Ευρωπαϊκά Συνδικάτα: «Βαθιά ακόμα τα ίχνη της κρίσης»

Οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς: το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας και των Πρασίνων, καθώς και τα ευρωπαϊκά συνδικάτα και κινήματα, έχουν μπει ήδη στον προεκλογικό αγώνα. Η καθεμία δύναμη με τις δικές της θέσεις, που συγκλίνουν όμως στο βασικό αίτημα να αρχίσει η διαδικασία αλλαγής στην ευρωπαϊκή πολιτική ζωή, καταπολεμώντας αποφασιστικά τις ακροδεξιές δυνάμεις που δηλητηριάζουν τη δημοκρατική συνοχή, και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που μπλοκάρουν την ευρωπαϊκή προοπτική. Με το πνεύμα αυτό, πολλά συνδικάτα των ευρωπαϊκών χωρών θα διαδηλώσουν στις Βρυξέλλες μπροστά στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις 26 Μαΐου οι πολίτες των 29 χωρών της ΕΕ θα βρεθούν στις κάλπες, σε μια κρίσιμη εκλογική μάχη -ίσως την πιο κρίσιμη από κάθε άλλη φορά. Το νέο ευρωκοινοβούλιο που θα προκύψει μετά τις εκλογές, θα κληθεί να πάρει κρίσιμες αποφάσεις, που θα κρίνουν τη συνοχή της ΕΕ. Θα συνεχιστεί η ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχει προκαλέσει τεράστια προβλήματα και ερωτήματα, όπως αναγνωρίζεται από πολλές πλευρές και πολλούς παράγοντες -ακόμα και από αυτούς που επιχειρούν να υποτιμήσουν τις αρνητικές συνέπειες που έχει επιφέρει στους λαούς των χωρών της Ευρώπης- ή θα αποτολμηθεί μια κάποια αλλαγή;

Ανοικτές πληγές

Η κρίση που ξέσπασε, πριν 10 χρόνια περίπου, και οι πολιτικές αντιμετώπισής τους, πολιτικές της δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας, άφησαν βαθιές ανοιχτές πληγές στο κοινωνικό σώμα και κυρίως στους ευρωπαίους εργαζόμενους. Η εργασία αποδιαρθρώθηκε, πάνω από 10 εκατ. άνθρωποι, μια δεκαετία τώρα, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το ίδιο χρονικό διάστημα, η ελίτ του πλούτου ιδιοποιήθηκε ένα ποσό πάνω από 176 δισ. δολάρια με τα μερίσματα που διανεμήθηκαν το δεύτερο εξάμηνο το 2018, ένα ποσό που δείχνει μια αύξηση 19% σε σχέση με το 2017.
Η ΕΕ, που έχει ταχθεί υπέρ μια σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, μειώνοντας σημαντικά τις κοινωνικές δαπάνες, από την άλλη έχει φανεί απλόχερη προς τις ιδιωτικές τράπεζες και ελαστική στις φορολογικές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων. Από την πλευρά της, η ΕΚΤ διοχέτευσε 3.000 δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες και τις χρηματιστηριακές αγορές το 2010, χωρίς κανένα αντιστάθμισμα, δηλαδή υποχρέωση για επενδύσεις. Και ο κ. Μάριο Ντράγκι ετοιμάζεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα του οικονομικού Τύπου, να ανοίξει και πάλι το πουγκί της ΕΚΤ για να προλάβει δυσάρεστες καταστάσεις με τη διαφαινόμενη επιβράδυνση της οικονομίας στις χώρες της Ευρωζώνης. Στο χορό των δισεκατομμυρίων να προσθέσουμε τη φοροαποφυγή, που ανέρχεται σε δυσθεώρητα ύψη, την οποία τελικά πληρώνουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι πολίτες.

Μια πολιτική που εγκυμονεί κινδύνους

Το ερώτημα που τίθεται, αφορά αν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η πολιτική της λιτότητας σε βάρος των λαών, που ενδεχομένως μπορεί να οδηγήσει σε μια κοινωνική έκρηξη. Μια πολιτική που ρίχνει νερό στο μύλο της δεξιάς και της ακροδεξιάς, τροφοδοτώντας την ξενοφοβία και τον αυταρχισμό. Αυτή η κατάσταση άφησε βαριά κληρονομιά στους λαούς των χωρών της Ευρώπης, ιδιαίτερα στους εργαζόμενους που είδαν –και βίωσαν– τις μειώσεις των μισθών και ημερομισθίων. Και οι συνέπειες για να ξεπεραστούν, απαιτείται χρόνος. Οι αμοιβές των εργαζομένων «συνεχίζουν να είναι και σήμερα μικρότερες απ΄ ό,τι πριν δέκα χρόνια, δηλαδή το 2008-2009», διαπιστώνει η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ). Τα εργασιακά δικαιώματα υποβαθμίστηκαν και σε πολλές χώρες σχεδόν καταργήθηκαν. Οι δημόσιες δαπάνες καρατομήθηκαν και το κοινωνικό κράτος, έτσι όπως το γνώρισαν οι εργαζόμενοι τη «χρυσή τριακονταετία», αποτελεί παρελθόν.
Η ανεργία –παρά την ελαφρά ανάκαμψη των τελευταίων χρόνων– παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Οι πρόσκαιρες μορφές εργασίας συνέβαλαν να μειωθεί, στατιστικά, η ανεργία, αλλά δεν δίνουν απαντήσεις στο πρόβλημα της, «στο μεγάλο έλλειμμα δημιουργίας σταθερών θέσεων εργασίας, καλά αμειβόμενες». Έτσι ένας αρκετά μεγάλος αριθμός των ευρωπαίων εργαζομένων, περίπου το 12% με 13%, απασχολείται σε πρόσκαιρες θέσεις εργασίας. Ορισμένες χώρες χτυπήθηκαν βάναυσα από την κρίση. Αυτές οι μορφές εργασιακών σχέσεων πήραν τεράστιες διαστάσεις, σύμφωνα με την ΣΕΣ, που εκφράζει «την απογοήτευσή της για την ποιότητα των θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν στα κράτη μέλη». Και συνεχίζει εκφράζοντας την ανησυχία της, γιατί «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει θέσει με σαφή τρόπο σαν προτεραιότητα την πολιτική για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας».

Απογοήτευση και αναποτελεσματική  η πολιτική στο μεταναστευτικό

Απογοητευτική είναι και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Πρόκειται για μια πολιτική που φέρνει τη σφραγίδα των χωρών του Βίζενγκραντ, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Της ξενοφοβίας και του μίσους. Αυτή η πολιτική δεν λύνει τα προβλήματα. Αντίθετα, τα οξύνει με την καλλιέργεια του μίσους κατά των μεταναστών και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων, που τελικά ευνοεί το κοινωνικό τάμπινγκ. Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα και οι εργαζόμενοι απορρίπτουν αυτή την πολιτική της εθνικής αναδίπλωσης. Σήμερα τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργούνται με την παγκοσμιοποίηση, τον αυτοματισμό, την ψηφιακή οικονομία, όλα τα αρνητικά και τις βλαβερές συνέπειες που επιφέρουν στη φοροδιαφυγή των πολυεθνικών, τα χαμηλά μεροκάματα, την κλιματική αλλαγή και τη μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν λύνονται με τον εθνικό απομονωτισμό.

