Η άλλη όψη της κηλίδας

 

saronikos2

Γεννήθηκα και μεγάλωσα (μεσήλικας πια) εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε και πέθανε ο πατέρας μου, εκεί που έζησαν και πέθαναν οι παππούδες μου: στην εξωτική, παρθένο νήσο Σαλαμίς (ή αλλιώς Κούλουρη).

Ωραία χρόνια: το σπίτι μου μια σπιθαμή από τη θάλασσα, μπάνια, τρέλες σε μια θάλασσα σκέτο θησαυρό: τι βαρέλια, τι μπετόνια πλαστικά, τι κάβους και ξυλεία μάζευα στην ακτή (τέλεια πρώτη ύλη για παιδικές σχεδίες), όλα πιτσιλισμένα με πισσούλα, αλλά από παιδιά το ξέρουμε, τρίβεις με λίγο λαδάκι και φεύγει. Αμ το άλλο, ξεχνιέται, να περπατάς στην παραλία και να ξέρεις ότι κάτω απ’ τον στιβαγμένο βούρκο και τα μπάζα, ασήκωτη κληρονομιά τα κόκκαλα και τα κουφάρια των Σαλαμινομάχων!!! Αλλά και τα δάση μας και οι εξοχικές μας περιοχές, τι ομορφιά! Παραγκούλες με τα κεραμιδή ελενίτ τους, «μέγαρα» με γύψινους κίονες, γρήγορες δουλειές λίγων νυκτών, φτιαγμένες από ντόπιο υλικό… Στολισμένες ρεματιές με κάθε λογής χρειαζούμενα: στρώματα ξεντεριασμένα, μπάζα, χέστρες και άλλα πολλά.

Έτσι γαλήνια κι απλά, πασπαλισμένη απ’ τις αμμοβολές, κυλούσε η ζωή μας στην όμορφη Σαλαμίνα, μέσα σε μια σχέση σεβασμού και αγάπης για το περιβάλλον και τη φύση. Ώσπου μας βρήκε το αναπάντεχο, η συμφορά, η βύθιση του καταραμένου και όλοι εμείς οι κακόμοιροι, που τίποτα δε χρωστάγαμε και για τίποτα δεν ευθυνόμαστε, λουστήκαμε στην πίσσα. Και τώρα, πού θα δροσιστούμε, τι θα φάμε, πού θα αγναντέψουμε; Μήπως ρημάξαμε, μήπως να φύγουμε να πάμε αλλού; Όχι, όχι, όλοι στον αγώνα: κολλάν, τακουνάκια, εξώπλατο και 12ωρη βάρδια στα μολυσμένα. Τι λέτε καλέ, εμείς το αγαπάμε το νησί μας, κακό χρόνο να ΄χουνε αυτοί που το βουλιάξανε και αυτοί που κάθονται στις καρέκλες: να παραιτηθούν!!!

Ας σοβαρευτούμε όμως: ένα σοβαρό περισταικό ρύπανσης,μια σοβαρή οικολογική απειλή σημειώθηκε στο νησί μας και στο Σαρωνικό κόλπο. Η κατάσταση απαιτεί υπεύθυνους χειρισμούς, τόσο σε επίπεδο αποκατάστασης όσο και σε επίπεδο πληροφόρησης του κοινού. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που μια δύσκολη κατάστασηγίνεται το όχημα για αντιπολιτευτικό αγώνα δρόμου. Αγώνας να κερδιθούν οι εντυπώσεις, καταστροφολογία, παραπλανητικά πλάνα και πολύ θόρυβος. Ας θυμηθούμε τον παππού Αριστοτέλη: «θόρυβο πολύ κάνουν τα ΑΔΕΙΑ βαρέλια». Και όσο πιο λερωμένη έχεις της φωλιά σου, τόσο πιο πολύ φωνάζεις.

Καμία προσπάθεια να υποβαθμιστεί το γεγονός. Έλεος όμως: διαβάζω στα blogs ρομαντικές αναδρομές από 20χρονους για την παλιά καθαρή θάλασσα, ακούω σε πηγαδάκια νοικοκυρών χημικές αναλύσεις για τις μεταλλάξεις του μαζούτ, βλέπω στις ειδήσεις την ίδια συνεχώς εικόνα απ’ την πρώτη μέρα της βύθισης και φώτο της έρημης ψαραγοράς (τραβηγμένη Κυριακή). Μια στοχευμένη παραπληροφόρηση, μια συνειδητή προσπάθεια εκφοβισμού, μια έντεχνη καθοδήγηση της κοινής γνώμης μακριά απ’ την ουσία της υπόθεσης. Πομπώδεις εκφράσεις «οικολογική καταστροφή», «οικολογικό έγκλημα», χρησιμοποιούνται με απίστευτη ευκολία. Σε μια νύχτα όλοι γίναμε περιβαλλοντολόγοι και χημικοί, η δε οικολογική μας ευαισθησία χτύπησε κόκκινο. Βέβαια όλοι (όλοι;;;) θέλουμε να αποδοθούν ευθύνες , να τιμωρηθούν όσοι άμεσα και έμμεσα προκάλεσαν το θλιβερό γεγονός. Όλοι θέλουμε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες επανάληψης με διορθωτικές και προληπτικές ενέργειες. Μα πιο πολύ απ’ όλα θέλουμε να ξεσκεπατούν και να ξεβρωμίσουν οι σάπιοι μηχανισμοί που καλά έχουν στηθεί δεκαετίες τώρα.

Προσέξτε σύντροφοι, «το ψάρι βρψμάει απ’ το κεφάλι» λέει ο λαός. Ξέρουμε πως η διακυβέρνηση δεν είναι απόλυτα συνώνυμη της εξουσίας, έχουμε νιώσει στο πετσί μας την πολιτική να ασκείται από την εκλογική πελατεία των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά φτάνει ο «πολιτικός πολιτισμός», ξεμπροστιάστε τους, ο χρόνος περνά αμείλικτος.

Κουίζ: ποιος έλληνας υπουργός άσκησε βέτο στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη μη εφαρμογή οδηγίας ασφάλειας (διπύθμενα) των πετρελαιοφόρων;

Σιμέλα Δυναμίδη (Συντονίστρια ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Σαλαμίνας)