Αξιολογώντας την «αξιολόγηση» από τη σκοπιά της αριστεράς

panos

Του Πάνου Λάμπρου*

Η 2η αξιολόγηση δεν είναι ουδέτερη διαδικασία. Δεν αφορά, ασφαλώς, κάποιους ικανούς ή μη ικανούς διαπραγματευτές. Αφορά πρωτίστως την οπτική γωνία που έχεις, τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπείς, το πολιτικό σου σχέδιο.
Συνεπώς, η πολιτική αξιολόγηση της «αξιολόγησης», η αποδοχή των όρων της ή όχι, εξαρτάται από το στρατηγικό σου σχεδιασμό. Θα κρίνουμε, λοιπόν, την επερχόμενη «συμφωνία» από τη σκοπιά της αριστεράς, διαφορετικά δεν μας αφορά. Η θετική έκβαση της 2ης αξιολόγησης, υπό την έννοια να κλείσει για να κλείσει, δεν είναι αυτοσκοπός.
Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης. Είναι σαφής, όμως, η πολιτική βούληση του αντιπάλου. Ως προς αυτή δεν υπάρχουν ερωτηματικά. Και δεν είναι μόνο το ΔΝΤ που στέκεται αγκυλωμένο στο νεοφιλελεύθερο άρμα. «Φίλιες» δυνάμεις, όπως κακώς χαρακτηρίζονται, είτε συμπλέουν με το Ταμείο, είτε σιωπούν, συναινώντας ουσιαστικά με παράλογες – αντικοινωνικές απαιτήσεις. Δύσκολα, δηλαδή, τα πράγματα.

Και τότε τι κάνουμε;

Αν είναι όμως έτσι, αν η τελική πρόταση για τη «συμφωνία» σφίγγει ακόμα περισσότερο τη θηλιά στην κοινωνία και την αριστερά, γεννάται το κρίσιμο ερώτημα τι πρέπει να κάνουμε. Αφήνουμε το χρόνο να κυλήσει, ελπίζοντας σε θαύμα; Ποντάρουμε στις επικείμενες εκλογές σε ευρωπαϊκές χώρες, που ούτε εκεί υπάρχει φως; Υπογράφουμε, ανεξάρτητα αν η «συμφωνία» έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με το πολιτικό μας σχέδιο και έχει ο Θεός; Ή μήπως είναι η ώρα επιθετικής πολιτικής πρωτοβουλίας σε ένα νέο, όπως φαίνεται, ωμό εκβιασμό, που θα φτωχοποιήσει ακόμα περισσότερο την κοινωνία των πολλών;
Αυτά είναι τα ερωτήματα, που καλούμαστε με ψυχραιμία και με το βλέμμα στο μέλλον να απαντήσουμε.

Η μεροληψία τους

Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση της αριστεράς επιχείρησε, με πολλές δυσκολίες, αδράνειες και αστοχίες, να υλοποιήσει το «παράλληλο πρόγραμμα», αυτό δηλαδή που θα υπονόμευε το μνημονιακό. Αυτή η κρίσιμη προσπάθεια διατήρησε, αν και ξεθωριασμένη, ζωντανή την ελπίδα. Είναι αυτό ακριβώς που οι πολιτικοί μας αντίπαλοι θέλουν να εξουθενώσουν ή να ακυρώσουν. Να βάλουν τελεία και παύλα σε οποιονδήποτε προσανατολισμό υπεράσπισης της κοινωνίας των πολλών, των φτωχών δηλαδή. Γι’ αυτό και ο εκβιασμός έχει σαφή στόχο, να μην αφήσουν κανένα περιθώριο αναπνοής του αριστερού πολιτικού σχεδίου, που στην παρούσα φάση είναι να μείνει η κοινωνία ζωντανή. Η εμμονική στάση τους στα εργασιακά, οι απαιτήσεις για ελάφρυνση της φορολογίας των επιχειρήσεων και η απαίτηση μείωσης των συντάξεων και του αφορολόγητου, η άρνησή τους να δεχτούν ως θετικά αντίμετρα τη μείωση του ΦΠΑ στη ΔΕΗ και στα είδη πρώτης ανάγκης, αναδεικνύει την πιο στυγνή κοινωνική τους μεροληψία υπέρ των πλουσίων, κατά των φτωχών.
Αυτό είναι το δικό τους σχέδιο. Σχέδιο διεύρυνσης των ανισοτήτων, υποταγής της αριστεράς σε ένα πρόγραμμα εχθρικό στην κοινωνία, στις ιδέες, το πρόγραμμα της αριστεράς. Κοντολογίς, θέλουν να τελειώσουν με την αριστερά ή να τελειώσουν με τις ιδέες της αριστεράς, επιβάλλοντάς της να εφαρμόσει αυτή, μια ξένη και εχθρική πολιτική.

