Κινηματογράφος

«ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗ ΛΑΙΔΗ ΓΟΥΙΝΣΛΕΪ»
Μυστηριώδης φόνος σε τουρκικό νησί

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Ιρακινός κουρδικής καταγωγής, ο Χινέρ Σαλίμ γεννήθηκε το 1965 στην πόλη Άκνα στο ιρακινό Κουρδιστάν. Σκηνοθέτης αλλά και συγγραφέας, είναι κυρίως γνωστός από τις ταινίες «Ζήτω η νύφη… και η απελευθέρωση του Κουρδιστάν» (1998), «Βότκα λεμόνι» (2003) και «Η γλυκόπικρη πατρίδα μου» (2013).
Στην προηγούμενη του ταινία (με αγγλικό τίτλο «My sweet pepper land»), χρησιμοποίησε τους κώδικες του γουέστερν για να μιλήσει για το κουρδικό πρόβλημα. Τώρα, στην τελευταία του ταινία «Ποιος σκότωσε τη Λαίδη Γουίνσλεϊ» (Lady Winsley), χρησιμοποιεί τους κώδικες του αστυνομικού γρίφου με αρκετά νουάρ στοιχεία αλλά και κωμωδίας, θέλοντας να προσεγγίσει τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη τουρκική κοινωνία.
Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά: «Η απιστία μπορεί ακόμη και να ενισχύσει την αρρενωπότητά του άνδρα, ενώ η γυναίκα καταδικάζεται από όλους. Αυτή είναι μία από τις συνέπειες ενός πατριαρχικού συστήματος, που συζητάμε λίγο ή και καθόλου. Παρόλα αυτά, δεν ήθελα να αναλωθώ στην κοινωνιολογική ανάλυση. Έτσι, λοιπόν, η οπτική γωνία της ταινίας μυστηρίου και της κωμωδίας ταίριαζαν απόλυτα με την αρχική μου πρόθεση. Υπάρχει κάτι το παράλογο σ’ αυτήν την απιστία, που γενικεύεται για όλες τις γυναίκες του νησιού, αλλά η αντίδραση των συζύγων τους σηματοδοτεί τη διάθεση ολόκληρης της κοινωνίας».
Όσο για την υπόθεση της ταινίας έχει να κάνει με τη δολοφονίας μιας αμερικανίδας συγγραφέως σε ένα τουρκικό νησί. Η Λαίδη Γουίνσλεϊ βρίσκεται δολοφονημένη και οι αρχές αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν το φόνο. Για το λόγο αυτό καταφθάνει στο νησί ο επιθεωρητής Φερχάν, γνωστός για την ικανότητά του να επιλύει δύσκολες υποθέσεις. Ο Φερχάν είναι ένας απόμακρος άνδρας ο οποίος όμως εργάζεται συστηματικά και μεθοδικά, εξερευνώντας κάθε αόρατο για τους άλλους στοιχείο. Όμως, εκτός από το ίδιο το πρόβλημα, έρχεται αντιμέτωπος και με τη μικροκοινωνία του νησιού, τα ταμπού και τα κρυμμένα μυστικά καθώς και με τις συντηρητικές παραδόσεις και τους οικογενειακούς δεσμούς που είναι πιο δυνατά από τους νόμους αλλά και τη λογική! Έτσι, μέσα από αυτήν την ιστορία, ο Χινέρ Σαλίμ αναδεικνύει την Τουρκία των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αντιφάσεων, μια χώρα που κινείται ανάμεσα στον εκσυγχρονισμό και τη συντήρηση, και την ίδια ώρα που προσπαθεί να κάνει βήματα προς τα εμπρός, ισχυρά δεσμά την εμποδίζουν να προχωρήσει.
Λέει, λοιπόν, ο σκηνοθέτης: «Πάνω από όλα, η δουλειά μου είναι να αφηγούμαι ιστορίες. Ήθελα να μιλήσω για την τουρκική και κουρδική κοινωνία σήμερα, όπως και για τις σχέσεις μεταξύ τους, χωρίς να παίρνω το μέρος κανενός. Το χιούμορ, το παράλογο και η τρέλα συνοδεύουν τους χαρακτήρες της ιστορίας μου, όπως συνοδεύουν κάθε ανθρώπινο πλάσμα που θέλει να ζήσει ή προσπαθεί να επιβιώσει».
Πρόκειται για μια αρκετά διασκεδαστική ταινία, μια αστυνομική κωμωδία, η οποία συνδυάζει το κοινωνικό σχόλιο με την απόλαυση.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

«ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ»
Η εγκατάλειψη

«Οι βασικές θεματικές που ήθελα να φωτίσω με αυτήν την ταινία ήταν η εξάρτηση, η έλλειψη αγάπης, η ανασφάλεια, η μοναξιά και η απουσία σταθερών αναφορών στη ζωή ενός παιδιού, η οποία επηρεάζει και την αυτοεκτίμησή του και τον τρόπο αντίληψης του κόσμου. Παράλληλα, ήθελα να τονίσω πως, ακόμα και μέσα σε ένα τέτοιο ασταθές πλαίσιο, η αναγέννηση είναι εφικτή».
Με τα λόγια αυτά εξηγεί η σκηνοθέτιδα Βανέσα Φίλιο, την απόφασή της να γυρίσει την ταινία «Αγγελικό πρόσωπο» (Gueule d’ ange), η οποία καταπιάνεται με ένα φλέγον κοινωνικό πρόβλημα, τις μονογονεϊκές οικογένειες αλλά και την ανωριμότητα, συχνά, των γονέων να ανταποκριθούν στο ρόλο τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μια μητέρα συχνότερα ή ένας πατέρας σπανιότερα, βρίσκονται στη δύσκολη θέση να μεγαλώσουν μόνοι ένα παιδί. Εν προκειμένω η Βανέσα Φίλιο επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία της Μαρλέν και της κόρης της Έλι. Μια νεαρής μητέρας και της 8χρονης κόρης της, οι οποίες ζουν χωρίς την ανδρική παρουσία με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει και για τις δύο. Έτσι όταν η εγκλωβισμένη μέσα στους κοινωνικούς της ρόλους, Μαρλέν, θα γνωρίζει έναν γοητευτικό άνδρα, θέλοντας να ζήσει όσα έχει στερηθεί, εγκαταλείπει την κόρη της και φεύγει μαζί του. Η μικρή Έλι μένει μόνη και ενώ προσπαθεί να επιβιώσει αρχίζει και έναν αγώνα εξεύρεσης της μητέρας της.
Η Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία ερμηνεύει την Μαρλέν, λέει για το ρόλο της: «Αν και μοιάζει ασύλληπτο, μπορώ να κατανοήσω πώς η εσωτερική αγωνία μπορεί να οδηγήσει μια μάνα να εγκαταλείψει κάποια στιγμή το παιδί της. Όλη η ζωή σου ανατρέπεται με τη γέννηση ενός παιδιού. Οι υποχρεώσεις είναι τεράστιες και η έννοια της ελευθερίας αποκτά μια ολότελα νέα σημασία. Αυτό που δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι πώς γίνεται μια μάνα να φύγει μακριά από το παιδί της και να μην επιστρέψει ποτέ πίσω».

Σ. Κ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«X-Men, Ο Μαύρος Φοίνικας» (X-Men, Dark Phoenix) του Σάιμον Κίνμπεργκ: Η Τζιν Γκρέι, ενώ μετέχει σε μια διαστημική αποστολή διάσωσης, μεταλλάσσεται εξαιτίας μια κοσμικής δύναμης σε Μαύρο Φοίνικα. Όμως η μεγάλη δύναμη που κουβαλά την καθιστά επικίνδυνη για όλους.

«Έντμοντ, ένας απρόβλεπτος συγγραφέας» (Edmond) του Αλεξίς Μισαλίκ: Ο Έντμοντ Ροστάν δεν έχει γράψει ούτε μία γραμμή εδώ και δύο χρόνια. Είναι σχεδόν τριάντα, έχει δύο παιδιά και ζει μέσα στις ευθύνες και το άγχος. Τότε προσφέρει στο διάσημο ηθοποιό της εποχής, Κονστάντ Κοκλέν, ένα έργο για να παίξει στο θέατρο. Μόνο που το έργο αυτό δεν έχει γραφτεί ακόμη! Το μοναδικό πράγμα που γνωρίζει είναι ο τίτλος του: Σιρανό ντε Μπερζεράκ! Μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων που έχουν να κάνουν με τη ζήλια της γυναίκας του, τις ιδιοτροπίες των ηθοποιών και τις απαιτήσει των παραγωγών, ο Έντμοντ προσπαθεί να φέρει σε πέρας την υποχρέωση που ανέλαβε.

