Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

Διασχίζαμε σούρουπο την πλατεία Συντάγματος. Είχε προηγηθεί μια επίσκεψη με το σχολείο στο κτήριο της Βουλής, όπου είδαμε ξανά το χιλιοπαιγμένο έργο των άδειων εδράνων στη συζήτηση κάποιας τροπολογίας. Έτσι παράγεται το νομοθετικό έργο στο κοινοβούλιο, σχολίασε με νόημα ένας ψαγμένος μαθητής μας. Άντε μετά να τον πείσεις για τις αξίες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας… Οδεύοντας, λοιπόν, για την ταβέρνα μας στην Πλάκα, σ’ ένα σκοτεινό δρομάκι κοντά στη Μητρόπολη, πέφτω επάνω σε παλιό σύντροφο, νυν βουλευτή επαρχιακού νομού. Στο λίγο χρόνο που μπορέσαμε να μιλήσουμε, ρώτησα να μου πει τι νεώτερο υπάρχει από τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη. Με κοίταξε με θλιμμένο βλέμμα και μου είπε: «Δεν ξέρω τίποτα παραπάνω απ’ ότι ξέρεις κι εσύ. Κι αν ρωτήσεις κάποιον βουλευτή και σου πει ότι κάτι γνωρίζει, θα σου πει ψέματα. Εκτός από το οικονομικό επιτελείο που συμμετέχει στις συνομιλίες και τον στενό πυρήνα γύρω από τον πρωθυπουργό, κανείς δεν γνωρίζει τίποτα». Χαιρετηθήκαμε βιαστικά, με μια πικρή γεύση για όλα αυτά που χάθηκαν στην πορεία του κοινού πολιτικού και συντροφικού μας βίου …
Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, όπως κατέγραψε με τον θαυμάσιο στίχο του ο μεγάλος στοχαστής, ο αξέχαστος Μανόλης Ρασούλης. Όπως και στα προηγούμενα χρόνια, έτσι και τώρα, ο ρόλος του βουλευτή περιορίζεται στα χαρακτηριστικά του τυπικού «κουκιού» που απλώς προσθέτει την ψήφο του, χωρίς πολλές φορές να έχει διαβάσει τι ψηφίζει. Τουλάχιστον, στα προηγούμενα μνημόνια, με την πίεση του κινήματος που είχε δημιουργηθεί, υπήρχαν και κάποιες διαρροές, κάποιοι βουλευτές της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ διαχώριζαν τη θέση τους και δεν ψήφιζαν τους μνημονιακούς νόμους. Τι συμβαίνει, όμως, τώρα με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Επικρατεί μια απόλυτη ομογενοποίηση που είναι τελείως παράταιρη σε σχέση με την παλαιότερη ριζοσπαστική και αγωνιστική ταυτότητα του χώρου. Ποιος δεν θυμάται τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να βγαίνουν στο μπαλκόνι της βουλής κρατώντας ένα μεγάλο πανό που κατήγγειλε τους υποστηριχτές των μνημονίων;
Κάποια βαρύγδουπα θεωρητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με μια άνεση που εκπλήσσει, λένε ευθαρσώς ότι η μεγάλη αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υπάρχει πια, όλοι πλέον αποδεχόμαστε το μνημόνιο ως αναπόφευκτη πραγματικότητα. Και προχωρούν ακόμη περισσότερο, με την τακτική του εξωραϊσμού του μνημονιακών μέτρων και με τις ψευδαισθήσεις που κατά καιρούς χαρακτηρίζονται ως «παράλληλο πρόγραμμα», «μέτρα ενίσχυσης των λαϊκών τάξεων», «αντίμετρα» και άλλα ευφάνταστα μεγάλα λόγια χωρίς περιεχόμενο. Τώρα που φαίνεται να τελειώνει η 2η αξιολόγηση, θα παρακολουθήσουμε στη βουλή το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλοντας τα χαρακτηριστικά του ανθεκτικού αριστερού που πειθαρχεί στις συλλογικές αποφάσεις, θα ψηφίσουν χωρίς ενδοιασμούς άγρια νεοφιλελεύθερα μέτρα που θα διαλύουν τον συνδικαλισμό, θα μειώνουν το αφορολόγητο και θα πετσοκόβουν οριζόντια τις συντάξεις. Κι όπως φαίνεται, χωρίς ίχνος συστολής ή ντροπής για την μετατροπή τους σε άβουλα όντα που κανείς δεν τους ενημερώνει για τίποτα, για την απροκάλυπτη ακύρωση του ρόλου τους ως αριστερών ειδικά κι ως βουλευτών γενικότερα. Αντίθετα, αυτό που παρατηρείται είναι μια πεισματική έπαρση που τυφλώνει και δεν αποδέχεται την πολιτική μετάλλαξη της κυβέρνησης. Δεν θα βρεθεί άραγε κανείς, με τη σεμνότητα και τη γενναιότητα που χαρακτήριζε κάποτε την αριστερά, να βγει απ’ αυτό το ισοπεδωτικό κάδρο και να διαχωρίσει τη θέση του;

Ο δικηγόρος του διαβόλου