Κινηματογράφος

ΓΑΛΛΙΑ, ΙΑΠΩΝΙΑ 1969
Ερωτισμός χωρίς σύνορα

«Η πένθιμη παρέλαση των ρόδων»

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Δύο ταινίες, δύο κόσμοι. Διαφορετικές ιστορίες, διαφορετική αισθητική με κοινό τόπο τον ερωτισμό. Από την Ιαπωνία η μία, από τη Γαλλία η άλλη, γυρισμένες και οι δύο το 1969, μια χρονική περίοδος που ο πλανήτης βρισκόταν σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή, ο ψυχρός πόλεμος στο αποκορύφωμά του, τα διάφορα κινήματα αμφισβήτησης και διεκδίκησης σε άνθηση.
Στην Ιαπωνία, ο Τόσιο Ματσουμότο γυρίζει την ταινία «Η πένθιμη παρέλαση των ρόδων» (Bara no soretsu), η οποία θεωρείται ως εμβληματική στο χώρο του γιαπωνέζικου queer κινηματογράφου.
Μια νεαρή τρανσέξουαλ που την στοιχειώνει ένα δραματικό παρελθόν, πιάνει δουλειά σε ένα μπαρ και τα φτιάχνει με τον ιδιοκτήτη, τον Γκόντα. Η μαντάμ Λέντα, η οποία εργάζεται πολλά χρόνια εκεί, νιώθει πως η νέα της παίρνει τη θέση. Η Έντι μπλέκεται σε αυτό το ερωτικό τρίγωνο και παράλληλα ζει μια έντονη ζωή.
Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μια σκοτεινή, αθέατη πλευρά του Τόκιο, με μια ηδονοβλεπτική διάθεση και παράλληλα αρκετά προκλητική για τα συντηρητικά ήθη της κοινωνίας και της εποχής. Με έντονο το στοιχείο του ερωτισμού, ο Ματσουμότο σκηνοθετεί μια ελεύθερη queer εκδοχή του μύθου του Οιδίποδα σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών διεργασιών, προβληματισμών και σαρωτικών αλλαγών στα ήθη.
Χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης σημειώνει: «Τα πράγματα διακρίνονται από τις οριακές τους γραμμές, αλλά αυτό το σύστημα του διαχωρισμού των πραγμάτων μέσα στον κόσμο δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα μέτρα και τα κριτήρια που επιβάλλονται στον κόσμο δεν είναι τόσο ακριβή, θολώνει ο τρόπος με τον οποίο τον αντιλαμβανόμαστε. Έτσι αντικειμενικότητα και υποκειμενικότητα, αρσενικό και θηλυκό, μυθοπλασία και πραγματικότητα, όλοι αυτοί οι ορισμοί, μπερδεύονται. Το ζήτημα εδώ είναι ότι στην εποχή που ζούσαμε ο κόσμος, τον οποίο είχαμε προσαρμόσει στις ιδέες μας, δεν έμοιαζε πια τόσο σταθερός και μονοδιάστατος. Υποθέτω ότι θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε αυτή την ασάφεια, αυτή τη σύγχυση ένα είδος ρήξης με τον κόσμο».
Στην άλλη άκρη του κόσμου, στη Γαλλία, ο Ζακ Ντερέ γυρίζει την ταινία «Η πισίνα» (Piscine), η οποία όταν πρωτοπροβλήθηκε είχε σοκάρει το κοινό με τον έντονο ερωτισμό της. Ρόμι Σνάιντερ και Αλέν Ντελόν, λίγο καιρό μετά το χωρισμό τους από μια πενταετή σχέση, εμφανίζονται σε καυτές σκηνές σε αυτό το αστυνομικό φιλμ που ανεβάζει την αδρεναλίνη.
Ένα ζευγάρι, ο Ζαν-Πολ και η Μαριάν, κάνουν διακοπές σε μια βίλα στη Νότια Γαλλία. Όμως το όμορφο αυτό σκηνικό θα αλλάξει όταν, μετά από πρόσκληση της Μαριάν, θα εμφανιστεί στη βίλα ο πρώην εραστής της, ο Χάρι, με τη νεαρή του κόρη. Πενελόπ. Ο Ζαν-Πολ γοητεύεται από την Πενελόπ κι όλα θα γίνουν ακόμη χειρότερα όταν ένα πτώμα θα βρεθεί στην πισίνα. Ο επιθεωρητής Λεβέκ, ο οποίος θα αναλάβει την υπόθεση, προσπαθεί να δέσει τα στοιχεία και να ανακαλύψει τον ή την ένοχο.
Ο Ντερέ δημιουργεί μια ταινία στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο γρίφος ενός εγκλήματος. Ένα δράμα για τη ζήλια και την κτητικότητα, διανθισμένο με έντονο ερωτισμό, μέσα από τον οποίο αχνοφαίνεται ένα κριτικό σχόλιο για την αστική τάξη της εποχής.
Η μουσική είναι του Μισέλ Λεγκράντ, τρεις φορές βραβευμένου με Όσκαρ μουσικής, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Ιανουάριο.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Οι αόρατες» (Invisibles) του Λουί – Ζουλιέν Πετί: Μετά από απόφαση του Δήμου, ένα κέντρο υποδοχής για άστεγες γυναίκες πρόκειται να κλείσει μέσα σε τρεις μήνες! Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι κοινωνικοί λειτουργοί πρέπει να καταφέρουν να επανεντάξουν στην κοινωνία τις άστεγες που έχουν υπό τη μέριμνά τους. Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, νόμιμο ή και… λιγότερο νόμιμο! Εξαιρετικά, ενδιαφέρουσα κωμωδία με έντονο κοινωνικό σχόλιο για το τεράστιο πρόβλημα των αστέγων που αντιμετωπίζει η Γαλλία αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη. Στη Γαλλία, μάλιστα, οι άστεγες γυναίκες αποτελούν το 40% στο σύνολο των αστέγων. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης, γύρισε την ταινία «ως φόρο τιμής σε αυτές τις γυναίκες που η κοινωνία τις διέγραψε και σε εκείνες που είναι καθημερινά δίπλα τους και τις στηρίζουν. Οι άστεγες είχαν μια ζωή πριν βρεθούν στους δρόμους και έχουν παλέψει δίχως να χάσουν στιγμή την προσωπικότητα, τα όνειρα και την αξιοπρέπειά τους. Κυρίως ήθελα να θίξω το θέμα της επανένταξης των αστέγων που είναι ένα κοινωνικό θέμα υψίστης σημασίας».

