Υπάρχουν και όρια

Στην «Εποχή» της Κυριακής 9 Απριλίου στις σελ. 18 και 19 δημοσιεύτηκαν δύο άρθρα κριτικής της μεταναστευτικής μας πολιτικής, του σ. Πάνου Λάμπρου και του Γιώργου Τσιάκαλου. Πρόκειται για δύο άρθρα ουσιαστικά όχι κριτικής της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο τομέα, αλλά έντονης προσωπικής επίθεσης στον πολιτικό προϊστάμενο του αντίστοιχου υπουργείου το δεύτερο μάλιστα με τον από κάθε άποψη απαράδεκτο τίτλο «Mouzalas’ prison». Ιδιαίτερα γι’ αυτό τον τίτλο ευθύνη φέρει, προφανώς, και η σύνταξη της Εφημερίδας, παρ’ όλο που γνωρίζω ότι δεν ασκεί το συντακτικό δικαίωμα επιλογής των τίτλων στα άρθρα που της στέλνονται για δημοσίευση. Εφόσον αυτά, όμως, υπερβαίνουν τα όρια όποιου επιπέδου κριτικής, όφειλε να επέμβει, μια που οι τίτλοι των άρθρων στον τύπο, δεσμεύουν τελικά την εφημερίδα. Το γεγονός έχω την γνώμη ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.
Ως προς την ουσία των άρθρων μια πρώτη πολιτική παρατήρηση είναι ότι αυτά αγνοούν παντελώς ότι θετικό έχει πραγματωθεί στον τομέα της μεταναστευτικής- προσφυγικής μας πολιτικής. Μιας πολιτικής σημαντικής και αναγνωρισμένης τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Η όποια επιμέρους κριτική προς τομείς αυτής της πολιτικής που δεν αφορούν, προφανώς, έναν υπουργό, αλλά τη συνολική κυβερνητική πολιτική αντιμετώπισης του όλου προβλήματος, είναι βεβαίως αναγκαία και χρήσιμη, αλλά αυτό δεν επιτυγχάνετε με μηδενιστικούς αφορισμούς και αγνόηση των καθημερινά συντελούμενων με χίλιες δυσκολίες και εμπόδια: από την ένταξη των προσφυγόπουλων στις δομές εκπαίδευσης μέχρι το πρόγραμμα προσωρινής εγκατάστασης μεταναστών σε διαμερίσματα σε μια σειρά πόλεις, αντικαθιστώντας σταδιακά τη διαμονή στα ανοιχτά και όχι κλειστά κέντρα υποδοχής, καλυτερεύοντας ταυτόχρονα τις συνθήκες διαμονής σε αυτά. Ιδιαίτερα ως προς την αναφορά του σ. Λάμπρου υπεύθυνου από την Πολιτική Γραμματεία για το όλο πρόβλημα, ότι δεν έχει την «πολυτέλεια να συζητά με τον υπουργό πρόσωπο με πρόσωπο» —όπως γράφει— προφανώς ανοίγει ένα θέμα που οφείλει άμεσα να αντιμετωπίσει η Γραμματεία. Η συνέχιση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να διαιωνίζεται!
Ως προς τον άρθρο του Γ. Τσιάκαλου, αυτό είναι δομημένο όλο απ’ αρχής για να δικαιολογήσει την απαράδεκτη κατάληξη του, η οποία αποτελεί και τον τίτλο του. Για την ιστορία και μόνο θα ήθελα να θυμίσω ότι, όταν αναφέρεται στην Ειδομένη, καλό είναι να μην αγνοεί επιδεικτικά τον υποδειγματικό τρόπο εκκένωσης της, σε αντιπαραβολή με τον τρόπο εκκένωσης της αντίστοιχης κατάστασης στο Καλαί, ούτε να θεωρεί εκτός κάθε πραγματικότητας ότι τα πάντα για την αντιμετώπιση του προβλήματος, οφείλονται αποκλειστικά και μόνο σε «αλληλέγγυους» και μάλιστα αναφερόμενος σε αυτούς γενικά και αόριστα χωρίς καμιά μεταξύ τους διαφοροποίηση. Λυπάμαι, αλλά είναι απαράδεκτο πολιτικά και ακαδημαϊκά ένας πανεπιστημιακός, για να προωθήσει την όποια του άποψή, να βάζει στο κρεβάτι του Προκρούστη την πραγματικότητα.

Άλκης Ρήγος