Εσωτερική υποτίμηση, μέρος δεύτερο

Κάθε μέρα που περνάει, καθώς συμπληρώνεται το σχέδιο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, γίνεται σαφέστερο ότι η ΝΔ μια συνταγή έχει υπόψη της, τη συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης, που υποτίθεται ότι βοηθάει και την οικονομία της χώρας να ανακάμψει. Αυτά δεν μας έλεγαν οι ερμηνευτές των Γραφών του νεοφιλελευθερισμού και στη διάρκεια της πενταετίας 2010-2014; Η εσωτερική υποτίμηση θα κάνει πιο ανταγωνιστικά τα ελληνικά προϊόντα και θα εκτινάξει τις εξαγωγές…
Στην πραγματικότητα το μόνο που εκτινάχτηκε ήταν η ύφεση και η μείωση του ΑΕΠ κατά 25%. Ο νεοφιλελεύθερος δεν μπορεί παρά να βλέπει την αμοιβή του εργαζόμενου σαν κόστος και όχι σαν αναπτυξιακό μέσο ενίσχυσης της ζήτησης. Όπως τότε, έτσι και τώρα. Ενώ όλα τα άλλα μέτρα που εξαγγέλλει η κυβέρνηση της ΝΔ στοχεύουν, τυπικά τουλάχιστον, στη διατήρηση ζωντανής κάποιας οικονομικής δραστηριότητας, σε ό,τι αφορά την εργασία -την αμοιβή της και το εργασιακό καθεστώς- δεν κάνει καμιά προσπάθεια να κρύψει την ιδεολογία της. Προωθεί τη μείωση του μισθού κατά 20% και τη δικαιολογεί λέγοντας ότι η εναλλακτική για τον εργαζόμενο θα ήταν η ανεργία…
Με μια τέτοια επιχειρηματολογία καλύπτεται το σύνολο των πληγμάτων κατά της μισθωτής εργασίας, όπως η μονιμοποίηση της μερικής και της εκ περιτροπής απασχόλησης, η αναστολή της σύμβασης εργασίας, η ακύρωση της αύξησης του κατώτατου μισθού για το 2020… Η αντιδραστική θεωρία που στηρίζει αυτή την πολιτική, διατείνεται ότι όλα αυτά διευκολύνουν την ανάκαμψη της οικονομίας. Στην πραγματικότητα, όπως πριν από δέκα χρόνια έτσι και τώρα, εντείνουν την ύφεση ρίχνοντας τη χώρα σ’ έναν υφεσιακό κατήφορο, με χαρακτηριστικό τη συρρίκνωση της ζήτησης εξαιτίας της φτωχοποίησης του πληθυσμού.
Στον αντίποδα αυτής της λογικής και πολιτικής, η επικαιροποιημένη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ «Μένουμε όρθιοι ΙΙ» θα στοχεύει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στην ανακοπή αυτής της πορείας, έχοντας στον πυρήνα της πολιτικές στήριξης της εργασίας και όχι αποδυνάμωσής της, πολιτικές στήριξης του εισοδήματος των λαϊκών τάξεων, ώστε να ανασχεθεί η βέβαιη ύφεση και η συνεπαγόμενη ανεργία, στην οποία οδηγεί η κυβερνητική πολιτική.