Διαμορφώνονται καλύτεροι όροι διαπραγμάτευσης

epoxi-logo

Στην Ουάσιγκτον αυτό το σαββατοκύριακο, προφανώς, δεν συζητούν όλοι για την Ελλάδα. Ωστόσο, από τις συζητήσεις που ήδη γίνονται για πολύ γενικότερα ζητήματα, αλλά και για την ελληνική περίπτωση, είναι βέβαιο ότι θα βγουν συμπεράσματα και εδώ, στην Αθήνα.
Η ελληνική αντιπροσωπία αναχώρησε για την Ουάσιγκτον με τη δικαιολογημένη αίσθηση ότι θα συναντήσει καλύτερες συνθήκες διαπραγμάτευσης. Η υπεραπόδοση των δημοσίων εσόδων και η σημαντική υπέρβαση του πρωτογενούς πλεονάσματος, η διαφαινόμενη πολιτική διάθεση και από την πλευρά των θεσμών να μη διαιωνίζεται η εκκρεμότητα στην Ελλάδα, η μεταστροφή του ΔΝΤ από τη φημολογούμενη απαίτηση για νέα μέτρα ή την επίσπευση των ήδη συμφωνημένων, δημιουργούσαν, ήδη, ευνοϊκότερο περιβάλλον.
Ακόμα και η, γνωστή από το πρόσφατο παρελθόν, διάσταση απόψεων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου φαίνεται να εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο: το Βερολίνο θέλει το ΔΝΤ στην Ευρώπη και, παρότι κάνει ό,τι μπορεί για να αναβληθεί η συζήτηση για το χρέος, δεν μπορεί να μην πάρει υπόψη την απαίτηση του Ταμείου για βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.
Εκτός από αυτά, υπάρχει στο τραπέζι και η πρόταση για την αναδιάρθρωση του χρέους με βάση το λεγόμενο «γαλλικό κλειδί», τη σύνδεση, δηλαδή, της αποπληρωμής με το ρυθμό ανάπτυξης. Αν και δεν είναι εύκολο να γίνει απ’ όλους αποδεκτή, συμβάλλει στη διαμόρφωση ευνοϊκότερου κλίματος. Η εκδοχή, πάντως, που συζητούν αρκετοί αναλυτές, είναι μια μορφή ελάφρυνσης σε στάδια, που δεν αποκλείεται να σχετίζεται με το νεολογισμό της «μεταμνημονιακής παρακολούθησης».
Μέχρι να δούμε την τελική πράξη του δράματος, καλό είναι να έχουμε κατά νου ότι η ελληνική εμπειρία έχει δείξει πως οι διαφορές μεταξύ των θεσμών, από τις οποίες προσδοκάται κάποιο όφελος, δεν αποκλείεται να λυθούν σε βάρος του πιο αδύναμου.