Μην ξεχνάμε τις αρχές μας

Στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας «Εποχή», στις 24 Σεπτεμβρίου, δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Διευκρινήσεις για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς» του ειδικού συνεργάτη του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κου Δημήτρη Μελίδη, σχετικά με το οποίο θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις.
Ας υπενθυμίσω εδώ μία παράγραφο της Πολιτικής Απόφασης του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ.
Λέμε λοιπόν ότι: «Για την επίτευξη των στόχων μας χρειαζόμαστε συμμάχους στην ελληνική κοινωνία και στην πολιτική σκηνή. Χρειαζόμαστε κοινωνικές συμμαχίες, να αποδεικνύουμε καθημερινά στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα ότι με την πολιτική της κυβέρνησης και τις προτάσεις του κόμματός μας εξυπηρετούνται στις παρούσες συνθήκες τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό απαιτείται, εκτός από τη διαρκή και ειλικρινή ενημέρωση του λαού, να ληφθούν άμεσα μέτρα ανακούφισης των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και των μεσαίων στρωμάτων, όπως διορθωτικά μέτρα για το ΕΚΑΣ, για την προστασία της πρώτης κατοικίας και για το ασφαλιστικό με έμφαση στους νέους επιστήμονες…»
Στα πλαίσια αυτής, λοιπόν, της συμφωνημένης πολιτικής κατεύθυνσης, υποστηρίζω πως χρειάζεται να βρούμε δρόμο εναρμόνισης των κυβερνητικών πολιτικών με το ζητούμενο, που είναι η απόλυτη προστασία της πρώτης κατοικίας των ανθρώπων που βρίσκονται σε αναίτια αδυναμία πληρωμής, αλλά και συνολικότερα η προστασία της βίαια φτωχοποιημένης κοινωνίας από τον κίνδυνο μαζικής απώλειας περιουσιακών στοιχείων σε συνθήκες, μάλιστα, ακραίας απομείωσης της αξίας τους.
Ευθύνη και καθήκον μας, λοιπόν, πέρα από την άμεση εκπλήρωση των μνημονιακών μας υποχρεώσεων, είναι να μη μοιάσουμε στο «τέρας», προκρίνοντας το σκληρό ορθολογισμό μιας απολίτικης – τιμωρητικής, για τους πολλούς, λογικής, μακριά από τις αρχές της αλληλεγγύης και της συλλογικής αντίστασης στα κρίσιμα.
Αυτή ακριβώς η λογική, που βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την πολιτική πρόταση του κόμματος, ενισχύει τις συλλήβδην ακυρώσεις των πλειστηριασμών (ποτέ δεν ήταν αίτημα του κινήματος η κατάργηση της αναγκαστικής εκτέλεσης) και οδηγεί στην μετατροπή μιας κατ’ εξαίρεση ακτιβιστικής πρωτοβουλίας αλληλεγγύης, σε πολιτικό εργαλείο αντιπολίτευσης.
Το δίκαιο, κατά τον νομοθέτη, δεν είναι πάντα και δίκιο, για την κοινωνία. Οι νόμοι είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογικών συσχετισμών, σε όλους τους καιρούς, πόσο μάλλον σε περιόδους μνημονίων και επιτροπείας.
Η προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων που έγιναν φτωχοί στα χρόνια της κρίσης, ανθρώπων που συνέθλιψαν οι επιλογές του νεοφιλελευθερισμού και η εφαρμογή σκληρών πολιτικών λιτότητας, η προστασία όσων μάτωσαν και ματώνουν καθημερινά για μια μέρα ζωής, ήταν και παραμένει προτεραιότητα μας. Δεν δεσμευτήκαμε ότι θα γίνουμε καλύτεροι διαχειριστές του συστήματος, δεσμευτήκαμε να κρατήσουμε την κοινωνία όρθια.
Με αυτές τις δεσμεύσεις, με αυτούς τους στόχους φτάσαμε ως εδώ, έτσι συνεχίζουμε, και χωρίς να μπω στην ουσία των επιμέρους διαψεύσεων-παρατηρήσεων του εν λόγω άρθρου, οφείλω να παρατηρήσω ότι το περιεχόμενο και το ύφος του βρίσκονται δυστυχώς μακριά από τα όποια πλαίσια μιας αριστερής και κοινωνικά ευαίσθητης πολιτικής προσέγγισης.

Κατερίνα Κνήτου