«Η κομπίνα» (Hustle) του Κρις Άντισον: Η Τζόζεφιν Τσέστερφιλντ είναι ο τύπος της μοιραίας γυναίκας η οποία κάνει τους άνδρες να υποκύπτουν στη γοητεία της. Ζει πλουσιοπάροχα αποσπώντας χρήματα και κοσμήματα από τους άνδρες-θύματά της. Η Πένι Ραστλ από τη μεριά της είναι μια μικροκομπιναδόρα η οποία αρκείται στα όσα της χρειάζονται για να επιβιώνει. Όμως έχει κάτι το οποίο αρέσει στη Τζόζεφιν κι αποφασίζει να συνεργαστεί μαζί της, με σκοπό να μαδήσουν την περιουσία ενός δισεκατομμυριούχου.

«Καζανόβα, η τελευταία αγάπη» (Dernier amour) του Μπενουά Ζακό: Ο Καζανόβας έχοντας εξοριστεί από το Παρίσι βρίσκεται άγνωστος στο Λονδίνο. Εκεί συναντά τη Μαριάν ντε Σαρπιγιόν, μια νεαρή, όμορφη πόρνη η οποία τον γοητεύει! Ο μεγάλος εραστής δεν έχει μάτια για άλλη γυναίκα. Η Μαριάν όμως του λέει πως θα του δοθεί μόνον όταν πάψει να την ποθεί!

«Ο ήλιος είναι ένα αστέρι» (The sun is also a star) του Ράι Ρούσο Γιουνγκ: Ο Ντάνιελ Μπάε είναι ντετέκτιβ ζει στη Νέα Υόρκη. Γνωρίζεται με την Νατάσα Κίνγκσλεϊ, μια κοπέλα από την Τζαμάικα και την ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Όμως η Νατάσα και η οικογένειά της πρέπει να εγκαταλείψουν τη Νέα Υόρκη λόγω απέλασης. Η Νατάσα θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψει την απέλασή της και να μείνει κοντά στον άνδρα που αγαπά, ενώ εκείνος είναι πεπεισμένος πως η γυναίκα αυτή είναι το πεπρωμένο του.

«Αγκάθα: Η εξιχνίαση ενός φόνου» (Agatha and the truth of a murder) του Τέρι Λόαν: Το 1926, η Αγκάθα Κρίστι περνά μια πολύ δύσκολη φάση στη ζωή της. Ενώ δυσκολεύεται να γράψει εμπλέκεται σε μια μυστηριώδη υπόθεση φόνου! Μια γυναίκα, η Φλόρενς, βρίσκεστε νεκρή μέσα στο τρένο με προορισμό το Χέιστιγκς. Η αστυνομία παρά τις έρευνές της δεν έχει καταφέρει να βρει το δολοφόνο κι έτσι η νονά του θύματος ζητά τη βοήθεια της Αγκάθα Κρίστι. Η νεαρή Αγκάθα προσπαθεί να λύσει το γρίφο, αλλά σύντομα θα ανακαλύψει πως ο δολοφόνος είναι πολύ πιο πανούργος και πολύ πιο κυνικός από τους φανταστικούς της ήρωες. Άκρως ενδιαφέρουσα αστυνομική ταινία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

«Σύνορα» (Grans border) του Αλί Αμπάσι: Η Τίνα, μια γυναίκα με κάποια δυσμορφία αλλά και με εξαιρετικά οξυμμένη όσφρηση, εργάζεται στην αστυνομία του τελωνείου. Μια μέρα εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άνδρας, ο οποίος κουβαλά μέσα στις αποσκευές του, ένα μυστικό το οποίο έχει σχέση με τη ζωή της. Επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Σινεφίλ