ΓΙΟΥΡΙ ΑΒΝΕΡΙ (1923-2018):Έτσι ορκίστηκα να αφιερώσω τη ζωή μου στον αγώνα για την ειρήνη

avneri2

Ο ειρηνιστής, ισραηλινός δημοσιογράφος και πολιτικός, Γιούρι Άβνερι πέθανε πριν λίγες μέρες, σε ηλικία 94 ετών. Αφιέρωσε τη ζωή του στο αντιπολεμικό κίνημα, στάθηκε στο πλευρό των Παλαιστίνιων στον αγώνα τους για αυτοδιάθεση και τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 υπηρέτησε εθελοντικά σε μηχανοκίνητη μονάδα «κομάντος», όπου και τραυματίστηκε σοβαρά. Τις μέρες εκείνες έστελνε πολεμικές ανταποκρίσεις στην εφημερίδα Γιομ Γιομ, την απογευματινή έκδοση της ιστορικής ισραηλινής καθημερινής εφημερίδας Χάαρετζ. Τα κείμενα αυτά εκδόθηκαν το 1949 και το βιβλίο «Στα πεδία των Φιλισταίων» γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε το «Η άλλη πλευρά του νομίσματος», για να περιγράψει τη σκοτεινή πλευρά του πολέμου, τις θηριωδίες και την εκδίωξη των Παλαιστινίων. Η εμπειρία του στον πόλεμο ήταν αυτή που τον καθόρισε, ώστε να αφιερωθεί στον αγώνα για την ειρήνευση στην περιοχή. Ακολουθεί ο πρόλογος της κοινής έκδοσης των δύο βιβλίων το 2008, με τον τίτλο «1948: Η ιστορία ενός στρατιώτη. Ο αιματοβαμμένος δρόμος προς την Ιερουσαλήμ», όπου ο 81χρονος τότε Γιούρι Άβνερι συζητά με τον 25χρονο στρατιώτη Γιούρι Άβνερι.

Η επανέκδοση των δύο βιβλίων σε μία κοινή έκδοση ήταν ομολογουμένως μια αλλόκοτη εμπειρία. Για πρώτη φορά, ύστερα από εξήντα και πλέον χρόνια, τα ξαναδιάβασα.
Ο 81χρονος Γιούρι Άβνερι συνάντησε τον 25χρονο Γιούρι Άβνερι. Δύο διαφορετικά άτομα, που συνθέτουν τον ίδιο άνθρωπο. Ο 25χρονος είναι κομμάτι του 81χρονου. Μοιράζονται τις ίδιες αναμνήσεις. Και όμως, μοιάζει τόσο μακρινός, σχεδόν ένας ξένος, που έχει χαθεί στην ομίχλη του χρόνου.
Ο 81χρονος έχει κατακτήσει εμπειρίες. Έχει περάσει τόσες πολλές δυσκολίες. Ύστερα από τόσα χρόνια μπορεί πια να έχει βαθύτερη κατανόηση των πολιτικών και ιστορικών στιγμών. Προσπαθεί να δείξει κατανόηση στον 25χρονο, στους φόβους και τις ελπίδες του, στα καλά καμωμένα και στα κακά, στο πνεύμα της εποχής. Αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο, όπως δεν θα είναι εύκολο και για τον αναγνώστη αυτού του βιβλίου.
Αν έγραφα σήμερα αυτό το βιβλίο, θα ήταν τελείως διαφορετικό (…) Ωστόσο, αποφάσισα να το αφήσω, όπως το έγραψε ο 25χρονος, να δώσω την ευκαιρία στον αναγνώστη να βιώσει τα γεγονότα του 1948, όπως τα βιώσαμε τότε (…)