«Το ένστικτο της ζωής»

«Το ένστικτο της ζωής» (Animal) του Αρμάντο Μπο: «Ο καπιταλισμός βασίζεται στην ιδέα ότι όλα είναι δυνατά εάν δουλέψουμε σκληρά. Εδώ βλέπουμε την περίπτωση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να ξοδέψει τα χρήματά του για το μόνο πράγμα που πραγματικά χρειάζεται», λέει ο σκηνοθέτης μιλώντας για την ταινία του. Αυτό το οποίο χρειάζεται ο άνθρωπος, εν προκειμένω ο Αντόνιο, είναι ένα νεφρό! Έχει μια υπέροχη οικογένεια, μια πολύ καλή δουλειά, ένα όμορφο σπίτι, αλλά όταν θα χρειαστεί να κάνει μεταμόσχευση νεφρού ανακαλύπτει πως τίποτε δεν είναι τέλειο και ιδανικό, αφού μόσχευμα δεν υπάρχει και ο μόνος τρόπος για να το αποκτήσει είναι …να το αγοράσει! Έτσι ο Αντόνιο θα βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με τις ηθικές του αρχές όταν βρίσκεται ένα ζευγάρι που ανταλλάσει το μόσχευμα με ένα σπίτι! Όμως, ενώ είναι έτοιμος να συμφωνήσει, εκείνοι αλλάζουν διαρκώς τους όρους της συμφωνίας. Οι σχέσεις με την οικογένειά του κλονίζονται ενώ κινδυνεύει και η ίδια του η ζωή. «Η ταινία παίρνει θέση στην ειρωνεία και στην παράνοια του καπιταλιστικού κόσμου που ζούμε», σημειώνει ο Αρμάντο Μπο. Και συνεχίζει: «Η ταινία αναφέρεται, επίσης και στο πώς λειτουργούν οι οικογένειες. Πώς η αγάπη ναι μεν υπάρχει, ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι εγωιστής και να σκέφτεσαι τον εαυτό σου».

