Στηρίζουμε αυτή που μας στηρίζει, την τέχνη

Τα τελευταία χρόνια, κάθε καλοκαίρι έρχεται με νέες δυσκολίες που «αλλοτριώνουν» άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο τη θερινή ραστώνη. Τι να πρωτοθυμηθούμε… Δεν είναι εύκολο βέβαια να βγάλεις εποικοδομητικά διδάγματα από το κάθε πέρσι και καλύτερα.
Το φετινό καλοκαίρι, όσο κι αν διατείνεται ότι χαμογελάει πίσω από τη μάσκα του, είναι φοβισμένο. Ο τουρισμός, που εδώ και χρόνια έχει αναχθεί στον απόλυτο πυλώνα της μονομερούς οικονομικής ανάπτυξης, τρίζει. Ο πιο θορυβώδης πυλώνας, όμως, αναμφίβολα ήταν αυτός που απουσίαζε από το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ. Αυτός που η ανάδειξη της απουσίας του ανάγκασε σε υποτιμητικό μειδίαμα την υπουργό. Αυτός που η κυβερνητική έλλειψη μέριμνας για τους ανθρώπους που τον υπηρετούν ανέδειξε ένα πρωτοφανές κίνημα. Καλά καταλάβατε, ο πρωταγωνιστής της κρίσης ήταν ο πολιτισμός.

Όχι μόνο γιατί στάθηκε αλληλέγγυος, μας κράτησε συντροφιά και διαφύλαξε σώας τας φρένας μας όταν εγκλειστήκαμε. Αλλά γιατί οι καλλιτέχνες και οι εργαζόμενοι στο χώρο της τέχνης φρόντισαν να τον αναδείξουν σε πρωταγωνιστή. Γιατί όταν η κυβέρνηση τους επιφύλαξε περιφρόνηση και κοροϊδία, ενεργοποιήθηκαν, συσπειρώθηκαν, κινητοποιήθηκαν και κατάφεραν να έρθουν στο προσκήνιο δυναμικά.
Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έχει σκοπό να αναγνωρίσει τον αγώνα των εργαζομένων στον πολιτισμό. Ούτε ως πρόσοδο τους αντιλαμβάνεται ούτε επιδεικνύουν την υπακοή που απολαμβάνει από τα ΜΜΕ. Από τη μία «γενναιόδωρα» επιτρέπει τις συναυλίες, τις παραστάσεις. Από την άλλη ο «πολιτικός μας προστάτης» διατυμπανίζει ότι οι πάσης φύσεως συναθροίσεις πρέπει να αποφεύγονται, αλλά την ίδια στιγμή οι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων είναι ποσοστιαία αμελητέοι. Όσο μπορεί τρέφει το φόβο.
Όμως ο αγώνας των δημιουργών και των εργαζομένων στο χώρο της δημιουργίας δικαιώνεται στο χειροκρότημα, στο εισιτήριο, φέτος πιο πολύ από ποτέ. Όσοι πολλοί ποστάραμε το λογότυπο του support art workers στα προφίλ μας, ήρθε η ώρα να αποδείξουμε ότι στηρίζουμε τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Ας μην τους αφήσουμε να παίζουν σε μισογεμάτες πλατείες. Μαζί με αυτούς θα χάσουμε κι εμείς. Με όσα λίγα ή λίγο περισσότερα διαθέτουμε, ας επενδύσουμε στην τέχνη και στους εργάτες της. Με σύνεση και τήρηση των μέτρων, αλλά χωρίς φόβο. Άλλωστε αντίδοτο στο φόβο είναι και η τέχνη. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά αυτοί που μας κυβερνούν.
Kαλό καλοκαίρι λοιπόν. Κι ας είναι στα μισά του. Να το ευχαριστηθούμε ολόκληρα. Με δημιουργικές εμπειρίες και αφορμές έμπνευσης. Για να είμαστε έτοιμες και έτοιμοι για νέους αγώνες τον Σεπτέμβρη.

Ζ.Γ.