Αυτό που ξέρουν οι αριθμοί…

 

Ï ðñüåäñïò ôçò ÍÄ Áíôþíçò ÓáìáñÜò ìéëÜåé óôçí ïëïìÝëåéá ôçò ÂïõëÞò êáôÜ ôçí äéÜñêåéá ôçò óõæÞôçóçò  ãéá ôçí øÞöéóç ôïõ ðñïõðïëïãéóìïý 2010, ôçí ÔåôÜñôç, 23 Äåêåìâñßïõ 2009.

Δεν βιάστηκαν όλοι, την επομένη της ψηφοφορίας στη Βουλή επί του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, να αποπέμψουν το αποτέλεσμά της στην ιστορία και, αρκούμενοι στους αριθμούς, να θρηνήσουν για τη «διάσωση της κυβέρνησης», καταγράφοντας με οδύνη ότι στη διαδικασία συμμετείχαν 285 βουλευτές, από τους οποίους το υπερψήφισαν επί της αρχής 171 και το καταψήφισαν 114, και συμπληρώνοντας ότι το επίμαχο άρθρο 3 του ν/σ για τη νομική διόρθωση φύλου από την ηλικία των 15 ετών υπερψηφίστηκε συγκεντρώνοντας (μόνο…) 148 ψήφους.

Υπήρξαν και εκείνοι που παρατήρησαν αμέσως το «παράδοξο» που ήρθε να βάλει ένα ερωτηματικό δίπλα στο υποτιθέμενο αρραγές του «αντικυβερνητικού μπλοκ». Ότι, δηλαδή, η απουσία ικανού αριθμού βουλευτών από όλα τα κόμματα, επέτρεψε να εγκριθεί το άρθρο 3 με σχετική πλειοψηφία 148 ψήφων, αντί των τουλάχιστον 150+1 ψήφων που θα απαιτούνταν, αν ήσαν παρόντες και οι 300.

Η εξέλιξη αυτή κατέλαβε εξ απήνης την αξιωματική αντιπολίτευση. Πιστοποιείται από το ότι μέχρι το βράδυ της Δευτέρας επέμενε να υποστηρίζει, δια στόματος του κ. Δένδια, ότι αν οι ΑΝΕΛ δεν υπερψηφίσουν το άρθρο 3, τότε «δεν θα υπάρχει κυβέρνηση»…

 Αποκαλυπτικό της μέχρις εσχάτων εμμονής του συντηρητικού κόμματος στο δόγμα της άμεσης ανατροπής της κυβέρνησης, στη μάταιη ελπίδα κατακερματισμού του κυβερνητικού σχήματος. Αλλά αποκαλυπτικό και της εκατέρωθεν επιπολαιότητας με την οποία σχεδιάστηκε και διατυμπανίστηκε η δέσμευση ΝΔ – ΔΗΣΥ να μην ψηφίζουν ακόμη και νομοσχέδια της αρεσκείας τους, αν αυτά δεν εξασφαλίζουν συνολική στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ.

Η πίεση που ασκείται… στους αριθμούς

Αν στην ηγεσία της ΝΔ δεν αρκούν τα συμπεράσματα από τη «διασταύρωση» δύο ταξιδιωτικών διαδρομών ενώ συζητούσε η Βουλή –εκείνης της κ. Γεννηματά προς Κρήτη και αυτής του κ. Καμμένου προς τη Βραζιλία–, τότε μια πιο προσεκτική ανάγνωση των αριθμών από την ψηφοφορία θα βοηθήσει να καταλάβουν αυτό που έχουμε καταλάβει οι υπόλοιποι, περιλαμβανομένων, όπως φαίνεται, των ηγεσιών των υπόλοιπων κομμάτων του, ας πούμε, «αστικοδημοκρατικού τόξου». Ότι, δηλαδή, η πίεση που ασκείται στους … αριθμούς να ρίξουν την κυβέρνηση, έφτασε στα όριά της: «Γίναμε δέκτες συστάσεων να μην ψηφίσουμε είτε άρθρα, είτε όλο το νομοσχέδιο για να πέσει η κυβέρνηση…», αποκάλυψε στην ομιλία του ο εκπρόσωπος του Ποταμιού κ. Μαυρωτάς. «Δεν θα το κάνουμε», είπε, επειδή «έχουμε αρχές που είναι ανθρωποκεντρικές, δεν είναι ψηφοθηρικές». Δεν το έκαναν επειδή, επιπλέον, διαθέτουν τo στοιχειώδες πολιτικό κριτήριο να απεύχονται τις εκλογές σε χρόνο που εξυπηρετεί άλλους.

Με άλλα λόγια, κανείς άλλος, πλην του σκληρού νεοδημοκρατικού μπλοκ, δεν υπολογίζει σοβαρά στη διάρρηξη της κυβερνητικής συνοχής και στην πτώση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-Οικολόγων παίζοντας με τους αριθμούς. Για την αντοχή της κυβέρνησης θα αποφανθούν οι κάλπες –που απέχουν ακόμη πολύ και επιφυλάσσουν δυσάρεστες εκπλήξεις στους δημοσκόπους.