Έγραφα για να ξεπεράσω το φόβο

Για κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχει μια υποκειμενική και μια αντικειμενική αλήθεια. Η πρώτη αφορά αυτούς που τη βίωσαν, η δεύτερη περιγράφει τα γεγονότα, όπως αποκρυσταλλώθηκαν τα χρόνια που ακολούθησαν. Το κενό ανάμεσα σε αυτές τις δύο αλήθειες είναι μεγάλο, όσον αφορά τον πόλεμο του 1948. «Στα πεδία των Φιλισταίων» καταγράφονται όσα βίωσαν οι Εβραίοι στρατιώτες, όσα γνώριζαν, όσα σκέφτονταν, όσα αισθάνθηκαν. (…)
Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατατάχθηκα στον στρατό. Ένας γνωστός μου, συντάκτης σε εφημερίδα, μου ζήτησε να στέλνω περιστασιακά ανταποκρίσεις από το μέτωπο. (…) Τους επόμενους μήνες, το γράψιμο μου έγινε εμμονή. Με βοηθούσε να μειώσω την ένταση, να ξεπεράσω το φόβο, να επεξεργαστώ όσα ζούσα.
Έγραφα πριν τη μάχη, τη στιγμή της μάχης και μετά τη μάχη (…) Δεν έγραφα ημερολόγιο. Το ημερολόγιο είναι ένας εσωτερικός διάλογος, η καταγραφή των ενδόμυχων σκέψεων. Τα άρθρα μου γράφτηκαν για να εκδοθούν (…)
Πώς όμως έφταναν μέχρι την ομάδα σύνταξης τα γραπτά μου; Και αυτό είναι το καταπληκτικό στην όλη υπόθεση. Συχνά έτρεχα να προλάβω το φορτηγό προμηθειών και ζητούσα από τον οδηγό να μου κάνει τη χάρη να παραδώσει το κείμενο στους συντάκτες. Άλλες φορές, όταν ένας συμπολεμιστής έπαιρνε ολιγόωρη άδεια, τον παρακαλούσα να θυσιάσει μία ώρα από τον πολύτιμο χρόνο του για να ταχυδρομήσει την ανταπόκριση. Πρόκειται για θαύμα που ούτε μία από τις δεκάδες ανταποκρίσεις δεν χάθηκε (…)
Κάθε λέξη αυτού του βιβλίου γράφτηκε κατά παράβαση σαφών εντολών: οι στρατιώτες απαγορεύεται να δίνουν συνεντεύξεις ή να γράφουν σε εφημερίδα, χωρίς ειδική άδεια. Ο ανώτερός μου, έκανε τα στραβά μάτια. Όταν ένας αξιωματικός αντέδρασε, με κάλεσαν στη βάση, όπου ένας ανώτατος αξιωματικός μου είπε ότι θα παραδίδει προσωπικά και με εχεμύθεια τις ανταποκρίσεις μου (…)
Το βιβλίο αποτελείται από σειρά ανταποκρίσεων που γράφτηκαν από ένα στρατιώτη τη στιγμή που συνέβησαν τα γεγονότα. Ασυνείδητα, κάθε ανταπόκριση αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα του στρατεύματος τη δεδομένη στιγμή. Τώρα που το ξαναδιάβασα, αυτό είναι το συμπέρασμά μου. Περιγράφει το ακμαίο ηθικό του στρατεύματος, τον αρχικό ενθουσιασμό όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, που έδωσε τη θέση του στην απανθρωπιά της μάχης για να καταλήξει στη βαθιά απογοήτευση.
Ένα άλλο επίτευγμα του βιβλίου είναι ότι καταγράφει την αλήθεια και μόνο αυτή. Ωστόσο, δεν καταγράφει όλη την αλήθεια. Υπήρξαν στιγμές που δεν θέλησα να περιγράψω (…) Επιπλέον, οι αναφορές μου, πριν την έκδοση, περνούσαν από την στρατιωτική επιτροπή λογοκρισίας. Έκοβε τα σημεία που θεωρούσε ότι παραβίαζαν το στρατιωτικό απόρρητο ή ότι θα μπορούσαν να κάμψουν το ηθικό. Αυτά τα σημεία χάθηκαν, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στο βιβλίο.

