Το παρελθόν «διαρκεί πολύ», δεν πρέπει να ξεχνάμε

Της Άννας Ελεφάντη*

Σε μια εποχή που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε καταργήσει το θεσμό των επιχορηγήσεων, αφήνοντας εκτεθειμένες ομάδες και θιάσους οι οποίες στήριζαν σημαντικό μέρος της βιωσιμότητάς τους στην οικονομική αυτή παροχή, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο μέτρο που το επέτρεπε η χρονική συγκυρία, τις επανάφερε. Ασφαλώς, και σε συνάρτηση με τη συνολική πραγματικότητα, οι πόροι αυτοί μειώθηκαν σε σχέση με το παρελθόν, χρήματα όμως δόθηκαν, και μαζί με αυτά τα χρήματα και η αναγνώριση από πλευράς κυβέρνησης ότι ο Πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια ή ανάγκη δεύτερης κατηγορίας, αλλά ένας από τους πιο σημαντικούς και λειτουργικούς συνδετικούς κρίκους της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που παρόλο που πονά ή ακριβώς επειδή πονά, διαχειρίζεται, επικοινωνεί, αντιστέκεται ενίοτε, σε όσα της συμβαίνουν με εργαλείο κι όπλο της την τέχνη.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι κατόπιν χρόνιου αιτήματος των εκδοτών και διανομέων, εισήγαγε την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, καθώς και τη θέσπιση νόμου με τον οποίο δίνεται επενδυτικό κίνητρο για τις οπτικοακουστικές παραγωγές (ήδη είχαμε τη χαρά και την τιμή να γυρίζει ο σπουδαίος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς σχεδόν εξ ολοκλήρου τη νέα του ταινία στην Ελλάδα). Και όλα τα παραπάνω, σε συντονισμό με τη γενικότερη προσπάθεια ψηφιακού μετασχηματισμού της Δημόσιας Διοίκησης, έτσι ώστε οι όποιες διαδικασίες να πραγματοποιούνται με διαφάνεια και χωρίς την κωλυσιεργία της γραφειοκρατίας.
Έχει ήδη κατατεθεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αναλυτικό, ξεκάθαρο, σαφές για όσα πρέπει να γίνουν από την επόμενη ημέρα των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Εργασία – βιώσιμη ανάπτυξη – κοινωνικό κράτος – εθνικό σχέδιο για την κλιματική αλλαγή – πολιτισμός είναι ίσως οι βασικότεροι άξονες οι οποίοι, πάνω στα θεμέλια που έχουν ήδη χτιστεί την τελευταία τετραετία, τώρα πια με την ανάσα της εξόδου από τα μνημόνια, επιδέχονται εξέλιξη, διόρθωση όπου χρειαστεί, εμβάθυνση κι ακόμα πιο στερεή εφαρμογή.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου συγκρούονται δύο κόσμοι. Κοινωνικό κράτος με βιώσιμη ανάπτυξη, οικολογική ευαισθησία κι ευκαιρία στην έρευνα και την καινοτομία, κόντρα στον ισοπεδωτικό νεοφιλελευθερισμό και τις αναχρονιστικές νοοτροπίες. Έχουμε να κάνουμε με δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές πρακτικές. Εδώ είναι η στιγμή που η Αριστερά, έχοντας αποδείξει ότι δεν είναι παρένθεση, μπορεί να προτείνει ένα μοντέλο προσαρμοσμένο στις ανάγκες και τα προβλήματα τις σύγχρονης πραγματικότητας συντασσόμενη όμως εξ αρχής με τους πολλούς, τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τη νεολαία.
Στον αντίποδα, η ΝΔ ευαγγελίζεται μια ανάπτυξη, αποφεύγοντας εντέχνως να μας πει από ποιους πόρους θα αντλήσει. Το παρελθόν όμως «διαρκεί πολύ» και δεν πρέπει να ξεχνάμε. Οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια πρόσωπα που λεηλάτησαν έναν ολόκληρο τόπο και τον οδήγησαν στην ταπείνωση των μνημονίων επιστρέφουν για να επαναλάβουν μια ιστορία που έχει δείξει το πρόσωπο της. Με την εμπειρία της τελευταίας τετραετίας, με την αυτοκριτική -αναπόσπαστο εργαλείο της Αριστεράς-, αλλά και με την αυτοπεποίθηση για ένα πρόγραμμα με όραμα και σχέδιο, ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, εφόσον πάρει εντολή διακυβέρνησης από τον ελληνικό λαό, μπορεί να συνεχίσει ένα έργο προσανατολισμένο σε ένα πιο δίκαιο αύριο.


Υπάρχει γύρω μας ένα μούδιασμα, μια αίσθηση απογοήτευσης, μεθοδικά καλλιεργημένης και από τα συστημικά ΜΜΕ, ότι «όλοι είναι ίδιοι». Δυστυχώς αυτό αποτυπώθηκε πανηγυρικά στις Ευρωεκλογές με τα τεράστια ποσοστά αποχής στις νέες ηλικίες, γεγονός που πρέπει να μας αφυπνίσει ακόμα περισσότερο. Ασφαλώς σε αυτήν την τετραετία έγιναν σημαντικά βήματα όμως δεν καταφέραμε να τα επικοινωνήσουμε στον αναγκαίο βαθμό και με την πρέπουσα έμφαση. Επικοινωνία όμως δεν είναι μόνο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η τηλεόραση, είναι και η ενεργή, φυσική συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς στις οργανώσεις, τις γειτονιές, τις παρέες. Να ακούσουμε και να ακουστούμε, να συμφωνήσουμε αλλά και να συγκρουστούμε, αυτό είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο απέναντι στην οριζόντια ισοπεδωτική εξομοίωση από έναν άξονα συμφερόντων και πρακτικών που μας θέλει αμέτοχους άρα και πιο διαχειρίσιμους. Για μένα, η σημαντικότερη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι να καταφέρει να προσελκύσει ξανά τους νέους και τις νέες το πρωί της Κυριακής 7ης Ιουλίου στις κάλπες.

* Η Άννα Ελεφάντη είναι αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ (κατεύθυνση υποκριτικής) και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Μ. Βρετανία MA in Performance, Goldsmiths College, University of London. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris και της Εταιρείας Θεάτρου Εν Δράσει.
Είναι υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α Αθηνών.