Από το «παρών» στο «όχι»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Στην πρόταση νόμου για την κύρωση των συμβάσεων για τις εξορύξεις ο ΣΥΡΙΖΑ από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ψήφιζε «παρών». Τη στιγμή της ονομαστικής ψηφοφορίας τέσσερις βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης ψήφισαν «όχι» (Κ. Ζουράρις, Σ. Παπαδόπουλος, Θ. Παπαχριστόπουλος, Ν. Φίλης). Στην τοποθέτησή του ο Ν. Φίλης δικαιολόγησε με σαφήνεια την αρνητική ψήφο του.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όσο εξακολουθούμε να υπηρετούμε ως ανθρωπότητα και να χτίζουμε ένα σύστημα που συνδέει τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, την ανάπτυξη και την αύξηση των κερδών με την αύξηση της παραγόμενης ενέργειας, τότε θα είναι αδύνατον να αντιστρέψουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Είναι σαφές ότι οι στόχοι εκπομπών για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής δεν επιτυγχάνονται. Δεν καταγράφεται μείωση των αερίων του θερμοκηπίου ετησίως. Αύξηση καταγράφεται, που οδηγεί σε άνοδο της θερμοκρασίας κατά δύο βαθμούς μέχρι το 2050 .
Τι χρειαζόμαστε, λοιπόν, σήμερα; Πρώτον και κύριο, αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης, ώστε να μειωθούν οι ενεργειακές ανάγκες. Φυσικά, αυτό μόνο απλό δεν είναι. Είναι αντίθετα μια πολιτική επιλογή μεγάλης βαρύτητας και συνεπειών, που το οικονομικό σύστημα από μόνο του χωρίς να υποχρεωθεί, δεν θα εφαρμόσει ποτέ. Γι’ αυτό έχουν τεράστια σημασία και αποτελούν πηγή αισιοδοξίας οι διαδηλώσεις των νέων, που παρακολουθήσαμε την περασμένη εβδομάδα σε όλο τον πλανήτη. Είναι διαδηλώσεις που θα ενταθούν και είναι καθήκον μας να τις στηρίξουμε.
Δεύτερον, αύξηση με κανόνες και όρους του ποσοστού εναλλακτικών και Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο ενεργειακό μίγμα. Πρόκειται για δυο βήματα μεγάλα και δύσκολα. Μόνο μια μεγάλη συμμαχία εύπορων και μεγάλων χωρών μπορεί να μπει μπροστά και να τραβήξει πίσω της σιγά-σιγά όλον τον πλανήτη. Εξάλλου οι εύπορες χώρες είναι που παράγουν τους περισσότερους ρύπους που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αλλά επίσης έχουν τις οικονομικές δυνατότητες. Ωφεληθήκαν την προηγούμενη περίοδο και είναι καθήκον να μπουν μπροστά σήμερα.
Σε αυτήν τη διαδικασία η Ελλάδα πρέπει να παίξει θετικό ρόλο, ρόλο που δεν είναι συμβατός με τους στόχους της εξορυκτικής βιομηχανίας. Εξάλλου, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η εξορυκτική βιομηχανία είναι πολιτικά αυτόνομη και υπηρετεί τα συμφέροντα, κατά κύριο λόγο, των Ηνωμένων Πολιτειών και του μεγάλου ενεργειακού λόμπι και όχι τα συμφέροντα της χώρας μας.
Αλλά ακόμα και αν υπήρχαν γεωπολιτικά συμφέροντα για την Ελλάδα αναρωτιέμαι πού. Στο Ιόνιο; Ρωτώ: Τα τοποθετούμε πράγματι υπεράνω των περιβαλλοντικών αυτά τα γεωπολιτικά συμφέροντα; Δίπλα στην Ολυμπία και στο Κατάκολο; Δίπλα στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου; Δίπλα στον σεισμογενή Πατραϊκό Κόλπο, στον ορεινό όγκο της Ηπείρου; Στην Κρήτη, όπου οι εξορύξεις δεν είναι απλώς σε μια ανοιχτή θάλασσα, όπως λένε, αλλά είναι δίπλα στη φωτιά της Μέσης Ανατολής ;
Σε αυτό το πλαίσιο έχω εκφράσει έγκαιρα την αντίθεσή μου με τις συμβάσεις εξόρυξης, η κύρωση των οποίων συζητείται σήμερα. Τον Απρίλιο του 2018 υπέγραψα μαζί με τον τότε Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργο Δημαρά και δύο έγκριτους επιστήμονες, τον Ιωσήφ Σινιγάλια και τον Στάθη Λουκά, κείμενο με το οποίο καλούσα την Κυβέρνησή μας να μην επιμείνει σε ένα παραγωγικό σχέδιο ανάπτυξης που θέτει σε κίνδυνο το περιβάλλον και τον πλούτο ολόκληρων περιοχών.
Στο κοντινό μέλλον, μετά από δύο ή τρεις δεκαετίες, αν έχουμε μείνει αδρανείς, οι σημερινοί νέοι και αυριανοί πολίτες θα στραφούν πίσω και θα κραυγάσουν «τι κάνατε;». Με ποιους θέλουμε να είμαστε τότε; Με εκείνους που ενήργησαν με ιδιοτέλεια, που αδιαφόρησαν όλως διόλου ή με εκείνους που κόντρα στο ρεύμα πάσχιζαν για μια άλλη, ριζικά διαφορετική ενεργειακή πολιτική;
Αισθάνομαι, αισθανόμαστε, πρέπει να αισθανόμαστε ότι πρέπει να είμαστε με τους δεύτερους, με τα εκατομμύρια πολίτες που ξεχύνονται στους δρόμους των πόλεων του πλανήτη. Να δώσουμε τη μάχη για το περιβάλλον και την ανθρωπότητα και να την κερδίσουμε. Να είμαστε με τα παιδιά, να είμαστε με την Γκρέτα Τούνμπεργκ, την οποία πρέπει να καλέσουμε στη Βουλή μας να μας μιλήσει και να την ακούσουμε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούστηκε μια κριτική ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μεταβάλλει θέση. Είναι μια θετική μετατόπιση, που είναι, κατά τη γνώμη μου, προάγγελος μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Αρκεί όμως; Αρκεί από το «ναι» το βιαστικό και ακατανόητο την παραμονή των εκλογών να πάμε σήμερα σε ένα «παρών»; Κατά τη γνώμη μου, δεν αρκεί.
Άκουσα ως άλλοθι το θέμα των ΕΛΠΕ. Είναι πραγματικό πρόβλημα το ξεπούλημα που ετοιμάζεται για τα ΕΛΠΕ, αλλά είναι το έλασσον. Το μείζον είναι η κλιματική αλλαγή και αυτή υπήρχε και πριν τις εκλογές. Είναι λάθος να μην κάνουμε μια αυτοκριτική μπροστά στην ελληνική κοινωνία και την ελληνική νεολαία. Αυτή είναι η δύναμη της Αριστεράς, να μπορεί να διορθώνει τα λάθη της, να κερδίζει συνειδήσεις των πολιτών σε μια γραμμή αλλαγής της κοινωνίας, που σημαίνει σε μια γραμμή κοινωνικά και περιβαλλοντικά ισόρροπης ανάπτυξης.