Διάσημος, εν μία νυκτί

Προς το τέλος του πολέμου, λαβωμένος, αλλά ακόμα στρατιώτης, ένας φίλος μου πρότεινε να εκδοθούν οι ανταποκρίσεις σε ένα βιβλίο. Παρά τους αρχικούς δισταγμούς μου, συμφώνησα. Και αποφάσισα να μην αλλάξω τίποτα. (…)
Έστειλα το χειρόγραφο σε μεγάλους ισραηλινούς εκδοτικούς οίκους, από όπου μου το επέστρεψαν λέγοντάς μου «Είναι χτεσινά νέα» ή «Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα βιβλίο για τον πόλεμο». Εν τέλει, βρήκα ένα μικρό εκδοτικό οίκο.
Προς έκπληξη όλων των ειδημόνων, αλλά και δική μου, το βιβλίο έγινε αμέσως μπεστ σέλερ (…) Μέσα σε ένα χρόνο, επανεκδόθηκε δέκα φορές. Σε κάθε γάμο ή σε κάθε μπαρ μίτσβα (γιορτή ενηλικίωσης) υπήρχαν αρκετές κόπιες ανάμεσα στα δώρα (…) Εν μία νυκτί, έγινα διάσημος. Με καλούσαν σε κλειστές συζητήσεις και σε συναντήσεις αξιωματικών (…) Ο αρχισυντάκτης της Χάαρετζ μου πρότεινε να γράψω το κύριο άρθρο της εφημερίδας, πρόταση που αποδέχτηκα (…) Μέχρι τότε ήμουν ένας άνθρωπος που όλοι μισούσαν. Δεκαοχτώ μήνες πριν τον πόλεμο είχα εκδώσει ένα περιοδικό με τον τίτλο «Στον αγώνα». Σε ένα άρθρο πρότεινα την αναγνώριση ενός Εβραϊκού έθνους στην Παλαιστίνη (…) και τη συμμαχία με το Αραβικό εθνικό κίνημα (…) Περισσότερα από εκατό άρθρα μίσους γράφτηκαν για αυτό το περιοδικό σε πληθώρα εφημερίδων (…) Γι’ αυτό και εξεπλάγην με την ανέλπιστη δημοφιλία μου.

Η άσχημη πλευρά του πολέμου

avneri1

Τραυματισμένος το 1955 μετά από ενέδρα που του έστησαν στρατιώτες της επίλεκτης μονάδας «101» του Αριέλ Σαρόν επειδή κατήγγειλε τη σφαγή 69 Παλαιστίνιων Αράβων σε χωριό της Δυτικής ‘Οχθης από την ίδια αυτή μονάδα.

Λίγες βδομάδες μετά την έκδοση του βιβλίου, έτυχε να ακούσω τη συνομιλία δύο νεαρών στο λεωφορείο. Οικτίραν την τύχη τους που ήταν πολύ νέοι για να πολεμήσουν. Έντρομος άκουσα να αναφέρονται στις «λαμπρές στιγμές» που καταγράφονται στο βιβλίο και εκείνοι δεν είχαν την ευκαιρία να βιώσουν. Αυτή η συζήτηση με σόκαρε. Έως τότε νόμιζα ότι είχα καταγράψει την άσχημη πλευρά του πολέμου. Αν ωστόσο, δύο νέοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το βιβλίο για να θρέψουν τον ενθουσιασμό τους για τον πόλεμο, τότε είχα αποτύχει. Αποφάσισα να γράψω ένα δεύτερο βιβλίο που θα παρουσίαζε την άλλη όψη του νομίσματος. Αφού μάλιστα είχε τελειώσει και ο πόλεμος, μπορούσα πια να γράψω όλη την αλήθεια. Το θεώρησα καθήκον μου. Ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να γράψουν την αλήθεια, αν όχι αυτοί που την έζησαν; (…)
Η κεντρική του ιδέα ήταν να αποκαλύψει την «Άλλη όψη του νομίσματος». Ήθελα να δείξω τη σκοτεινή πλευρά του πολέμου, ως συμπλήρωμα του πρώτου μου βιβλίου. Έτσι, και τα δύο βιβλία μαζί μπορούσαν να παρουσιάσουν ολόκληρη την αλήθεια, όπως την έζησα.
Ύστερα από την τεράστια επιτυχία του πρώτου μου βιβλίου περίμενα ότι δεν θα αντιμετωπίσω κάποιο πρόβλημα για την έκδοση του δεύτερου. Μεγάλο λάθος. Ο εκδότης του πρώτου βιβλίου μου αρνήθηκε, όπως έκαναν και όσοι εκδότες απευθύνθηκα. Εν τέλει, κατάφερα να βρω έναν μικρό άγνωστο εκδοτικό οίκο.

Ο νούμερο ένα εχθρός

Η υποδοχή της έκδοσης ήταν εξίσου αξιοσημείωτη, αν και εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτή του πρώτου βιβλίου. Η νέα έκδοση αποτέλεσε σκάνδαλο. Προκάλεσε σοκ, οργή και μίσος. Εν μία νυκτί, από ήρωας έγινα ο νούμερο ένα εχθρός.
«Ψέματα! Απάτη!» ωρύονταν οι πατριώτες, που είχαν μείνει σπίτι τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. «Οι στρατιώτες μας δεν βρίζουν! Οι στρατιώτες μας δεν σκοτώνουν ούτε κλέβουν! Δεν εκδίωξαν κανέναν Άραβα! Είναι γνωστό τοις πάσι ότι με δική τους πρωτοβουλία έφυγαν. Ακολουθούσαν τις εντολές των ηγετών τους! Τα όπλα μας είναι καθαρά! Ο στρατός μας είναι ο πιο ηθικός του κόσμου!»
Έγινε ό,τι ήταν δυνατό για να εξαφανιστεί το βιβλίο από την αγορά. Οι κριτικοί το αγνόησαν. Ωστόσο, η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε αμέσως, όταν όμως ο εκδότης προσπάθησε να το επανεκδώσει, δεν τα κατάφερε. Εκείνη την εποχή, στα πάντα υπήρχαν περιορισμοί, στη νέα, εξαθλιωμένη χώρα. Οι αρχές δεν μπορούσαν να διαθέσουν το απαραίτητο χαρτί.
Ωστόσο, τα τρεις χιλιάδες αντίτυπα της πρώτης έκδοσης έφτασαν. Περνούσαν από χέρι σε χέρι. Λίγοι εκείνης της νέας γενιάς ήταν αυτοί που δεν διάβασαν το βιβλίο. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για να καταφέρω μια επανέκδοση και σαράντα χρόνια για να τολμήσει κάποιος να απεικονίσει τον πόλεμο του 1948.

Όρκος

Μονάχα μια προσθήκη έκανα στην επανέκδοση του «Η άλλη όψη του νομίσματος»: «Στο νοσοκομείο έδωσα έναν όρκο. Μπορεί να ακούγεται μελοδραματικό ή ακόμα και παιδαριώδες. Ορκίστηκα να αφιερώσω την υπόλοιπη ζωή μου –που την έσωσαν τέσσερις στρατιώτες στο Μαρόκο, όταν τραυματίστηκα από πυρά- στον αγώνα για ειρήνη. Συχνά θυμίζω στον εαυτό μου αυτό τον όρκο, ιδιαίτερα σε στιγμές απογοήτευσης, ματαίωσης ή αδυναμίας». Ελπίζω πως δεν πάτησα τον όρκο μου και ότι δεν θα τον κάνω όσο ζω.
ΣτΜ:
1 Υπήρξε διοικητής στον ισραηλινό στρατό από τη σύστασή του το 1948, διετέλεσε και πρωθυπουργός (2001-2006).
2 Ο πρώτος, προσωρινός, πρωθυπουργός που ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

 

Ποιοι είμαστε, διάολε;

avneri3

Στις 3 Ιουλίου του 1982, κι ενώ o ισραηλινός στρατός πολιορκούσε τη Βηρυτό, ο Άβνερι πέρασε τη γραμμή του μετώπου για να συναντήσει τον Γιάσερ Αραφάτ. Ήταν η πρώτη φορά που ένας ηγέτης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συναντούσε ανοιχτά έναν Ισραηλινό για να συζητήσει μαζί του τις δυνατότητες επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος.

