο ληστή. Κατά τη διάρκεια της καταδίωξης όμως ο Ζάμα αιχμαλωτίζεται.Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Αντόνιο Ντι Μπενεντέτο, ένα από τα κορυφαία έργα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Είναι μια από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς σκηνοθετημένη από την Λουκρισία Μαρτέλ, μια από τις πιο σημαντικές σκηνοθέτιδες του αργεντίνικου κινηματογράφου.

«12 δυνατοί» (12 strong) του Νικολάι Φούγκσλινγκ: Λίγο μετά την επίθεση στους Δίδυμου Πύργους μια ομάδα 12 ανδρών αμερικανών στρατιωτών των Ειδικών Δυνάμεων, στέλνεται στο Αφγανιστάν. Υπό την ηγεσία του λοχαγού Μιτς Νέλσον, επιδιώκουν να πείσουν έναν τοπικό πολέμαρχο, να συμμαχήσει μαζί τους εναντίον των Ταλιμπάν. Πώς θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν με τόσο λίγες δυνάμεις και ελάχιστα πυρομαχικά;

«Η ληστεία του αιώνα» (Den of thieves) του Κρίστιαν Γκούντεκαστ: Στο Λος Άντζελες, η επίλεκτη ομάδα της αστυνομίας έρχεται αντιμέτωπη με μια ομάδα ληστών που σχεδιάζουν μια απίθανη ληστεία σε τράπεζα. Περιπετειώδες θρίλερ δράσης και μυστηρίου.

«Η Μαρία Κάλας εξομολογείται» (Maria by Callas: in her own words) του Τομ Βολφ: Η Μαρία Κάλας μιλά σε πρώτο πρόσωπο μέσα από χειρόγραφά της με τη φωνή της Φανί Αρντάν. Τα προσωπικά της αρχεία βγαίνουν στο φως, με σπάνιο οπτικό υλικό και μέσα από τη σύνθεσή τους αναβιώνει η ζωή, οι σχέσεις, η καριέρα και οι σκέψεις της μεγάλης τραγουδίστριας της όπερας.

«Γατο…συμμορία: Η αρχή» (Don Gato: El inicio de la pandilla) του Αντρέ Κουτιριέ: Ο γάτος Τοπ Κατ ζει στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Όταν γνωρίζεται με τον Μπένι, ένα γάτο ο οποίος διψά για περιπέτεια, θα τα βάλουν με τον κύριο Μπιγκ, έναν διαβόητο κακοποιό. Στην πορεία θα γνωρίσουν κι άλλους απίθανους τύπους και η παρέα τους θα μεγαλώσει.

Σινεφίλ