«EASTER ISLAND»: Υπαρξιακά ερωτήματα σε δέκα εικόνες

O Λύσανδρος Σπετσιέρης, με τις δουλειές του οποίου ο Θεατής έχει ασχοληθεί στο παρελθόν, φέτος το καλοκαίρι μας έκανε μια ενδιαφέρουσα έκπληξη. Πρότεινε και πραγματοποίησε μια παράσταση μέσα σε ναό. «Easter island», ο τίτλος και πραγματοποιήθηκε για δύο μόνο βράδια στην αγγλικανική εκκλησία του αγίου Παύλου, στο Σύνταγμα.

Η παράξενη σιωπή των ναών, η ιδιαίτερη ένταση του χώρου -και δεν μιλώ με γνώμονα την πίστη που είναι θέμα προσωπικό του καθενός, αλλά την πνευματική περιπέτεια που ενέχει κάθε ιερός χώρος από την αυγή του ανθρώπινου κόσμου μέχρι σήμερα- δημιουργούσαν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα πριν ακόμη το ξεκίνημα της παράστασης, μια παράξενη αναμονή. Στην Ελλάδα σπανίζει η χρήση ναών ως χώρων για δραστηριότητες παραστατικών τεχνών, δεν έχουμε ούτε στο παρελθόν μεγάλη παράδοση σε θρησκευτικά δράματα. Θυμόμαστε μάλιστα ότι όσες φορές -έστω σχεδόν όσες φορές- επιχειρήθηκε χρήση χώρων κοντά στο προαύλιο ναών συνάντησε την άρνηση, αν όχι την εχθρότητα, των ανθρώπων του κλήρου.
Ο τίτλος της παράστασης προφανώς παραπέμπει στο περίφημο νησί του Ειρηνικού, γνωστό για τα σιωπηλά, παράξενα αγάλματά του που μοιάζουν να φυλάνε κάποιο ιδιαίτερο, πολύ σημαντικό μυστικό. Την ίδια στιγμή, το όνομα του νησιού φέρνει στο νου την ανάσταση, τη μεταμόρφωση, την αλλαγή. Προετοιμαστήκαμε για να μας μιλήσει λοιπόν για ένα μυστικό που μπορεί να οδηγήσει σε μεταμορφώσεις;

Η επιθυμία σε όλη της την έκταση

Ο Σπετσιέρης και η ομάδα του αφηγήθηκαν σε δύο μέρη και δέκα εικόνες, σχεδόν χωρίς χρήση λόγου, τη ζωή μιας γυναίκας που διασχίζει το χρόνο, κερδίζει εμπειρίες, βάζει ερωτήματα, μεταμορφώνεται. Ένας πλήρης κύκλος ζωής που αφήνει πίσω του τη συνέχεια, τη σταθερή αισιοδοξία πως η ζωή συνεχίζεται και οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν τη ζωή ως πνευματική και υλική περιπέτεια. Παράλληλα παρακολουθούμε δίπλα της το ταξίδι της οικογένειάς της. Μια πορεία από την αθωότητα στην ωρίμανση με κεντρικό ερώτημα το «τι θέλω;» και πόσο αυτό το «θέλω», η επιθυμία είναι κατανοητή σε όλη την έκταση και πόσο με επηρεάζει και με ορίζει.

Σε μια πρώτη μορφή

Η Μαρί Κασσαπιάν, η Άννα Παπαδάκη και ο Λάμπρος Γραμματικός ανέλαβαν το δύσκολο ρόλο να δείξουν με τα σώματά τους αυτό το ταξίδι και τα κατάφεραν καλά, χρησιμοποιώντας με σύνεση στοιχεία παντομίμας, σωματικού θεάτρου ακόμα και χορού. Ο χώρος εικονογραφήθηκε με την προβολή βίντεο στον τοίχο του ιερού. Μεγάλα κύματα μιας αγριεμένης θάλασσας που όμως έμοιαζαν κατά στιγμές με φτερά αλλά και αποσπάσματα από την ταινία «Θανάση πάρε τ’όπλο σου» του Ντίνου Κατσουρίδη -η τελική σκηνή στο πεδίο βολής- που, όμως, ενώ το συμβολικό της φορτίο την ενέτασσε καλά στην εικαστική επένδυση της παράστασης, η αισθητική της ήταν μακριά και αποδυναμωνόταν κάπως η πρόθεση. Το ανθρώπινο σώμα αναδύθηκε μέσα στο χώρο δυνατό όσο και ευάλωτο, όριο όσο και απειθάρχητη έκρηξη. Ο Θοδωρής Πιστιόλας είχε την εικαστική ευθύνη αλλά και το μουσικό μέρος, αφού ήταν όλη την ώρα πάνω στη σκηνή με το τσέλο του ντύνοντας την παράσταση με σκληρούς, σίγουρους ήχους. H Μελίνα Μάσχα δούλεψε τους φωτισμούς με θερμές εντάσεις και ψυχρές, σκοτεινές σκιές συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ατμόσφαιρα και στις συναισθηματικές αντιδράσεις των θεατών.
Η παράσταση παρουσιάστηκε σε μια πρώτη μορφή, εξακολουθεί να δουλεύεται από την ομάδα με σκοπό να παιχτεί ξανά στην τελική μορφή της το χειμώνα –ίσως με κάπως περιορισμένη τη διάρκεια, κάτι που θα δυνάμωνε το συναίσθημα και θα βοηθούσε να αναδειχτεί καλύτερα ο φιλοσοφικός προβληματισμός. Θα περιμένουμε ως τότε για μια πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση.

Μαρώ Τριανταφύλλου