Πρόκειται για το τελευταίο κείμενο (4.8.2018) του Γιούρι Άβνερι στην ιστοσελίδα του Μπλόκου της Ειρήνης, (Gush Shalom), του οποίου ήταν ιδρυτής. Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη: Στο κείμενο υπάρχει η διάκριση σε «κράτος των Εβραίων» και «εβραϊκό κράτος». Ως «κράτος των Εβραίων» μεταφράζεται ο όρος  Jewish state, με τον οποίο ο Γ. Άβνερι εννοεί το κράτος που αναγνωρίζει ως πολίτες του μόνο όσους ακολουθούν την ιουδαϊκή πίστη. Ως «εβραϊκό κράτος» (Hebrew state) εννοεί το εβραϊκό έθνος-κράτος, μέλη του οποίου αναγνωρίζονται όσοι κατοικούν στη χώρα, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ορθότερη μετάφραση θα ήταν το «ιουδαϊκό κράτος» και το «εβραϊκό κράτος», ωστόσο έγινε αυτή η επιλογή για την ιδεολογική κατανόηση του κειμένου.

Του Γιούρι Άβνερι

Πριν χρόνια, είχα μια φιλική συζήτηση με τον Αριέλ Σαρόν1. Του είπα: «Είμαι πρώτα από όλα Ισραηλινός και ύστερα Εβραίος». Απάντησε με θέρμη: «Είμαι πρώτα και κύρια Εβραίος και ύστερα Ισραηλινός». Μπορεί να μοιάζει με μια χαλαρή συζήτηση. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένα δίλημμα βαθιά ριζωμένο σε κάθε ένα από τα βασικά μας προβλήματα. Είναι ο πυρήνας της κρίσης που διχάζει το Ισραήλ.
Η άμεση αιτία αυτής της κρίσης είναι ο νόμος που ψηφίστηκε εσπευσμένα την περασμένη εβδομάδα από την δεξιά Κνέσετ (ΣτΜ: το κοινοβούλιο του Ισραήλ). Ο τίτλος του είναι «Βασικός νόμος: Το Ισραήλ ως έθνος-κράτος του λαού των Εβραίων».
Πρόκειται για έναν συνταγματικό νόμο. Όταν ιδρύθηκε το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο του 1948, δεν θέσπισε Σύνταγμα (…) Αντ’ αυτού, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν2 διάβασε την «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας», η οποία κήρυττε την «ίδρυση κράτους Εβραίων, με την ονομασία Κράτος του Ισραήλ».
Η διακήρυξη δεν πήρε ποτέ τη μορφή νόμου του κράτους. Το ανώτατο δικαστήριο υιοθέτησε τις αρχές της και έτσι απέκτησε δεσμευτικό χαρακτήρα.

Κράτος Εβραίων

Ποια είναι, λοιπόν, η διαφορά στο νέο νόμο, ο οποίος με μια πρώτη ματιά μοιάζει με αντίγραφο της διακήρυξης; Περιέχει δύο σημαντικές προσθήκες: η διακήρυξη αναφερόταν σε ένα «εβραϊκο και δημοκρατικό» κράτος και διασφάλιζε πλήρη ισότητα μεταξύ των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας ή φύλου. Όλα αυτά έχουν απαλειφθεί. Δεν υπάρχει δημοκρατία, ούτε ισότητα. Πρόκειται για ένα κράτος των Εβραίων, για τους Εβραίους και από τους Εβραίους.  (…)
Ο νέος νόμος αγνοεί τους 1,8 εκατ. Άραβες, που είναι ισραηλινοί πολίτες, περιλαμβανομένων των Βεδουίνων και των Χριστιανών (…) Η μεγαλειώδης αραβική γλώσσα, που μέχρι σήμερα ήταν μία από τις δύο επίσημες γλώσσες, κατοχυρώθηκε ως «ειδικό καθεστώς», ό,τι και αν σημαίνει αυτό. (Όλα αυτά αφορούν το επίσημο Ισραήλ, όχι τα 5 εκατ. περίπου Άραβες στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας, που τους αναγνωρίζουν κανένα απολύτως δικαίωμα). Ο Νετανιάχου υπερασπίζεται με σθένος το νόμο, παρά την αυξανόμενη κριτική που του ασκείται εκ των έσω. Έχει δηλώσει δημοσίως πως οι Εβραίοι επικριτές του νόμου είναι αριστεριστές και προδότες (συνώνυμες λέξεις) «που έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι Εβραίος». Και αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα.
Πριν χρόνια, μαζί με φίλους απευθυνθήκαμε στο Ανώτατο Δικαστήριο, ώστε να αλλάξουμε την αναγραφή της «εθνικότητας» στις ταυτότητές μας, από «εβραϊκή» σε «ισραηλινή». Τα δικαστήρια απέρριψαν το αίτημά μας, με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει ισραηλινό έθνος. Οι επίσημες αρχές αναγνωρίζουν πλέον των εκατό εθνών, αλλά όχι το ισραηλινό.

Εβραϊκό έθνος

Αυτή η αλλόκοτη κατάσταση ξεκίνησε με την γέννηση του σιωνισμού στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν ένα εβραϊκό κίνημα, που στόχο είχε να λύσει το Εβραϊκό Ζήτημα. Οι έποικοι στην Παλαιστίνη ήταν εβραίοι. Το όλο ζήτημα συνδέθηκε άμεσα με την εβραϊκή παράδοση.
Ωστόσο, όταν μεγάλωσε η δεύτερη γενιά εποίκων, δεν τους αρκούσε να είναι απλώς Εβραίοι, όπως οι Εβραίοι του Μπρούκλιν ή της Κρακοβίας. Ένιωσαν πως είναι κάτι νέο, διαφορετικό, ιδιαίτερο.
Μάλιστα, μια μικρή ομάδα νέων ποιητών και καλλιτεχνών ίδρυσαν το 1941 την οργάνωση «Χαναναίοι», ισχυριζόμενη ότι ήμασταν ένα νέο έθνος, ένα Εβραϊκό. Ο ακραίος ενθουσιασμός τούς έφτασε στο σημείο να δηλώσουν τη διαφοροποίησή τους από τους Εβραίους του εξωτερικού και πως δεν υπάρχει Αραβικό έθνος –οι Άραβες ήταν Εβραίοι που ασπάστηκαν το Ισλάμ.
Ύστερα, έγινε το Ολοκαύτωμα. Οι Χαναναίοι ξεχάστηκαν και όλοι έγιναν μεταμελημένοι υπερ-Εβραίοι.
Κάθε άλλο. Η γενιά μου ασυνείδητα αναγνώριζε σαφείς διακρίσεις: την ιουδαϊκή (Jewish) διασπορά και την εβραϊκή (Hebrew) αγροτιά, την ιουδαϊκή ιστορία και τα εβραϊκά τάγματα, την ιουδαϊκή θρησκεία και την εβραϊκή γλώσσα.
Επί Βρετανών, συμμετείχα σε δεκάδες διαδηλώσεις με το σύνθημα «Ελεύθερη μετακίνηση! Εβραϊκό κράτος!» (Hebrew State) Δεν θυμάμαι ποτέ να φωνάξαμε για «Κράτος των Εβραίων» (Jewish State).
Γιατί, λοιπόν, η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας κάνει λόγο για «Κράτος Εβραίων»; Απλά: για να είναι σύμφωνη με το ψήφισμα του ΟΗΕ, που αναγνώριζε την κατάτμηση της Παλαιστίνης σε αραβικό και εβραϊκό κράτος(…)

