Δεν βρέθηκε ένας εχέφρων…

Από την άποψη της ποιότητας του αντιπολιτευτικού λόγου και της συναφούς ρητορείας που το εκλογικό επιτελείο του κ. Μητσοτάκη φαίνεται να έχει υιοθετήσει τελεσίδικα στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, η εβδομάδα που πέρασε δέον να θεωρείται τυπική του αντιπολιτευτικού κλίματος που θα επικρατήσει αυξητικά τις εβδομάδες που έπονται μέχρι τις εκλογές.
Στην επικαιρότητα που συνδιαμόρφωσαν την περασμένη εβδομάδα –πέραν της απροσδόκητης εμπλοκής στις ελληνοαλβανικές σχέσεις εξαιτίας του θανάτου του 35χρονου ομογενούς από τα πυρά της αλβανικής αστυνομίας— εξελίξεις αναμενόμενες, όπως η κήρυξη από τον Αλέξη Τσίπρα, στη σύνοδο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, της έναρξης των διαδικασιών για την αναθεώρηση του Συντάγματος και η συμμετοχή του έλληνα πρωθυπουργού στην Τετραμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας-Βουλγαρίας-Σερβίας-Ρουμανίας στη Βάρνα την Παρασκευή, η 3η  Ευρω-αραβική Σύνοδος, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη στην Αθήνα, είχε εξ ορισμού κεντρική θέση.
Ο σημαντικότερος λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος από τη διαφαινόμενη πρόθεση η Ευρω-αραβική σύνοδος –που, υπενθυμίζεται, πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχή φορά στη Αθήνα με τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης– να καθιερωθεί ως το «θεσμικό» επίκεντρο της προσπάθειας για μια συνεχή, μεθοδευμένη αναβάθμιση των σχέσεων του αραβικού κόσμου με τον Ευρωπαϊκή Ένωση στη βάση ενός «θεσμοθετημένου» διαλόγου, διαδικασία που επιφυλάσσει στην Ελλάδα κρίσιμο διαμεσολαβητικό ρόλο, με ό,τι θετικό μπορεί αυτό να σημαίνει για την διεθνή αναβάθμιση της χώρας.
Η ανάγκη που διατυπώθηκε ως κυρίαρχο επίδικο ήδη στην 1η Ευρω-αραβική Σύνοδο τον Νοέμβριο του 2016 στην Αθήνα, να καθιερωθεί, δηλαδή, ένας στενότερος διάλογος ανάμεσα στην Ευρώπη και τις αραβικές χώρες για την αντιμετώπιση των περιφερειακών προκλήσεων και την ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας, παράλληλα αναγνώριζε στην Ελλάδα, ως μια ευρωπαϊκή χώρα με ισχυρούς ιστορικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο, τη δυνατότητα να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια.
Δεν ήταν, ωστόσο, ώριμες οι προϋποθέσεις για μια εκκίνηση. Ούτε η Ελλάδα, ολοκληρωτικά δοσμένη στην προσπάθεια απαλλαγής από τη μνημονιακή επιτροπεία και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, ήταν σε θέση να ανταποκριθεί επαρκώς, ούτε οι ευρωπαίοι εταίροι, σαν σύνολο, είχαν αναγνωρίσει πόσο αμοιβαία επωφελής θα μπορούσε να είναι ο ευρω-αραβικός διάλογος.
Παρέμενε όμως η προσήλωση της Ελλάδας και του αραβικού κόσμου στην προοπτική του διαλόγου. Και βρίσκει σήμερα προσφορότερο έδαφος. Στην Ευρώπη γίνεται κατανοητό ότι, σε έναν κόσμο που καλεί σε νέες ισορροπίες και άλλες συσπειρώσεις, η ΕΕ μπορεί να αναβαθμίσει τον διεθνή ρόλο της μόνο σε συνεργασία με τον αραβικό κόσμο. Στην Ελλάδα, αφετέρου, οι δείκτες κινούνται πλέον σε θετική κατεύθυνση. Ενδεικτικά, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης προβλέπει για την ελληνική οικονομία ρυθμούς ανάπτυξης 2,2% το 2018 και 2,3% το 2019, «με συνεχή βελτίωση των εξαγωγών, που αποτελούν με διαφορά τον κύριο μοχλό της ανάπτυξης», και επισημαίνει «θετική συμβολή της ιδιωτικής κατανάλωσης στην ανάπτυξη» και ενίσχυση της εμπιστοσύνης των επενδυτών «από την επιτυχή έξοδο της Ελλάδας, από το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής».
