132ο δημοτικό Γκράβας: Ένα σχολείο πρότυπο αλληλεγγύης

132ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΚΡΑΒΑΣ

Ένα σχολείο πρότυπο αλληλεγγύης

 132

Το 132ο δημοτικό σχολείο Αθηνών επέλεξε -διόλου τυχαία- ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, για την παρουσία του κατά την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Πρόκειται για ένα σχολείο πρότυπο αλληλεγγύης και κοινωνικής συνύπαρξης μαθητών από διαφορετικές χώρες.

«Τέτοιο σχολείο θέλουμε όλοι, τέτοιο ποθούν και οι δάσκαλοι και οι γονείς. Ένα σχολείο ισότητας και ποιότητας. Κι επιτρέψτε μου, παίρνοντας αφορμή από τη σημερινή συνάντηση, να σας πω ότι το σχολείο της ισότητας και της ποιότητας είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις καταγωγής, διακρίσεις θρησκείας, διακρίσεις φύλου», τόνισε ο υπουργός στο λόγο του.

Στο 132ο σχολείο το 80% των παιδιών είναι μετανάστες. Δεν εννοούμε παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών, τα οποία δεν πρέπει και δεν θεωρούνται πια ξένα, αφού έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, αλλά αλλόγλωσσα παιδιά, που ήρθαν πρόσφατα στη χώρα. Για αυτό το λόγο από το 2000 με τη συλλογική πρωτοβουλία και εθελοντική εργασία της τότε διευθύντριας, Στέλλας Πρωτονοταρίου, και του διδακτικού προσωπικού λειτουργούν στο σχολείο τάξεις ένταξης και διδασκαλίας της μητρικής τους γλώσσας, ώστε να αναπτυχθεί καλύτερα η γλωσσική τους ικανότητα και η εκμάθηση της ελληνικής. Το σχολείο άνοιξε πραγματικά την πόρτα του σε όλες αυτές τις κοινότητες μεριμνώντας και για απογευματινά μαθήματα ελληνικής για τους γονείς των παιδιών, διερμηνεία κατά τις συναντήσεις του συλλόγου γονέων, πολύγλωσσες ανακοινώσεις κ.α, που είχαν σαν αποτέλεσμα τη γρήγορη βελτίωση της επικοινωνίας όλων των δρώντων.

 

Δημιουργική πολυπολιτισμικότητα

 

Η ίδια πολυπολιτισμική εκπαιδευτική προσέγγιση ακολουθείται και σήμερα, όπως περιγράφεται από τον Πέτρο Χαραβιτσίδη, διευθυντή του 132ου δημοτικού, παράγοντας ένα εκπαιδευτικό υλικό για την ένταξη των μεταναστών, που αξιοποιείται, όμως, από όλους τους μαθητές, όπως πολύγλωσσα βιβλία, ταινίες που αφορούν τη σχέση των παιδιών με την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους, εθνικές γιορτές που επικεντρώνονται σε πανανθρώπινες αξίες, αντί εθνικιστικών συμβολισμών, ώστε να είναι ένα σχολείο που ενώνει και δεν διχάζει.

 

 

«Δεν είναι μόνο η διδασκαλία στα αλλόγλωσσα παιδιά, που βοηθά στην ένταξη τους στο σχολείο και στην κοινωνία γενικότερα, αν και φυσικά είναι κάτι σημαντικό. Το σχολείο πρέπει να χαρακτηρίζεται από κουλτούρα συνεργασίας και από αρχές και αξίες που θα διέπουν την καθημερινότητά του, όπως για παράδειγμα το σεβασμό στην κουλτούρα και στον πολιτισμό που ο κάθε μαθητής και μαθήτρια μεταφέρουν στο σχολείο και την αξιοποίηση αυτού του πολιτισμού προς όφελος όλων των παιδιών, Ελλήνων και μεταναστών. Επίσης, να προωθεί την ανάπτυξη της συνεργασίας και της δημιουργικότητας όλων των παιδιών, με βάσει τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους, καθώς και να παρακολουθεί τις ιδιαίτερες ανάγκες και συνθήκες διαβίωσης κάθε μαθητή και μαθήτριας», μεταφέρει και η Στέλλα Πρωτοναταρίου από την εμπειρία της στο σχολείο.

Παράδειγμα αυτής της δημιουργικότητας αποτελεί και η ταινία «Η πόλη των Σκιών», που έφτιαξαν στο τέλος της περσινής σχολικής χρονιάς τα παιδιά της Γ’ τάξης, μαζί με τη βοήθεια των δασκάλων τους. Ένα παραμύθι που φιλοξενεί τρεις ήρωες διαφορετικών έργων, με τον ένα να είναι ο Ξένος, πρωταγωνιστής του παραμυθιού «Το τέρας και ο Ξένος», που έγραψαν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Τάξης Υποδοχής του σχολείου κατά το σχολικό έτος 2001-2002.