Γιατί;

Όταν οι Βρετανοί εγκαταστάθηκαν στην Αμερική, ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, ένιωσαν πως δεν ήταν πια οι Βρετανοί που έφυγαν από το νησί. Έγιναν Αμερικάνοι. Οι βρετανοί κατάδικοι που εξορίστηκαν στην Άπω Ανατολή έγιναν Αυστραλοί. Και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, οι Αυστραλοί βρέθηκαν στο πλευρό της Βρετανίας, αλλά δεν ήταν πια Βρετανοί. Ήταν ένα περήφανο έθνος. Όπως είναι οι Καναδοί, οι Νεοζηλανδοί και οι Αργεντίνοι. Έτσι και εμείς. Ή έτσι θα έπρεπε να είμαστε και εμείς, αν το επέτρεπε η επίσημη ιδεολογία. Τι συνέβη όμως;
Πρώτα από όλα στις αρχές της δεκαετίας του ’50 ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα από τον αραβικό κόσμο στην Ανατολική Ευρώπη. (…) Υπήρξε η ανάγκη για οικονομική και πολιτική στήριξη από τους Εβραίους του εξωτερικού, ειδικά στις ΗΠΑ. Αυτοί, παρότι αυτοπροσδιορίζονται ως γνήσιοι Αμερικάνοι είναι περήφανοι που υπάρχει κάπου ένα Κράτος των Εβραίων.
Και ύστερα υπήρξε (και υπάρχει!) μια αυστηρή κυβερνητική πολιτική του Ιουδαϊσμού των πάντων. Η παρούσα κυβέρνηση την έφτασε σε νέα επίπεδα, προσπαθώντας να εξιουδαΐσουν την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, ακόμα και τον αθλητισμό (…)
Οι Εβραίοι είναι μέλη ενός εθνικο-θρησκευτικού λαού, διασκορπισμένου στα πέρατα του κόσμου, ανήκων σε πολλά έθνη, με ισχυρούς δεσμούς με το Ισραήλ. Όσοι ζούμε σε αυτή τη χώρα, συγκαταλεγόμαστε στο ισραηλινό έθνος, του οποίου οι ακόλουθοι του εβραϊσμού, διακρίνονται από τον εβραϊκό λαό.

Για το μέλλον μας

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε αυτή τη διάκριση, για να δούμε το μέλλον μας. Και κυριολεκτώ. Αναζητούμε εβραϊκά κέντρα, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι ή το Βερολίνο ή έχουμε στραμμένο το βλέμμα μας στους γείτονές μας, τη Δαμασκό, τη Βηρυτό και το Κάιρο; Είμαστε μέρος μιας περιοχής που κατοικείται από Άραβες; Συνειδητοποιούμε πως η επίτευξη ειρήνης με αυτούς τους Άραβες, και ιδιαίτερα τους Παλαιστίνιους, είναι το πρωταρχικό καθήκον αυτής της γενιάς;
Δεν είμαστε προσωρινοί ένοικοι αυτής της χώρας, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να φύγουμε για να συναντήσουμε τους αδερφούς μας Εβραίους ανά την υφήλιο. Είμαστε μέρος αυτής χώρας και θα ζήσουμε σε αυτή για πολλές γενιές ακόμα, και γι’ αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε την ειρήνη στην περιοχή, που πριν 75 χρόνια αποκάλεσα «Σημιτική Περιφέρεια».
Ο νέος εθνικός νόμος, καταφανώς ημιφασιστικός, αναδεικνύει την αναγκαιότητα να γίνει αυτή η συζήτηση. Πρέπει να αποφασίσουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, που ανήκουμε. Διαφορετικά, θα εγκλωβιστούμε σε ένα μόνιμο καθεστώς αστάθειας.