Παντός καιρού;

Έχουμε πει και στο παρελθόν ότι στη λογική μας δεν υπάρχει η φράση «κυβέρνηση πάση θυσία». Μένουμε στην κυβέρνηση ακόμα και σε μεγάλες τρικυμίες, όσο όμως είμαστε σε θέση να υπερασπιζόμαστε τα λαϊκά στρώματα. Αν αυτό δεν μπορεί να συμβεί, απόρροια δυσμενών συσχετισμών, επιβολής, άρσης της λαϊκής κυριαρχίας, τότε δεν έχει κανένα νόημα η παραμονή σε θέση κυβερνητικής ευθύνης. Η αριστερά δεν είναι παντός καιρού. Δεν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας για να διαχειριστούμε την αθλιότητα, τη γενικευμένη φτώχεια και την ανακύκλωσή τους. Ο στόχος μας είναι μέσα από τεράστιες δυσκολίες και εκβιασμούς, να ανατρέψουμε μια πορεία αδιέξοδη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.
Συνεπώς, η απάντηση δεν μπορεί να είναι «αποδοχή και βλέπουμε». Ο χρόνος, όπως άλλωστε έχει φανεί, δεν είναι με το μέρος μας. Ο στόχος των αντιπάλων είναι να αποκόψουν οριστικά τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λαϊκά στρώματα. Ο δικός μας είναι να ξαναπιάσουμε το νήμα της επαφής με την κοινωνία, με τις ριζοσπαστικές ομάδες, που αμφισβητούν και δρουν. Οτιδήποτε μας βγάζει εκτός πολιτικού σχεδίου, έτσι όπως το είχαμε ορίσει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, δεν νομιμοποιείται, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Ώρα αποφάσεων

Λένε ότι η 20η Μαρτίου είναι ορόσημο για τη 2η αξιολόγηση. Τα τεχνικά κλιμάκια έχουν προσωρινά φύγει, δείγμα ασφαλώς ότι τίποτα προσώρας δεν έχει κλείσει. Ωστόσο, όπως είπαμε τα δείγματα από την πλευρά των δανειστών είναι σαφή. Άρα, είναι η ώρα που οι δυνάμεις του κόμματος, στο σύνολό τους, πρέπει να συσκεφθούν και να αποφασίσουν. Και οι αποφάσεις μας πρέπει να είναι με γνώμονα τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων και την προοπτική της αριστεράς. Γιατί αριστερά χρειάζεται να υπάρχει και αύριο και να είναι φερέγγυα για να μπορεί να δώσει τις μάχες που έτσι κι αλλιώς έρχονται.

*Μέλος της Π.Γ ΣΥΡΙΖΑ.

 

Αναγκαία στροφή

Υπάρχουν, όμως και τα εκτός μνημονίου ζητήματα. Ζητήματα σχέσεων με την εκκλησία, ζητήματα που αφορούν τη Δικαιοσύνη, το προσφυγικό κ.α. Πέρασαν δύο και κάτι χρόνια και δυστυχώς ο απολογισμός μας έχει γκρίζες ζώνες, σημεία που γεννούν ερωτηματικά, ακόμα και διαφωνίες. Σημαντικές τομές που μας χαροποίησαν, όπως αυτές της πρώτης περιόδου στις φυλακές, δείχνουν να έχουν παγώσει και να γίνονται βήματα προς τα πίσω. Το ίδιο στο προσφυγικό. Μετά την πρώτη περίοδο που η πολιτική μας συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία ενός πρωτόγνωρου κύματος αλληλεγγύης, υπήρξαν ολιγωρίες, λαθεμένες κινήσεις, απόλυτη έλλειψη συντονισμού κόμματος – κυβέρνησης (ενώ τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος εξακολουθούν να δίνουν μάχες στο πεδίο), αδυναμίες που οδήγησαν σε εικόνες εγκατάλειψης μέσα στο χιονιά, σε ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε πολλά, σε μικρές, αλλά τόσο σημαντικές οάσεις και σε ζητήματα που μας πλήγωσαν. Αν γίνεται αυτή η μικρή αναφορά, δεν είναι κυρίως για να ασκηθεί κριτική, που και αυτή είναι απαραίτητη, αλλά για να πούμε ότι είναι αναγκαία η επιστροφή στα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής, που θα δικαιώνει τον τίτλο: Συνασπισμός  Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τις αξίες και τους αγώνες μας.