Το μέλλον της ΔΕΗ δεν μπορεί να είναι το παρελθόν της

Του Ανδρέα Αβραμίδη

Εν χορδαίς και οργάνοις η αξιωματική αντιπολίτευση παρουσίασε την πρόθεσή της να εκποιήσει το σύνολο των υποδομών της ΔΕΗ και σε ό,τι απομείνει να τοποθετήσει στρατηγικό επενδυτή. Να εκποιήσει δηλαδή το 66% του ΑΔΜΗΕ, να μεταφέρει την ιδιοκτησία των δικτύων στον ΔΕΔΔΗΕ για να μπορεί να πουληθεί και αυτός, να εκποιήσει τέλος λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες παραγωγής. Ταυτόχρονα θα καταργήσει την έκπτωση στα τιμολόγια της ΔΕΗ, αυξάνοντας το κόστος ρεύματος, και θα αντιμετωπίσει με αυστηρότητα όσους δεν πληρώνουν, αφήνοντας ακόμα περισσότερους στο σκοτάδι. Όλ’ αυτά υποτίθεται για να βρει χρήματα η ΔΕΗ και για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας στο χώρο της ηλεκτρικής ενέργειας. Εντελώς αστεία τα επιχειρήματα με τα οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει μια τέτοια καταστροφική για τα λαϊκά και εθνικά ακόμα συμφέροντα. Η εθελοδουλία της στην εξυπηρέτηση των ντόπιων και ξένων ιδιωτικών εταιρειών απερίγραπτη.

Πορεία προς το παρελθόν

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, χωρίς στρατηγική για την ηλεκτρική ενέργεια και με στόχο την συμμόρφωση στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, επεδίωξε στα πλαίσιά του τη διατήρηση του 51% της ΔΕΗ και του ΑΔΜΗΕ υπό δημόσιο έλεγχο. Κατάργησε το νόμο του 2014 της κυβέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ που μέσω της μικρής ΔΕΗ εκποιούσε την εταιρεία, και το 66% του ΑΔΜΗΕ. Ακολούθησαν τα γεγονότα του Ιουλίου 2015 και ο συμβιβασμός του 3ου μνημονίου, που προβλέπει τη διατήρηση του 51% του ΑΔΜΗΕ υπό δημόσιο έλεγχο και τον περιορισμό της ΔΕΗ στο 50% της παραγωγής και της εμπορίας έως το 2020. Και ενώ για τον ΑΔΜΗΕ και για τη μείωση της παραγωγής δεν υπάρχει πρόβλημα υλοποίησης, στην υποχρέωση μείωσης του πελατολογίου υπάρχει καθυστέρηση με συνέπεια την επαναφορά στο τραπέζι των συζητήσεων της μικρής ΔΕΗ. Σε κάθε περίπτωση ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός μιας ανταγωνιστικής αγοράς στην ηλεκτρική ενέργεια δεν αμφισβητείτε και ως εκ τούτου θα συνεχιστεί ο κατακερματισμός της ΔΕΗ σε δεκάδες εταιρείες παραγωγής και εμπορίας. Η εξέλιξη αυτή είναι και μια πορεία της εταιρείας προς το παρελθόν.
Όταν το 1950 αποφασίστηκε στα πλαίσια του σχεδίου Μάρσαλ η ίδρυση της ΔΕΗ, ο χώρος της ηλεκτρικής ενέργειας ήταν πλήρως ιδιωτικοποιημένος. Πάνω από 400 εταιρείες παρήγαγαν και διένειμαν ηλεκτρική ενέργεια, χωρίς κανένα κεντρικό σχεδιασμό, με πλείστα προβλήματα, κυριότερα των οποίων ήταν η αδυναμία σύνδεσης των δικτύων μεταξύ τους, λόγω των διαφορετικών χαρακτηριστικών του ρεύματος που παρήγαγαν, και η αδυναμία αξιοποίησης των κοιτασμάτων λιγνίτη και του υδραυλικού δυναμικού της χώρας, εξ αιτίας του μεγάλου κόστους που απαιτείτο και που δεν αναλάμβαναν οι ιδιωτικές εταιρείες. Η δημιουργία της ΔΕΗ και η εξαγορά όλων των ιδιωτικών εταιρειών ήταν απόφαση σωτήρια για τον εξηλεκτρισμό της χώρας και την υποστήριξη του αναπτυξιακού της σχεδιασμού, που ήρθε να σταματήσει η ΕΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όταν και κατέληξε στη στρατηγική της για την ηλεκτρική ενέργεια που εν ολίγοις επέβαλλε την ιδιωτικοποίησή της.

Θύματα τα φτωχά στρώματα

Η ΔΕΗ, λοιπόν, σε μια πορεία προς το παρελθόν της. Με την πώληση μονάδων παραγωγής και μέρους του πελατολογίου της θα δημιουργηθούν ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες βέβαια θα λειτουργούν με μόνο μέλημά τους την δημιουργία κερδών για τους μετόχους τους. Θύματα θα είναι τα φτωχά λαϊκά στρώματα που είτε θα μένουν στο σκοτάδι εξ αιτίας της οικονομικής αδυναμίας τους είτε θα έχουν κακής ποιότητας ηλεκτροδότηση. Απέναντι σε όλα αυτά δεν μπορεί κανείς να είναι θεατής, η δημόσια περιουσία που θα εκποιηθεί έχει γίνει με αιματηρές οικονομίες των ελλήνων φορολογουμένων και στο νέο ηλεκτρενεργειακό τοπίο που δημιουργείται, η περιουσία αυτή θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους.