Ο αέναος αγώνας να σταματήσει η αστυνομική βία

Από τους Μαύρους Πάνθηρες στο κίνημα «Οι ζωές των μαύρων έχουν αξία»

Του Πενιελ Τζόσεφ*

Η αστυνομική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στην Μινεάπολις και οι διαμαρτυρίες που ακολούθησαν, οι οποίες κατεστάλησαν από την αστυνομία, τονίζει την αναγκαιότητα να μεταρρυθμιστεί το αμερικάνικο σύστημα απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. Ο 46χρονος Φλόιντ κατάφερε να επιβιώσει της πανδημίας, από την οποία χάθηκαν τόσες ζωές μαύρων, για να προσβληθεί από τον ιό της λευκής υπεροχής.

Η εγκληματοποίηση των μαύρων κοινοτήτων

Οι θάνατοι μαύρων από χέρια αστυνομικών δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Οι Μαύροι Πάνθηρες ιδρύθηκαν στο Όκλαντ της Καλιφόρνια το 1966, για να αντιταχθούν στην αστυνομική βαρβαρότητα. Οι Μαύροι Πάνθηρες οπλοφορούσαν και κρατούσαν νομικά εγχειρίδια σε μια προσπάθεια να υπερασπιστούν την κοινότητα των μαύρων και να επιβλέψουν την επιβολή του νόμου, τηρώντας τις προβλεπόμενες από το νόμο αποστάσεις.
Οι Πάνθηρες εξέδωσαν το πρώτο τεύχος της εφημερίδας τους το 1967, για να δημοσιοποιηθεί η δολοφονία από αστυνομικούς ενός μαύρου, του Ντένζιλ Ντάουελ, στο Ρίτσμοντ της Καλιφόρνιας. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, οι Πάνθηρες έστειλαν μια ομάδα από τριάντα ένοπλα μέλη τους στο Σάκραμέντο, για να διαμαρτυρηθούν σχετικά με ένα νομοσχέδιο για τον περιορισμό των όπλων, το οποίο και ψηφίστηκε, ενώ ήταν ειδικά σχεδιασμένο για να αποτρέπει τους μαύρους από τη νόμιμη κατοχή όπλου (…)
Η αστυνομική βαρβαρότητα και οι δολοφονίες άοπλων μαύρων ανδρών, γυναικών και παιδιών συνεχίστηκε μέχρι σήμερα, πολύ καιρό μετά την ακμή των Πανθήρων. Οι Πάνθηρες είχαν χαρακτηρίσει το αμερικάνικο σύστημα απονομής της ποινικής δικαιοσύνης ως «τολμηρό ψέμα», που συνδέεται με την οικονομική εκμετάλλευση και τη φυλετική εξαθλίωση των κοινοτήτων των μαύρων (…) Από το κίνημα των Μαύρων Πανθήρων έως το κίνημα «Οι ζωές των μαύρων έχουν αξία» έχουν μεσολαβήσει ουκ ολίγα κινήματα κατά της αστυνομικής βίας, κυρίως σε τοπικό επίπεδο, τα οποία έσβησαν από την υστερία του πολέμου κατά των ναρκωτικών, που έχει εγκληματοποιήσει τις γειτονιές των μαύρων και τους κατοίκους τους. Η ρητορική περί «νόμου και τάξης» του προέδρου Νίξον, υιοθετήθηκε και από τα δύο κόμματα τη δεκαετία του ’90. Τα νομοσχέδια αντεγκληματικής πολιτικής και οι πολιτικές μηδενικής ανοχής προτάθηκαν από τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους κατά τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών των δεκαετιών ’80 και ’90, που στιγμάτισε ολόκληρη την μαύρη κοινότητα.

Κύμα οργής και θλίψης

Η απογοήτευση των μαύρων από την αστυνομία, που βρίσκεται σε μια συνεχή ασυλία, ενώ ασκεί αδικαιολόγητη βία και σκορπά το θάνατο στις κοινότητας των αφροαμερικανών έχει προκαλέψει ένα κύμα οργής και θλίψης, που εκτείνεται σε ολόκληρο το έθνος. Η βία που έχει χρωματίσει τις διαμαρτυρίες σε Μινεάπολις, Φέργκιουσον και Βαλτιμόρη είναι ο αντίλογος στην επί δεκαετίες φυλετική και οικονομική καταπίεση των μαύρων κοινοτήτων.
Η τιμωρία των μαύρων, η απανθρωποποίηση, ο θάνατος δεν είναι προκαθορισμένα. Τα σύγχρονα κινήματα για τον τερματισμό των μαζικών φυλακίσεων συχνά επικεντρώνονται στην ανάγκη για περισσότερη παιδεία, δουλειές, κοινωνικές δομές, δομές απεξάρτησης από τα ναρκωτικά, δομές ψυχικής υγείας και λιγότερη αστυνομία. Οι κοινότητες των μαύρων είναι συχνά υπεραστυνομευόμενες και υποχρηματοδοτούμενες. Με αυτό τον τρόπο, ο θάνατος του Τζορτζ Φλόιντ είναι το αποκορύφωμα των χιλιάδων πολιτικών επιλογών που έχουν παρθεί. (…) Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέψει από το να διεκδικήσουμε έναν ριζοσπαστικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Η αλλαγή είναι εφικτή, αν και επίπονη και ανεπαρκής. Η μνήμη του Τζορτζ Φλόιντ μπορεί να αποτελέσει έμπνευση, ώστε να επιτύχουμε επιτέλους την αξιοπρέπεια και την αναγνώριση, που είναι η καρδιά του αγώνα των μαύρων για ελευθερία.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Ουάσιγκτον Ποστ. Ο Πενιέλ Τζόσεφ είναι καθηγητής ηθικής και πολιτικών αξιών στο πανεπιστήμιο του Τέξας και συγγραφέας του βιβλίου «Το σπαθί του Μαλκολμ Χ, η ασπίδα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ».