Φόρος τιμής στον Γιάννη Αντετοκούνμπο

Του Θωμά Τσαλαπάτη

«Κάποτε το φαντάζομαι το γήπεδο στο Κιέρι να γίνεται μια πρώιμα θαμμένη αρετή και η αποθέωση της καλαθόσφαιρας απ’ τις κερκίδες ως τους παίκτες
να στύβεται στο σούρουπο καθώς όλα γυρίζουν
εκεί που δεν αρχίνισαν ποτέ, μες στην αγάπη.»

Ν.Α. Ασλάνογλου, Γήπεδο στο Κιέρι

Φέτος οι Milwaukee Bucks του Γιάννη Αντετοκούνμπο τερμάτισαν πρώτοι στην κανονική περίοδο του NBA παίρνοντας το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας για όλες τις σειρές των playoffs. Ο Αντετοκούνμπο, εκτός απροόπτου θα στεφθεί λογικά πολυτιμότερος παίχτης της χρονιάς, αφού υπήρξε στο κέντρο της επιτυχίας της ομάδας, βελτιώνοντάς την ταυτόχρονα με την προσωπική του βελτίωση, ενώ είναι και ο πρώτος παίχτης στην ιστορία του πρωταθλήματος που στέφθηκε MVP του μήνα σε μία και μόνο χρονιά. Η ιστορία ενός Ελληνονιγηριανού, ο οποίος μέσα σε πέντε χρόνια κατάφερε από την άσημη ελληνική δεύτερη κατηγορία του μπάσκετ να γίνει σημαία μιας ομάδας και μιας πόλης, παίκτης franchise των Milwaukee Bucks και ενδεχομένως MVP μοιάζει σχεδόν εκτός των ορίων της λογικής, σαν να υιοθετεί την αισιοδοξία της πλοκής μιας σαπουνόπερας ή ενός παραμυθιού, σαν να μην μπορεί να εξηγηθεί. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Bucks τερματίζουν πρώτοι σε ολόκληρο το NBA, τα εισιτήρια των αγώνων τους είναι ανάρπαστα, ενώ μόλις έχτισαν ένα καινούριο γήπεδο μεγαλύτερης χωρητικότητας. Γύρω από το γήπεδο ανοίγουν μαγαζιά και εστιατόρια, νέες θέσεις εργασίας γεννιούνται και όλη αυτή η ανοδική αφήγηση έχει παντού πάνω της γραμμένο το όνομα του Greek Freak. Αυτό ακριβώς όμως που είναι σημαντικό είναι ότι η διαδρομή αυτή είναι απολύτως εξηγήσιμη, ορατή, εύκολα ανιχνεύσιμη. Γνωστή βήμα προς βήμα, κατάκτηση προς κατάκτηση.

Απλώς με το παράδειγμά του

Από το πρώτο του παιχνίδι μέχρι σήμερα, η πορεία του έχει καταγραφεί σε κάθε της άλμα, έχει ειπωθεί με όρους εργατικότητας και ταπεινότητας ως ένα παράδειγμα προικισμένου με ταλέντου παίχτη, που δεν προσθέτει αλλά πολλαπλασιάζει ό, τι του δόθηκε. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι μια από αυτές τις ιστορίες επιτυχίας που περιγράφουν τη σημασία της πίστης, της δουλειάς και της αγάπης σε αυτό που κάνεις. Του παιδικού ενθουσιασμού μπροστά στο όνειρο. Χαρίζοντας θέαμα χωρίς εξωγηπεδικά προσθετικά, παίζοντας όμορφο μπάσκετ, περιγράφοντας την ομάδα ως αρχή και τέλος της κάθε ατομικής προσπάθειας. Και τελικά μοιράζοντας παιδικό ενθουσιασμό σε όσους τον παρακολουθούν.
Για εμάς εδώ στην Ελλάδα όμως είναι πολύ περισσότερα. Είναι ένας άνθρωπος που καταφέρνει να ενσαρκώσει τις αντιφάσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας και να τις στρέψει προς μια θετική κατεύθυνση. Χωρίς δηλώσεις ή μανιφέστα, απλώς με το παράδειγμά του, απλώς με το όμορφο παιχνίδι. Μιας κοινωνίας ικανής να σε εκπλήξει θετικά ή αρνητικά με την παράδοξη φιλοξενία της ή τον παράλογο ρατσισμό της.

Τα λόγια των ακροδεξιών δεν μιλούν

Για εμάς εδώ ίσως να αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα όπλα απέναντι στον καθημερινό ρατσισμό, ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα απέναντι σε μια κουβέντα που αποκλείει τα επιχειρήματα. Μπορεί ο ναζί αρχηγός της Χρυσής Αυγής να τον αποκάλεσε πίθηκο και ο Άδωνις Γεωργιάδης να ειρωνεύτηκε την ελληνικότητά του, αλλά αυτά τα ρατσιστικά ξεσπάσματα δεν καταφέρνουν να αλλάξουν τίποτα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα λόγια των ακροδεξιών δεν μιλούν. Σχεδόν ούτε στους οπαδούς τους. Ακριβώς γιατί ο Αντετοκούνμπο δεν συνομιλεί με το πολιτικό αισθητήριο ή τη συγκροτημένη άποψη ενός Έλληνα, εισβάλλει στο θυμικό γεννώντας αντανακλαστική αποδοχή, διδάσκει συνύπαρξη μέσα από τον αφιλτράριστο θαυμασμό. Κάνει τη φυλετική υποκρισία να αναδιπλώνεται και να στρέφεται ενάντια στον εαυτό της. Και ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν θα μοιάσει ποτέ ειλικρινές, σε αυτήν ακριβώς την ανειλικρίνεια εμείς εντοπίζουμε μια νίκη. Όταν κάποιος θα προσπαθήσει να κρύψει παλιές απόψεις και δοξασίες το κάνει γιατί αντιλαμβάνεται πόσο παράταιρη είναι η παλαιότερη άποψή του. Όχι μόνο αναγνωρίζει το λάθος της (ακόμη και αν συνεχίζει να πιστεύει το ορθό της), αλλά με την υποκριτική του στάση την κατοχυρώνει ως περιθωριακή.
Και ο ρατσισμός μονίμως ηττάται. Ακριβώς γιατί η μιζέρια του είναι ορατή ως αντίθεση στην ομορφιά που βλέπουμε να προσφέρει ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς από τα Σεπόλια στα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου, ακριβώς γιατί το διαλυτικό του μίσος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ομαδική λειτουργία μιας ομάδας που διδάσκει συλλογικό μπάσκετ, ακριβώς γιατί τίποτα όμορφο δεν έχει θέση για τους φοβικούς και τους μισαλλόδοξους.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο διδάσκει μια ολόκληρη χώρα αντιρατσιμό, ακόμα και αν δεν το ξέρει. Κάνοντας απλώς αυτό που αγαπά χωρίς εμπόδια, παίζοντας το όμορφο παιχνίδι.

http://tsalapatis.blogspot.com/