Η διαντίδραση των μαθητών μεταξύ τους -προερχόμενων, τόσο των Ελλήνων όσο και των μεταναστών, επί των πλείστων από χαμηλή οικονομική τάξη- και η κουλτούρα του σχολείου έχει οδηγήσει τα παιδιά να αναπτύξουν επίσης κοινωνική ευαισθησία και υπευθυνότητα, με τους μαθητές της ΣΤ’ τάξης, πέρυσι τέτοια εποχή, να μαζεύουν τρόφιμα για να στηρίξουν τους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και τη Συρία.

 

Ποινική δίωξη της προσφοράς

 

Όλο αυτό το εγχείρημα, βέβαια, που έχει βραβευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και έχει φιλοξενηθεί σε επιστημονικά περιοδικά διεθνώς, δέχθηκε κατά το παρελθόν τις συνήθεις συντηρητικές επιθέσεις. Το Νοέμβριο του 2007 η δασκάλα και διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοτάριου διώχθηκε ποινικά και απομακρύνθηκε από τη θέσης της μετά από μήνυση του Εμ. Γιουτλάκη, που έκανε λόγο για «απειλή της εθνικής καθαρότητας», επειδή είχε διοργανώσει στο σχολείο απογευματινά μαθήματα αλβανικής. Ο ίδιος ο μηνυτής, που έλαβε τη θέση του διευθυντή εκείνη την εποχή, υποστήριξε στο δικαστήριο το 2010 ότι η ενέργειά του παρακινήθηκε από το υπουργείο Παιδείας. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας, βέβαια, έκρινε αθώες τις δασκάλες Στέλλα Πρωτονοταρίου και Ντενάντα Καρκάλο, που κατηγορούνταν για παράνομη παραχώρηση σχολικού χώρου, οι οποίες επέστρεψαν στο σχολείο συνεχίζοντας την πρωτοποριακή δουλειά τους.

Ο πλούτος των λαών

 

 

Η μόρφωση δεν αφορά μόνο το γνωστικό πεδίο, στοιβάζοντας πληροφορίες στο μυαλό των παιδιών, αλλά πρόκειται και για ζήτημα αντίληψης και προσέγγισης του κόσμου. Μέσω της επαφής με ανθρώπους που η κυρίαρχη αντίληψη θέλει να βλέπει σαν περιθώριο, αποκτάται η κατάλληλη εμπειρία ώστε ο καθένας να μπορεί να κρίνει και να αμφισβητεί τις κυρίαρχες νόρμες, τα «αυτονόητα» και τις προκαταλήψεις, γεγονός που καθιστά τον άνθρωπο πιο ανοιχτόμυαλο και νηφάλιο στην προσέγγιση οποιουδήποτε καινούργιου και ξένου στοιχείου και άρα στην ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας.

«Η πολιπολιτισμικότητα είναι πλούτος αν αξιοποιηθεί σωστά για τους πολίτες και τις κοινωνίες. Και η δική μας χώρα είναι πλέον πολυπολιτισμική. Γι’ αυτό η διαπολιτισμική και η αντιρατσιστική εκπαίδευση, πρέπει να εφαρμόζεται σε κάθε σχολείο, έστω και αν δεν φοιτά σε αυτό ούτε ένας αλλοδαπός μαθητή και μαθήτρια. Γιατί είναι μια εκπαίδευση που προετοιμάζει πολίτες με κριτική σκέψη, ικανούς να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να συμμετέχουν στις αποφάσεις που τους αφορούν και να διαχειρίζονται με επιτυχία την πολυπολιτισμικότητα γύρω τους», σημειώνει η Στέλλα Πρωτονοταρίου.

«Σήμερα υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που δουλεύουν επίμονα την πολυπολιτισμική εκπαιδευτική προσέγγιση, δεν είμαστε οι μόνοι», επισημαίνεται από τον Πέτρο Χαραβιτσίδη, γεμίζοντάς μας με ελπίδα για το μέλλον. Παρόλο, όμως, που υπάρχουν εξαιρετικές πρωτοβουλίες δασκάλων, δεν πρέπει να γίνεται εκμετάλλευση της εθελοντικής τους εργασίας, αλλά η πολιτεία οργανωμένα να στηρίξει και να εντάξει την πολυπολιτισμικότητα με δημιουργικό τρόπο μέσα σε όλα τα σχολεία.

Τζέλα Αλιπράντη