Η τραγωδία και η κάθαρση

epoxi-logo

Με ένα ερώτημα – «μήπως υπερβάλλουμε σε δικαιολογίες, για να μειώσουμε τις ευθύνες;» – και μια παραδοχή ότι «είναι αυτονόητο για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση να αναλάβουν ακέραια την πολιτική ευθύνη», ο Αλ. Τσίπρας  ξεκίνησε την ομιλία του στο έκτακτο υπουργικό συμβούλιο, που συγκάλεσε την Παρασκευή. Τονίζοντας ότι με αφετηρία την πρωτόγνωρη καταστροφή πρέπει «να πάμε βαθιά στην πραγματικότητα, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να την αλλάξουμε», έδωσε το πολιτικό στίγμα της στάσης που θα τηρήσει η κυβέρνηση εν όψει της αναμενόμενης αντιπαράθεσης.
Δεν επέλεξε να επιρρίψει τις ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις: «Σήμερα διοικούμε εμείς αυτό το κράτος και, όσο κι αν είναι σωστό ότι δεν μπορούσαμε σε τρία χρόνια να λύσουμε τεράστια προβλήματα δεκαετιών, πρέπει να προβληματιστούμε αν κάναμε ό,τι πρέπει για να το αλλάξουμε».
Δεν προέκρινε ως λύση τους «αποκεφαλισμούς». «Την ώρα της μάχης είναι πράξη πολιτικής δειλίας», είπε αναφερόμενος κυρίως στο επιχειρησιακό πεδίο. «Θα υπάρξει ψύχραιμη αποτίμηση και πιθανή απόδοση ευθυνών, αφού αυτή η μάχη τελειώσει».
Εξήγγειλε ως «έμπρακτη αυτοκριτική» την εκπόνηση «με ταχύτητα και αποφασιστικότητα» ενός «εθνικού σχεδίου για την αντιμετώπιση των οικιστικών στρεβλώσεων», με την πρόθεση «αν χρειαστεί να σπάσουμε αβγά». Και κάλεσε την αντιπολίτευση «από τώρα να συμμετάσχει στην προσπάθεια αυτή», που θα περιλάβει και την «αναμόρφωση και αναβάθμιση του μηχανισμού πολιτικής προστασίας».
Η πρώτη αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν μάλλον απογοητευτική. «Οι ευθύνες δεν έχουν νόημα, αν δεν συνοδεύονται από παραιτήσεις ή αποπομπές», σχολίασε το γραφείο Τύπου της ΝΔ παρακάμπτοντας την πρόσκληση. Στο ίδιο πνεύμα και η ανακοίνωση του Ποταμιού: «Πρόκειται για καθαρή υποκρισία».
Ακόμα πιο σκληρό το γραφείο Τύπου του ΚΙΝΑΛ: «Η προσπάθεια να βρεθεί άλλοθι στο παρελθόν είναι προκλητική (…) Η παραίτηση είναι μονόδρομος».
Αν, όμως, αυτοί που κυβερνούν σήμερα «δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια και τη ζωή των πολιτών», τι μπορούν να εγγυηθούν όσοι ισχυρίζονται ότι όλα ως εδώ ήταν καλά καμωμένα, συνθήκες και σχέδια προστασίας, απλώς κάποιοι ανίκανοι δεν μπόρεσαν να τα εφαρμόσουν; Αν η απαίτηση για κάθαρση πρόκειται να εκφυλιστεί σε ένα ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών, η τραγωδία μάς περιμένει ξανά στην επόμενη γωνιά του δρόμου.