«Κίτρινα Γιλέκα» και κινητοποιήσεις στην Ευρώπη

Εκτός αν κάποιος θεωρήσει αυτά τα προβλήματα ότι αντιμετωπίζονται με την πολιτική της υπερφορολόγησης στα καύσιμα, όπως επιχείρησε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν. Μια πολιτική που εξόργισε τους γάλλους μισθωτούς από όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα και τάξεις και τους έβγαλε στους δρόμους από τις αρχές του Νοεμβρίου του 2018 και συνεχίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μέχρι σήμερα.
Μαζί και παράλληλα με τα «Κίτρινα Γιλέκα» βρέθηκαν στους δρόμους και τα συνδικάτα όπως η CGT, καθώς και μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων στην Υγεία, τη Βιομηχανία για να διεκδικήσουν την αναπλήρωση από τις εισοδηματικές απώλειες των περασμένων χρόνων.
Η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) θεωρεί πως αυτή την περίοδο, που είναι και προεκλογική μιας εκλογικής μάχης κρίσιμης και αποφασιστικής, θα πρέπει να προβληθούν και να ανοίξει ο διάλογος για τα προβλήματα των εργαζομένων με τη συμμετοχή των ίδιων των ενδιαφερομένων. Η διαδικασία αυτή είναι βασική «συστατικό στοιχείο για μια Ευρώπη της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης», τονίζει η ΣΕΣ και καλεί τους «ευρωπαίους πολίτες να ψηφίσουν τα κόμματα που υποστηρίζουν τις διεκδικήσεις των συνδικάτων και των εργαζομένων για ένα άλλο μέλλον των γυναικών και των αντρών, των νέων και των συνταξιούχων».

***

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΗΣ ΕΕ ΣΤΙΣ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Διαδήλωση των συνδικάτων στις Βρυξέλλες για μια άλλη ευρωπαϊκή πολιτική

Οι εργαζόμενοι απ΄ όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ θα διαδηλώσουν στις Βρυξέλλες μπροστά στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να προβάλουν να να διεκδικήσουν λύσεις στα οξύτατα προβλήματά τους: αύξηση των μισθών (την καθιέρωση του κατώτατου βασικού μισθού) και τη χάραξη μιας κοινωνικής πολιτικής που θα διασφαλίζει τα δικαιώματα όλων στην υγεία, τη συνταξιοδότηση και την κοινωνική προστασία. Δικαιώματα που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα για «τον κόσμο της εργασίας, τους δημιουργούς του πλούτου».
Οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας και Βελγίου, σε συνεργασία με την Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, με ανακοίνωσή τους τονίζουν ότι «αυτοί που θέλουν να αποφύγουν το διάλογο για τα προβλήματα των εργαζομένων, προσπαθούν να μας παγιδεύσουν σε μια συζήτηση ανάμεσα σ΄ αυτούς που υποστηρίζουν μια Ευρώπη που θα συνεχίσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και, από την άλλη, σ΄ αυτούς που τάσσονται υπέρ της εθνικής αναδίπλωσης. Εμείς παλεύουμε για μια άλλη Ευρώπη: μια Ευρώπη της δημοκρατίας, Της οικολογίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης ανοιχτή και αλληλέγγυα στον κόσμο». Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα με αυτή τους την ανακοίνωση στέλνουν ένα μήνυμα στις οργανώσεις των χωρών της ΕΕ και τους εργαζόμενους και «τους καλούν να βρεθούν όλοι μαζί στις 29 Απριλίου του 2019, στις 10:30, στην πλατεία Λουξεμβούργου στις Βρυξέλλες».
Για να διαδηλώσουν κατά της λιτότητας και της προσωρινής εργασίας, για την υπεράσπιση των δημοσίων υπηρεσιών, την ανάγκη της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων, την πάταξη των φορολογικών παραδείσων και την εναρμόνιση της φορολογικής πολιτικής προς τα πάνω. «Οι εργαζόμενοι ενωμένοι αγωνίζονται κατά τη αποβιομηχάνισης και της στρατηγικής του κοινωνικού ντάμπινγκ. Με αυτά τα αιτήματα θα βρεθούν στους δρόμους των Βρυξελλών για μια άλλη οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική πολιτική».

Μ. Κοβάνης