Παγκόσμια Φεμινιστική Απεργία στην Ελλάδα και τον κόσμο

Με συνθήματα κατά της έμφυλης βίας και των διακρίσεων, εκατομμύρια γυναίκες διαδήλωσαν την 8η Μάρτη, απαιτώντας ισότητα στο σπίτι, στην εργασία, στην κοινωνία

Στην Ισπανία, πάνω από 6 εκατομμύρια γυναίκες κατέβηκαν για δεύτερη χρονιά δυναμικά σε απεργία, διεκδικώντας ίσα δικαιώματα και ελευθερία, καθώς αυτά αποτελούν και βασικό αίτημά τους στις επερχόμενες εκλογές.

Στην Πορτογαλία, με ομόφωνη απόφαση, τηρήθηκε στο κοινοβούλιο ενός λεπτού σιγή ενώ οι σημαίες κυμάτιζαν μεσίστιες στα δημόσια κτίρια, ως φόρος τιμής στις γυναίκες θύματα της ενδοοικογενειακής βίας. Στο Βερολίνο, άρα στη Γερμανία, από φέτος, η 8η Μάρτη καθιερώνεται ως επίσημη αργία.

Εξαιρετικά μαζικές οι διαδηλώσεις στις ιταλικές πόλεις, Ρώμη, Μπολόνια, Μιλάνο, μεταξύ άλλων, με συνθήματα ενάντια στις γυναικοκτονίες, την επισφάλεια στη δουλειά, στο ρατσισμό αλλά και στην κατάργηση επί της ουσίας του νόμου για την έκτρωση. Σφοδρότατη και η αποδοκιμασία προς την κυβέρνηση Σαλβίνι που με τον νόμο Pillon, που υποστηρίζεται από τη Λέγκα και το Κίνημα των 5 αστέρων, επιδιώκει να αλλάξει το οικογενειακό δίκαιο δραστικά εις βάρος των γυναικών σε ό,τι αφορά την κηδεμονία και τη συντήρηση των παιδιών, σε περίπτωση διαζυγίου. Στη Γαλλία, οι γυναίκες κήρυξαν απεργία όχι μόνο για ίση μεταχείριση στη δουλειά αλλά και για την απλήρωτη εργασία στο σπίτι.

Το δικαίωμα στην έκτρωση είναι το κεντρικό αίτημα των γυναικών των περισσοτέρων χωρών της Νοτίου Αμερικής. Στο Ελ Σαλβαδόρ, απαγορεύεται η έκτρωση, χωρίς εξαιρέσεις, ούτε θέματα υγείας, ο βιασμός ή η νεαρή ηλικία, θεωρούνται ελαφρυντικά. Φέτος, την 8η Μάρτη απελευθερώθηκαν 3 γυναίκες που είχαν καταδικαστεί σε κάθειρξη 30 χρόνων με την κατηγορία της έκτρωσης, έχοντας όμως εκτίσει ήδη το 1/3 της ποινής τους. Οι γυναίκες της Αργεντινής και της Χιλής διαδήλωσαν δυναμικά και απαίτησαν επίσης νομιμοποίηση της έκτρωσης. Στην Πόλη του Μεξικού, η έκτρωση έχει νομιμοποιηθεί αλλά όχι στην υπόλοιπη χώρα.

Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών ήταν στο στόχαστρο των περισσοτέρων αφρικανικών χωρών, ωστόσο ο πρωθυπουργός της Αιθιοπίας χαρακτήρισε την κυβέρνησή του μία από τις λίγες στον κόσμο με ικανή συμμετοχή γυναικών. Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στις ασιατικές χώρες ενάντια στην έμφυλη βία σε σπίτι και εργασία, ενώ στην Ινδία, για ακόμη μια χρονιά, στις διαδηλώσεις καταγγέλθηκαν οι δολοφονίες χιλιάδων γυναικών που κάθε χρόνο χάνουν βάναυσα τη ζωή τους, λόγω ενδοοικογενειακών διαφωνιών για τις οποίες σχεδόν πάντα αυτές δεν έχουν λόγο.

Στην Κωνσταντινούπολη, η αστυνομία επιτέθηκε με δακρυγόνα στις χιλιάδες γυναίκες, και τους άντρες, που διαδήλωναν στην Ιστικλάλ, κεντρικό δρόμο της πόλης, με την αιτιολογία ότι δεν είχαν άδεια.

Στην Ελλάδα, η οποία πρώτη φορά συμμετείχε στην Παγκόσμια Απεργία, έγιναν κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις. Στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκαν δύο μαζικές συγκεντρώσεις, ίσως οι μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων, στην πλατεία Κλαυθμώνος: στις 1:30 μ.μ. κάλεσε το Ελληνικό Δίκτυο για τη Φεμινιστική Απεργία και η ΑΔΕΔΥ, και στις 6:00 μ.μ. κάλεσε η Συνέλευση 8 Μάρτη, στις οποίες ανταποκρίθηκαν σωματεία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, πολλές φεμινιστικές οργανώσεις, φοιτητικοί σύλλογοι, συλλογικότητες, εκατοντάδες γυναίκες, από τις πιο δυναμικές παρουσίες οι μετανάστριες της κατάληψης City Plaza. Το μεσημέρι, στην πορεία προς τη Βουλή, επιδόθηκε ψήφισμα με τα σημαντικότερα αιτήματα των γυναικών που αφορούν την εργασία.

Αν φέτος σε κάποιες χώρες, για παράδειγμα, στην Ιταλία και στη Γερμανία, υπήρξε μια ισχνή αλλά «ορατή» συμμετοχή των αντρών, ως σύντροφοι πάντως των γυναικών, όπως διευκρινίστηκε σε κάποια έντυπα, σε σχέση με άλλες χρονιές, στην Αθήνα η παρουσία τους ήταν «ηχηρή». Θυμάμαι ότι και στη διαδήλωση ενάντια στη βία κατά των γυναικών της 25ης Νοέμβρη, της περασμένης χρονιάς, άνθρωποι στο δρόμο μάς σταματούσαν και ρωτούσαν σε ποιο επαγγελματικό κλάδο ανήκουμε και τι διεκδικούμε. Η φωνή μας (αλλά και η παρουσία μας) είχε καλυφθεί από τα συνθήματα κατά του καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης γενικώς, καθώς και από τα πανό των πολιτικών οργανώσεων που συμμετείχαν. Γιατί, άραγε, την 8η Μάρτη, την κατεξοχήν συμβολική ημέρα των γυναικείων δικαιωμάτων, τα πανό σωματείων με συνθήματα όπως «Κατάργηση των ανισοτήτων και των διακρίσεων στην εργασία» έπρεπε να τα κρατούν άντρες; Ή γιατί ένα παλαιοκομματικό (και απαξιωτικό για τις γυναίκες) σύνθημα, όπως «Η απελευθέρωση των γυναικών είναι υπόθεση όλων των εργατών», έγινε κεντρικό στη δική μας πορεία; Πολλές αντιδράσαμε και προβληματιστήκαμε με αυτά. Οι Ιταλίδες στην Πάρμα, πάντως, είχαν αντιστρέψει στο κεντρικό τους σύνθημα το νόημα του παραπάνω: «Η απελευθέρωση των γυναικών τους απελευθερώνει όλους», φώναζαν.

Σοφία Ξυγκάκη