Εν όψει αυτής παραδοχής, προς την οποία φαίνεται να κινούνται προσεκτικά και οι ελάσσονες συνιστώσες του «αστικοδημοκρατικού τόξου» -Ποτάμι, Δημοκρατική Συμπαράταξη και λοιποί υποψιασμένοι-, η μείζων αντιπολίτευση οφείλει να συνειδητοποιήσει και μιαν άλλη, νέα, πραγματικότητα, που διαμορφώνεται, αργά αλλά σταθερά, στα πολιτικά πράγματα. Την πραγματικότητα που λέει: αν μετά τη μεταπολίτευση ο μονοκομματισμός της Δεξιάς, δυσανεκτικός ακόμη και προς το Κέντρο, παραχώρησε, επειδή αυτό υπαγόρευαν οι νέοι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί, τη θέση του στη δικομματική εναλλαγή Δεξιάς-Κέντρου, τώρα, μετά τη χρεωκοπία, τη μνημονιακή εμπειρία, τους νέους συσχετισμούς, ο πολιτικός βίος της χώρας μπαίνει, έχει ήδη μπει, σε μια νέα περίοδο. Την περίοδο των κυβερνήσεων συνασπισμού κομμάτων σε προγραμματική βάση, κατά τα ισχύοντα στην ΕΕ -με ό,τι θετικό ή αρνητικό, ό,τι άδηλο και αβέβαιο συνεπάγεται αυτό. Κόμματα και πρόσωπα θα κριθούν από τη στάση που θα τηρήσουν απέναντι στη νέα πραγματικότητα.

Θα έχει αφήσει το αποτύπωμά του

Η κυβερνητική συμπόρευση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-Οικολόγων επιχειρήθηκε ως απάντηση σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία έτεινε να παγιωθεί ως καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Το εγχείρημα μπορεί, στη συγκεκριμένη μορφή του, να εκμετρήσει το βίο σε δύο ή σε έξι χρόνια από τώρα, αλλά θα έχει αφήσει το αποτύπωμά του. Αυτό κυρίως είναι που φοβούνται όσοι το πυροβολούν σήμερα. Βλέπουν ότι αυτό το «παράδοξο», που αρχικά η σημασία του δεν είχε κατανοηθεί πλήρως ούτε ίσως από τους πρωτεργάτες του, γίνεται αυξανόμενα αποδεκτό στην αναγκαιότητά του, εξελίσσεται σε κοινή παραδοχή, με τις εξαιρέσεις να βαίνουν μειούμενες.

Δεν είναι από μοιρολατρική αποδοχή που συμβαίνει αυτό, όσο κι αν έτσι θέλουν να το ερμηνεύουν κάποιοι. Είναι από εμπειρική κατανόηση εκ μέρους των πολιτών της συντελούμενης μετάβασης. Μετάβασης με άδηλη κατάληξη, όπως συμβαίνει πάντα, όπου την έκβαση θα κρίνει το άθροισμα των επιμέρους παραγόντων –όπως γίνεται πάντα.

Στην κατεύθυνση να υπηρετηθεί αυτή η παραδοχή, αποφεύγοντας τους πολιτικούς κλυδωνισμούς του παρελθόντος, κινήθηκε η κυβέρνηση όταν κατέθετε προς ψήφιση τον εκλογικό νόμο, με τον οποίο θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, αλλά και οι μεθεπόμενες, οπότε θα έχει αυτομάτως καταργηθεί και το «δώρο» των πενήντα εδρών στο πλειοψηφούν κόμμα, «προς διαιώνιση της δικομματικής εναλλαγής».

Την ίδια λογική υπηρετεί η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ να κρατά χαμηλά τους τόνους της αντιπαράθεσης με την ελάσσονα αντιπολίτευση, ακόμη κι όταν προκαλείται σκαιότατα. Θα ήταν, άλλωστε, δείγμα πολιτικής ημιμάθειας αν έπραττε το αντίθετο, τη στιγμή που το ίδιο το σώμα των πολιτών εντυπωσιάζει με την προσαρμοστικότητά του στο νέο πλαίσιο αντιπροσωπευτικότητας που διαμορφώνεται, με την αδιαφορία που επιφυλάσσει σε κάθε προσπάθεια τεχνητής πόλωσης.

Αυτό που ξέρουν οι αριθμοί της πρόσφατης αναμέτρησης στη Βουλή, το έχουν καταλάβει από καιρό οι πολίτες. Μένει να φανεί πόσο το έχει πραγματικά καταλάβει η ελάσσων αντιπολίτευση, που ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στη μεταμνημονιακή διακυβέρνηση που κυοφορούν οι εξελίξεις.

Κωστής Γιούργος