Γερμανία: Κυβερνητικό πρόγραμμα ζητά μεταφραστή

ARCHIV - Der Bundesadler spiegelt sich am 24.02.2016 im Bundestag in Berlin während der Aktuellen Stunde in einer Scheibe.   (zu dpa "Abgeordnetenwatch.de: 26 Millionen Nebeneinkünfte im Bundestag" vom 02.08.2017) Foto: Kay Nietfeld/dpa +++(c) dpa - Bildfunk+++

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Η εξέγερση των νεοφιλελεύθερων εναντίον κάποιων «ασαφών» σημείων της κυβερνητικής συμφωνίας επιβεβαιώνει πόσο δίκιο έχουν αυτοί που προειδοποιούν ότι η πολιτική του Βερολίνου δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μόνο ίσως σε κάποιες μικρές φραστικές αποχρώσεις. Στο στόχαστρο η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη». Ιερή αγελάδα πάντα η οικονομική «σταθερότητα και πειθαρχία». «Χριστιανικό πλαφόν» στον αριθμό των προς επανένωση μελών των οικογενειών προσφύγων έβαλε την Πέμπτη η γερμανική Βουλή.

Τους ενώνει η ανάγκη και επιθυμία να κυβερνήσουν. Η υποχρέωση όμως να αποδείξουν σε εν μέρει διαφορετικά ακροατήρια ότι δεν εγκατέλειψαν το ως τώρα πρόγραμμά τους βάζει εμπόδια στο συνοικέσιο Μέρκελ και Σουλτς και ανησυχεί τους θιασώτες του (μικρο)μέγαλου συνασπισμού. Την ώρα που ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών προσπαθεί να πείσει την δύσπιστη κομματική βάση ότι θα πετύχει βελτιώσεις σε ένα ασαφές και μάλλον συντηρητικό κείμενο αρχικής συμφωνίας, η Ανγκέλα Μέρκελ βλέπει ότι και στο δικό της στρατόπεδο δεν είναι λίγοι αυτοί που ανησυχούν μήπως εγκαταλείψει τη σκληρή γραμμή Σόιμπλε στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής. Έτσι, οι δύο διαπραγματευτές προσφεύγουν σε αλχημείες για να «μεταφράσει» ο καθένας όπως βολεύεται τη μεταξύ τους συμφωνία.
Η «υπηρεσιακή» καγκελάριος άκουσε κριτική αυτή την εβδομάδα από μέλη της κοινοβουλευτικής της ομάδας που ανησυχούν ότι κάποιες αναφορές στο αρχικό κείμενο της συμφωνίας με τους Σοσιαλδημοκράτες σχετικά με την Ευρώπη, αφήνουν περιθώρια παρανόησης και μπορεί να εκληφθούν ως αθέτηση υποσχέσεων από τους ψηφοφόρους της Χριστιανοδημοκρατίας. Αφορμή για αυτές τις επιθέσεις έδωσε μια ανάλυση του άλλοτε κορυφαίου οικονομολόγου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και συμβούλου της «τιμημένης» Goldman Sachs, κυρίου Ότμαρ Ίσσινγκ, ο οποίος επικρίνει τις ιδέες Μακρόν περί μεγαλύτερης αλληλεγγύης στην ΕΕ ως εγκατάλειψη της αρχής ότι η Ένωση δεν μπορεί να είναι μια Ένωση μεταφοράς κεφαλαίων.

Όχι στην αλληλεγγύη

Στην ουσία ο 82χρονος συντηρητικός οικονομολόγος επαναφέρει στο τραπέζι μια παλιά συζήτηση που διατηρείται στη Γερμανία και είχε φυσικά απαντηθεί με το γνωστό τρόπο από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η ίδια η κυρία Μέρκελ παραδέχτηκε ότι διάβασε την ανάλυση, εκτιμά ιδιαίτερα τον κ. Ίσσινγκ, αλλά δεν ξέρει από που προκύπτουν οι ανησυχίες του, αφού όλα όσα περιγράφει δεν είναι παρά «υποθέσεις». Αυτό που δεν διευκρίνισε η κυρία Μέρκελ είναι αν εκτιμά και το βρώμικο ρόλο του Ίσσινγκ στην ελληνική κρίση, αφού ήταν από τους βασικούς υποστηρικτές της θεωρίας ότι η χώρα μας θα πρέπει να γονατίσει…
Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται τώρα ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας και ο μελλοντικός του ρόλος στην περίπτωση αναθεώρησης της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης, την οποία υποστηρίζουν τόσο το Παρίσι όσο και η Κομισιόν, όχι πάντα με τον ίδιο προσανατολισμό. Η ουσία είναι ότι με τον τρόπο που απάντησε η γερμανίδα πολιτικός έδειξε ότι τα δικά της μεταρρυθμιστικά σχέδια δεν φτάνουν τόσο μακριά όσο του Γάλλου προέδρου και σίγουρα δεν συμπίπτουν και με τις σοσιαλδημοκρατικές «φαντασιώσεις» για μια πιο αλληλέγγυα ΕΕ στην πορεία μετατροπής της σε «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», ένα αφήγημα του κυρίου Σουλτς που πολλοί κατατάσσουν στο χώρο των έργων επιστημονικής φαντασίας.
Επιφυλακτικός απέναντι στα γαλλικά σχέδια αλλά και στην ιδέα για ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο με διευρυμένες αρμοδιότητες εμφανίστηκε ο επίσης συντηρητικός υπηρεσιακός υπουργός Οικονομικών Πέτερ Αλτμάιερ. Κατά της ιδέας ενός νομισματικού ταμείου, που θα μπορεί να παρεμβαίνει «σωτήρια» σε περιπτώσεις κρίσεων τάσσονται και τα κόμματα της δεξιάς αντιπολίτευσης δηλαδή οι Φιλελεύθεροι και η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία. Και τα δύο μιλούν για την «προσωπική ευθύνη» της κάθε χώρας, μια αρχή, που ασπάζεται και η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών των Χριστανο/Δημοκρατών/Κοινωνιστών.

Σοσιαλδημοκρατικά νανουρίσματα

Όσον αφορά τα μεγάλα λόγια του Μάρτιν Σουλτς για περισσότερη και πιο ενωμένη Ευρώπη αποδεικνύονται ότι δεν είναι παρά «νανουρίσματα» προς το δικό του ακροατήριο με στόχο να αποκοιμηθεί γαλήνιο και να ξυπνήσει πάλι στην αγκαλιά της κας Μέρκελ, η οποία ποτέ δεν σταμάτησε να πιστεύει στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό.
Ο τρόπος με τον οποίο αυτές τις ημέρες η συντηρητική Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε έφτασε να κάνει «φύλο και φτερό» το κείμενο της προκαταρκτικής συμφωνίας, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι φέρει την υπογραφή του… Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δείχνει ότι η νεοσυντηρητική παράταξη κάθε άλλο παρά έτοιμη για τις όποιες παραχωρήσεις είναι. Αυτό που θέλει να διασφαλίσει είναι ότι η «σταθερότητα» και «δημοσιονομική πειθαρχία» δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί σε καμιά περίπτωση για χάρη της αλληλεγγύης.
Η νέα κυβέρνηση του Βερολίνου μπορεί να είναι έτοιμη να δεχτεί τα γαλλικά φιλόδοξα σχέδια για τομείς όπως η κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, το μεταναστευτικό ή το περιβάλλον, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι διατεθειμένη να βάλει το χέρι στην τσέπη για τις χώρες του Νότου. Αξίζει να θυμάται κανείς ότι μπορεί μια σειρά κορυφαία στελέχη της Κομισιόν, του Γιούρογκρουπ και του ΔΝΤ να έχουν μιλήσει για «λάθη», «υπέρμετρη σκληρότητα» και «κακούς υπολογισμούς» στην διαχείριση της κρίσης της Ελλάδας, αλλά τέτοια δήλωση δεν έχει ουσιαστικά υπάρξει από κυβερνητικά στελέχη στο Βερολίνο. Και αυτό αφορά και τους Σοσιαλδημοκράτες. Είναι αφελές να προσδοκά κανείς από την επόμενη γερμανική κυβέρνηση να προσδοκά κάποια διαφορετική προσέγγιση του θέματος, την στιγμή μάλιστα που το πολιτικό κλίμα στη χώρα έχει σαφώς… γείρει προς τα δεξιά.

Ό,τι θέλουν οι …Χριστιανοί

Ενδεικτικό του ποιος θα έχει τελικά το πάνω χέρι σε μια νέα κυβέρνηση ήταν και αυτό που συνέβη την Πέμπτη στο Μπούντεσταγκ. Τα δύο «μεγάλα» κόμματα υπερψήφισαν ρύθμιση για το ζήτημα της επανένωσης οικογενειών προσφύγων που παρατείνει το «εμπάργκο» που υπάρχει σήμερα και θέτει από 1 Αυγούστου όριο 1.000 ανθρώπων το μήνα. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ζητούσαν οι σοσιαλδημοκράτες και δικαιώνει τη λογική επιβολής πλαφόν για τους πρόσφυγες που επιτακτικά απαιτούν οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές. Η όλη συζήτηση διανθίστηκε φυσικά με κορώνες χριστιανοσύνης από το συντηρητικό στρατόπεδο. Η αριστερή αντιπολίτευση μίλησε για ντροπιαστική απόφαση, που βάζει στη λοταρία τις ζωές κυνηγημένων ανθρώπων, αφού οι ήδη υπάρχουσες σχετικές αιτήσεις ξεπερνούν τις 60.000, ενώ η εκπρόσωπος των Πρασίνων επισήμανε χαρακτηριστικά: «Αυτό το μέτρο δεν είναι χριστιανικό, δεν είναι κοινωνικό είναι απολύτως παράδοξο».