H Ελλάδα ήταν πάντα σταυροδρόμι πολιτισμών και γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον αραβικό κόσμο και έτσι θα συνεχίσει, διαβεβαίωσε ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη Σύνοδο, εισπράττοντας το θερμό χειροκρότημα ενός πολυπληθούς διεθνούς ακροατηρίου: ο πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδη, ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, ο ευρωπαίος επίτροπος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, το εκπρόσωπος του παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, ο αντιπρόεδρος της Σερβίας, Νεμπόισα Στεφάνοβιτς, οι υπουργοί Εξωτερικών της Αυστρίας, της Ρουμανίας, της Μάλτας, του Κατάρ, υπουργοί και υφυπουργοί Ενέργειας, Εμπορίου και Υποδομών άλλων αραβικών κρατών, πολιτικοί αξιωματούχοι και διεθνείς οικονομικοί παράγοντες, μεταξύ πολλών άλλων.
Σε διαμετρικά αντίθετο μήκος κύματος, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μιλώντας την επομένη στη Σύνοδο, ο κ. Μητσοτάκης επιδόθηκε σε μια προσπάθεια διεκτραγώδησης της χώρας, υπονόμευσης της θετικής διάθεσης των συνέδρων απέναντί της, περιγράφοντας με τα μελανότερα χρώματα τις προοπτικές της όσο τις τύχες της διαχειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση: Υποτονική ανάπτυξη, μεγάλο χρέος, υψηλά επιτόκια δανεισμού, δυσβάστακτο πρωτογενές πλεόνασμα, υπερφορολόγηση, εκροή καταθέσεων, κρίση εμπιστοσύνης, πάγωμα επενδυτικών σχεδίων, παρωχημένος κρατισμός.
Υποθέτοντας ότι απευθύνεται σε αδαείς που δεν είχαν φροντίσει, ως σοβαροί διεθνείς παράγοντες, να είναι έγκυρα ενημερωμένοι για την πολιτική κατάσταση και την οικονομία της χώρας, επιδόθηκε σε μια φτηνή ρητορεία με αποδέκτες άλλους από αυτούς που είχε μπροστά του. Θεώρησε, προφανώς, ότι θα κατάφερνε να αποτρέψει τα αραβικά συμφέροντα από του να επενδύσουν οικονομικά και διπλωματικά στην Ελλάδα, επιτιθέμενος, εκτός τόπου και χρόνου, στην κυβέρνηση για διαφθορά και σήψη, εσωτερικές έριδες υπουργών για μυστικά κονδύλια, ομηρία του πρωθυπουργού από τον αρχηγό του συγκυβερνώντος κόμματος, εγκληματικότητα, διάχυτη ανομία, περιοχές που έχουν μετατραπεί σε άβατο για την αστυνομία, πανεπιστημιακούς και φοιτητές που εκλιπαρούν να τους επιστραφούν τα πανεπιστήμια, τρομοκράτες που παίρνουν άδειες εξόδου από τις φυλακές, κράτος υπό κατάρρευση.
Έφτασε εκτός ελέγχου να πει το ανήκουστο: «Πριν το 2015, ο κ. Τσίπρας σάς καλούσε από αυτό εδώ το βήμα να μην επενδύσετε στην Ελλάδα…». Ατυχώς για την αξιοπιστία του αντιπολιτευτικού του λόγου του κ. Μητσοτάκη, ο συντάκτης των ομιλιών του μάλλον αγνοούσε ότι «αυτό εδώ το βήμα» δεν υπήρχε πριν από την 1η Ευρω-αραβική Σύνοδο του 2016. Ατυχέστατα για τον ίδιο, ως συνδιαλεγόμενο με κάθε λογής επενδυτές, δεν βρέθηκε ένας εχέφρων να του επισημάνει ότι ματαίως θα προσδοκά, αν ποτέ γίνει πρωθυπουργός, να βρει επενδυτές για μια χώρα η οποία θα χρειαστεί τουλάχιστον είκοσι χρόνια για να συνέλθει από το χάλι στο οποίο την περιγράφει να βρίσκεται σήμερα.

Κωστής Γιούργος