Category: Θέατρο

Ελευθερία ή ενσωμάτωση;

Ελευθερία ή ενσωμάτωση;

“Αναφορά ή Ένας πίθηκος που έγινε άνθρωπος” του Φραντς Κάφκα από την ομάδα Roswitha Η «Αναφορά σε μια Ακαδημία» γράφτηκε από τον Κάφκα το 1917, δύο περίπου χρόνια μετά την «Μεταμόρφωση», με την οποία έχει άμεση συνομιλία. Ένας πίθηκος που έχει αιχμαλωτιστεί από κυνηγούς και μεταφέρεται κακήν κακώς στην Ευρώπη μέσα στα αμπάρια ενός πλοίου, αρχίζει να αντιγράφει τη συμπεριφορά […]

Read more ›

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

Παραδοσιακές μουσικές και τραγούδια Ο Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο» φιλοξενεί την Λαουτάρικη Κομπανία με παραδοσιακές μουσικές και τραγούδια. Ο Κωστής Καλαϊτζάκης στο λαούτο, ο Κλέαρχος Κορκόβελος στο κύμβαλο και η Πολυτίμη Τόλη στο τραγούδι ταξιδεύουν το κοινό τους στη στεριανή (Πελοπόννησος, Ήπειρος, Θεσσαλία) και νησιωτική Ελλάδα, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη και τα Μικρασιάτικα παράλια. Το Σάββατο 7 Μαρτίου, στις 9μ.μ., στο […]

Read more ›

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

Παραδοσιακές μουσικές και τραγούδια Ο Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο» φιλοξενεί την Λαουτάρικη Κομπανία με παραδοσιακές μουσικές και τραγούδια. Ο Κωστής Καλαϊτζάκης στο λαούτο, ο Κλέαρχος Κορκόβελος στο κύμβαλο και η Πολυτίμη Τόλη στο τραγούδι ταξιδεύουν το κοινό τους στη στεριανή (Πελοπόννησος, Ήπειρος, Θεσσαλία) και νησιωτική Ελλάδα, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη και τα Μικρασιάτικα παράλια. Το Σάββατο 7 Μαρτίου, στις 9μ.μ., στο […]

Read more ›

Η σύγχρονη τραγωδία της εποχής μας

Οι συντελεστές της παράστασης «Under, κρυμμένες φωνές» μιλούν στην «Εποχή» για την παρέμβασή τους στο πρόβλημα της μετανάστευσης  «Το ότι δεν υπάρχει κανένας αυτόνομος χώρος μέσα στην πολιτική τάξη του έθνους-κράτους για κάτι σαν τον καθαρό άνθρωπο καθαυτόν είναι εμφανές τουλάχιστον από το γεγονός ότι, ακόμη και στην καλύτερη των περιπτώσεων, η θέση του πρόσφυγα θεωρείται πάντα μια προσωρινή κατάσταση που […]

Read more ›

«ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ» ΤΗΣ ΛΕΙΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Τα πολλαπλά επίπεδα της ξενότητας Τον ξένο έχει ως θέμα το νέο έργο της Λείας Βιτάλη «Νύχτα στην Εθνική» που ανέβηκε πρόσφατα στο Αγγέλων Βήμα. Μια γυναίκα επιστρέφει μετά από χρόνια μετανάστευσης στη Γερμανία, κουβαλώντας στις βαλίτσες της τα χρήματα για να ανοίξει μια ταβέρνα στην Εθνική και χιλιάδες πληγές από τις ταπεινώσεις που δέχθηκε στην ξένη χώρα. Ξένη αυτή κι εκεί […]

