H Μαρία, ένας αγαπητός άνθρωπος

vogiatzi2

Στις 2 Ιανουαρίου συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι από τα χρόνια του Ρήγα, του ΚΚΕ Εσ., του ΣΥΡΙΖΑ και της Δημοτικής Κίνησης Καλλιθέας αποχαιρέτησαν τη Μαρία Βογιατζή που έφυγε την τελευταία μέρα του περασμένου χρόνου. Οι άνθρωποι της “Εποχής” εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στον άντρα της Γιώργο και στα δυο παιδιά της, Πόθο και Στάσα.

Τη Μαρία Βογιατζή την πρωτογνωρίσαμε ως κόρη του ευπατρίδη αριστερού, Μιχάλη Βογιατζή. Όμως μέσα στην πορεία των κοινών αγωνιών και αγώνων της Αριστεράς, του ΚΚΕ Εσ., του ΣΥΡΙΖΑ, την αγαπήσαμε, γιατί με τη συνεχή παρουσία της έκανε τις αξίες της Αριστεράς, καθημερινή στάση ζωής. Μας δίδαξε ότι αριστερός σημαίνει αλληλεγγύη, ανοιχτή και μεγάλη καρδιά, ανιδιοτέλεια,  προσφορά, πρώτο αλλά και τελευταίο θρανίο (όπου οι καιροί το επιτάσσουν) με την ίδια συνέπεια και συντροφικότητα. Αυτή ήταν η Μαρία μας.
Στην οικογένειά της, τον αγαπημένο σύντροφό μας από τον Ρήγα, Γιώργο Κοτταρά, τη φίλη και συντρόφισσά μας, από τα χρόνια της σπουδάζουσας του Ρήγα, Σοφία Βογιατζή, στην κυρα-Στάσα και κυρίως στα παιδιά της, τον Πόθο και τη Στάσα, που τα γνωρίσαμε και κέρδισαν την αγάπη μας και την εκτίμησή μας στους αγώνες της νεολαίας και της κινηματικής αριστεράς, αυτό, που μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι ότι η Μαρία έβαλε για όλους μας τον πήχη του ήθους και της προσφοράς ψηλά.

Β. Χ.

 

 

 

Από καρδιάς…

Δεν προλάβαμε να σηκωθούμε από το τραπέζι της Πρωτοχρονιάς και ήρθε η κακή είδηση, ένα μήνυμα που έλεγε πως η Μαρία Βογιατζή έφυγε και πως την Τρίτη, στις 2 του Γενάρη, νωρίς το απόγευμα θα γινόταν η κηδεία της στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. Πάντα σου παίρνει χρόνο να συνειδητοποιήσεις πως δεν θα ξαναδείς ένα αγαπητό πρόσωπο. Η Μαρία ήταν ακριβώς αυτό: ένας αγαπητός άνθρωπος. Όποιος την γνώριζε είχε ένα καλό λόγο να πει γι’ αυτήν.
Γνωριστήκαμε στα πρώτα χρόνια της Δημοτικής Κίνησης Πολιτών Καλλιθέας, τότε που η Αριστερά προσπαθούσε να δημιουργήσει στην πολύπαθη πόλη μας όχι μια ακόμη παράταξη αλλά ένα αυτοδιοικητικό κίνημα, αριστερό, δυναμικό, διεκδικητικό, με θέσεις και προτάσεις για την πόλη. Πέρασαν πια αυτά. Η Μαρία ήρθε να βοηθήσει. Χάρηκα που γνώρισα την αδερφή της παλιάς μου συμφοιτήτριας και συντρόφισσας στο Ρήγα και το Δημοκρατικό Αγώνα, της Σοφίας, την κόρη του συντρόφου στην Καλλιθέα, Μιχάλη Βογιατζή. Χάρηκα, γιατί γνώρισα ένα γλυκό άνθρωπο, που δεν περιαυτολογούσε, όπως συχνά συμβαίνει στον πολιτικό μας χώρο, δεν πρόβαλλε τη συμβολή της στην υπόθεση της Αριστεράς, δεν διεκδικούσε θέσεις και οφίτσια. Το αντίθετο, ήρθε για να προσφέρει αυτό που μπορούσε. Είναι ειλικρίνεια και σοφία να προσφέρεις αυτό που μπορείς και να μην υπόσχεσαι πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις. Γι΄ αυτό και η προσφορά της στη ΔΚΠΚ ήταν ουσιαστική.
Σεμνή, διακριτική, ήρεμη με ενωτική διάθεση, παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις. Μιλούσε λίγο κι όταν είχε πραγματικά κάτι να πει. Μπήκε φυσικά υποψήφια. Την επόμενη της κηδείας της, που γράφω τούτες τις γραμμές, ανασκάλεψα στα ηλεκτρονικά αρχεία της ΔΚΠΚ που διατηρώ το βιογραφικό σημείωμα που μας έδωσε για το φυλλάδιο των υποψηφίων. «Η Μαρία Βογιατζή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα. Σπούδασε Οικονομικά και εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Ασχολείται με τα προβλήματα της Καλλιθέας μέσα από τις γραμμές της Ανανεωτικής Αριστεράς. Είναι συνταξιούχος, παντρεμένη και έχει δύο παιδιά». Συγκινούμαι με τη συντομία και τη λιτότητά του, τις ελάχιστες πληροφορίες που θέλησε να δώσει για τον εαυτό της. Καμιά αναφορά στη συμμετοχή της στο Ρήγα από τα πολύ νεανικά της χρόνια,  στο φοιτητικό κίνημα, στο συνδικαλιστικό κίνημα αργότερα.
Η εκτίμηση που έχαιρε στην πόλη μας την έφερε πρώτη σε ψήφους και την έκανε δημοτική σύμβουλο στην πρώτη παρουσία της ΔΚΠΚ στο δημοτικό συμβούλιο. Ο οποιοσδήποτε στη θέση της θα ένιωθε κολακευμένος τουλάχιστον. Η Μαρία το πρώτο που σκέφτηκε ήταν μήπως έπρεπε να παραιτηθεί και να αντικατασταθεί από κάποιο σύντροφο με μεγαλύτερη δράση από την δική της. «Ευτυχώς», σκέφτηκα, «υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας».  Άσκησε τα καθήκοντά της, έχοντας κατά νου πως για έναν αριστερό το όποιο αξίωμα, μικρό ή μεγάλο, δεν είναι θέση, είναι υπηρεσία στην κοινωνία και στις ιδέες της αριστεράς.
Όταν αρρώστησε, πάντα διακριτική όπως ήταν, προτίμησε να διατηρήσει μυστική την ασθένειά της, ελάχιστοι άνθρωποι ήξεραν τι πέρναγε. Γι’ αυτό και ο θάνατός της βρήκε τους περισσότερους απροετοίμαστους.
Θα μου λείψει πολύ, θα λείψει σε όλους που την γνωρίσαμε, σε όποιο πολιτικό χώρο κι αν βρισκόμαστε πλέον, το ζεστό της χαμόγελο, η τρυφερότητα, η γλυκιά αυστηρότητά της, το ήθος της.

Μαρώ Τρανταφύλλου

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ
Παντού και πάντα με χαμόγελο

Αγαπημένη μας Μαρία,
αυτός ο τελευταίος αποχαιρετισμός με την παρουσία των συγγενών, των φίλων, των συντρόφων, των συμπολιτών που χάρηκαν την παρουσία σου μέσα στους πολύ σύνθετους ρόλους που μας επιφυλάσσει η ζωή και οι επιλογές μας, αυτός ο τελευταίος αποχαιρετισμός είναι η έναρξη μιας διαδικασίας για μια νέα σχέση μαζί σου για τον καθένα ξεχωριστά. Μια διαδικασία μνήμης, νοσταλγίας, αποτίμησης και κυρίως συνειδητοποίησης ενός κενού, μιας μεγάλης απώλειας που δε μπορεί να αναπληρωθεί, δεν μπορεί να υποκατασταθεί, δεν μπορεί να αποτιμηθεί παρά μόνο μέσα στο χρόνο, που για αυτό τον ονομάζουμε πανδαμάτορα.

Έντονο αποτύπωμα

Η έννοια της οδυνηρής απουσίας νοηματοδοτεί αυτόματα το αποτύπωμα που άφησε η ζωντανή παρουσία σου σ’ αυτά τα περιορισμένα χρόνια της ζωής που έζησες μέσα σε όλους τους χώρους που ήσουν παρούσα.
Ως ενεργή πολίτης στα κοινά της πόλης σου της Καλλιθέας. Ως διακριτή και διακριτική παρουσία μέσα στην πολιτική συλλογικότητα της Ανανεωτικής Αριστεράς, από τη νεολαία μέχρι προχτές, σε όλες τις εκφάνσεις, τις διαδρομές, τις περιπέτειες, τη σφυρηλάτηση των αξιών και τις εμπειρίες αυτού του πολιτικού χώρου. Εμπειρίες που σφράγισαν μια μοναδική και διαχρονική, ολόπλευρη επίδραση μέσα στην κοινωνία, από την αλληλεγγύη σε όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται και ζουν στη χώρα μας, μέχρι και την αναμέτρηση με την ιστορική πρόκληση της διακυβέρνησης.
Πάντα και παντού με ένα εξαιρετικό, μοναδικό χαμόγελο που το τονίζαμε, απ’ ότι ακόμα θυμάμαι, σε χαλαρές, συντροφικές αντροκουβέντες της εποχής εκείνης. Λέγαμε  «τυχερός ο Γιώργος».

Ισχυρή, σεμνή παρουσία

Μαρία υπήρξες μια ισχυρή παρουσία, καθόλου εξουσιαστική, καθόλου ιδιοτελής και εγωκεντρική. Μια σεμνή, αλλά καθόλου περιθωριακή παρουσία που ενέπνευσε ήθος και ύφος ζωής σε όλους τους εκάστοτε συνοδοιπόρους σου. Ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσες μια διαχρονική εστία ισχυρής οικογενειακής σύμπνοιας, αγάπης με το Γιώργο, τα παιδιά σου, τη Στάσα και τον Πόθο, την αδελφή σου Σοφία, τους γονείς σου, τον Μιχάλη και τη Στάσα. Σ’ όλους προσέφερες ένα πλέγμα υποστήριξης, έμπνευσης, υποδείγματος ζωής, συμπεριφοράς και αφοσίωσης.
Έχουμε όλοι και όλες επίγνωση, ιδιαίτερα τα αγαπημένα σου πρόσωπα, ότι δεν θα επέτρεπες ποτέ οι θρηνωδίες για την επώδυνη και άδικη απώλειά σου να γίνουν αφορμή για να λυγίσουν όσοι σ’ αγάπησαν και σ’ αγαπάνε. Αντίθετα, όλοι ξέρουμε, ότι θα ήθελες αυτή η οδυνηρή εμπειρία να δώσει νέο κουράγιο και δύναμη, ώστε να πορευτούν για χρόνια πολλά με μεγαλύτερη σύμπνοια, ασφάλεια, εμπιστοσύνη και ευτυχία τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα. Αυτή η παρακαταθήκη βγαίνει από κάθε ικμάδα της ζωής και της συμπεριφοράς σου, μέχρι τελευταία στιγμή.
Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.