Read more ›

Με ένα σώμα, ένα πινέλο κι ένα dance film

To «хочу»(χατσού) στα ρωσικά σημαίνει «θέλω». Είναι εκείνο το στοιχείο, το «κάλεσμα ψυχής» που, όταν αποσιωπηθεί βαθιά μέσα μας, γίνεται στοιχειό και ζητά συνέχεια την προσοχή μας… ενδόμυχα. Γίνεται ενέργεια σε λάθος ροή, βούληση χωρίς καθήκον απέναντι στον αυθεντικό εαυτό μας.  Ως ιδέα γεννήθηκε σε ένα μάθημα χορού στην Αγ. Πετρούπολη, σε έναν τόπο θριάμβου για το κλασικό μπαλέτο όπου […]

Read more ›

​Μια μετα-μορφωμένη «Μεταμόρφωση»

Παρωδία με αποχρώσεις σωματικής μιμικής και βωβού κινηματογράφου από την ομάδα Splish-Splash Είναι ίσως σπάνια μια τόσο ολοκληρωμένη πρόταση παρωδίας ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος με σεβασμό στην αξία του παρωδούμενου προτύπου. Μάλιστα, στη δημιουργία αυτή εμπλέκεται η σωματική μιμική και το χοροθέατρο/σωματικό θέατρο από ανθρώπους που υπηρετούν αυτό το είδος με αφοσίωση και συνέπεια στην Ελλάδα. Ο λόγος για την κωμωδία […]

Read more ›

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

«Θυμάμαι» της Ελένης Παπαχριστοπούλου Το έργο διηγείται το φόβο, την αγωνία αλλά και το θυμό που άφησαν σ’ ένα πλήθος ανθρώπων πίσω τους όσοι κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια. Αφηγήσεις ανθρώπων που συγκρατούν στη μνήμη μας τα τελευταία γεγονότα που μοιραστήκαμε και που άλλαξαν βίαια τις ζωές μας. Από τις εικόνες της Αθήνας που αποτυπώνουν τα ίχνη της καταστροφής που […]

Read more ›
​Αγάπη ή εξάρτηση;

​Αγάπη ή εξάρτηση;

Διεισδυτικό ψυχολογικό θέατρο από “Τα παράσιτα” της Βίβιεν Φράντσμαν στο Θέατρο του Ν. Κόσμου 37 χρόνια και κάτι μήνες… Τό ’χα όλη την ώρα στο νου μου το βράδυ των εκλογών, παρακολουθώντας την καταμέτρηση των ψήφων με συγκίνηση και αγωνία σε ένα μικρό εκλογικό τμήμα στο Μοσχάτο. Είχα μόλις περάσει τα 13, τέλος της Α΄ Γυμνασίου, όταν στρατεύτηκα στην Αριστερά. Έμαθα […]

Read more ›

​ΦΕ­ΣΤΙ­ΒΑΛ ΘΕ­Α­ΤΡΙ­ΚΕΣ ΣΥ­ΝΘΕ­ΣΕΙΣ IV: “Βε­ρε­νί­κη” του Ρα­κί­να

Με ή­ρωες α­λη­θι­νά πρό­σω­πα της ι­στο­ρίας, ο Ρα­κί­νας δη­μιουρ­γεί μια τρα­γω­δία. Πο­λύ κο­ντά στη χρο­νι­κή στιγ­μή που στην ευ­ρω­παϊκή λο­γο­τε­χνία η αν­θρώ­πι­νη φύ­ση αρ­χί­ζει να πα­ρου­σιά­ζε­ται ό­πως α­κρι­βώς πρέ­πει να εί­ναι -ε­λεύ­θε­ρη, στο με­ταίχ­μιο αυ­τό μια ι­σχυ­ρής κοι­νω­νι­κής αλ­λα­γής- συν­θέ­τει ο Ρα­κί­νας τη «Βε­ρε­νί­κη» του, φτιαγ­μέ­νη απ’ αυ­τά τα υ­λι­κά των πραγ­μα­τι­κών αν­θρώ­πων, ό­πως σε μια κα­θη­με­ρι­νή α­πλή α­νυ­πε­ρά­σπι­στη ε­ρω­τι­κή […]

Read more ›