«Η έπαυλη με τα μυστικά» (La Quietud) του Πάμπλο Τραπέρο: Η στρατιωτική δικτατορία του 1976 έχει σημαδέψει βαθιά την κοινωνία της Αργεντινής, ενώ έχει απασχολήσει αρκετές φορές και τον κινηματογράφο της χώρας. Εδώ βλέπουμε πως τρεις γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με σκοτεινά μυστικά του κοινού τους παρελθόντος στη διάρκεια της δικτατορίας. Αυτό συμβαίνει όταν η Εουτζένια, μετά από χρόνια επιστρέφει στην οικογενειακή έπαυλη με αφορμή την αρρώστια του πατέρα της. Εκεί θα συναντήσει τη μητέρα της και την αδελφή της και μαζί με αυτές θα αναδυθούν όλες εκείνες οι πληγές που παρέμεναν κρυμμένες. Αυτό θα γίνει ακόμη πιο έντονο εξαιτίας της ομοιότητας ανάμεσα στην Εουτζένια και την αδελφή της. Πολύ ενδιαφέρον και δυνατό κοινωνικό δράμα για τις οικογενειακές σχέσεις, τον κόσμο των γυναικών και αυτά που ενώνουν και χωρίζουν τους ανθρώπους.

«Κόλπο γκρόσο» (Ricchi di fantasia) του Φραντσίσκο Μικιτσέ: Ο Σέρτζιο και η Σαμπρίνα διατηρούν παράνομη σχέση, αλλά δεν μπορούν να χωρίσουν και να ζήσουν μαζί επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα. Μια μέρα, οι φίλοι του Σέρτζιο του κάνουν μια κακόγουστη φάρσα, πως δήθεν κέρδισε τζακ ποτ στο λαχείο και έγινε πλούσιος. Έτσι χωρίζει τη γυναίκα του και παίρνει μαζί του τη Σαμπρίνα και τα παιδιά της! Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια δεν μπορεί να κάνει πίσω… Ευχάριστη, καλοκαιρινή ιταλική κωμωδία.

«Yesterday» του Ντάνι Μπόιλ: Μετά από ένα μυστηριώδες μπλακ άουτ, ο κόσμος έχει σβήσει από τη συλλογική του μνήμη την ύπαρξη των Μπιτλς! Κανείς δεν τους θυμάται, κανείς δεν ξέρει τη μουσική τους! Αυτήν λοιπόν είναι η έξυπνη ιδέα του Ντάνι Μπόιλ επάνω στην οποία οικοδομεί την ταινία του. Τι γίνεται όμως μετά; Υπάρχει ένας άσημος τραγουδοποιός, ο Τζακ Μάλικ που τα όνειρά του για καριέρα φαίνεται πως ναυαγούν. Όταν όμως αρχίζει να ερμηνεύει τα τραγούδια των Μπιτλς, που κανείς δεν θυμάται, η φήμη του εκτοξεύεται. Μόνο που τώρα κινδυνεύει να χάσει την παιδική του φίλη, Έλι, η οποία πάντοτε πίστευε σε αυτόν και τον στήριζε. Ο Τζακ σκέφτεται ότι η αγάπη αξίζει περισσότερο από τη φήμη.

«Annabelle is coming» του Γκάρι Ντάουμπερμαν: Ιδού η τρίτη συνέχεια της σειράς ταινιών τρόμου με πρωταγωνίστρια τη δαιμονική κούκλα Άνναμπελ. Οι δαιμονολόγοι Εντ και Λορέν Γουόρεν την κλείνουν σε ένα δωμάτιο με άλλα καταραμένα αντικείμενα. Καλού κακού ζητούν και τη βοήθεια ενός ιερέα να την ξορκίσει! Όμως ένα χρόνο μετά η 10χρονη κόρη τους, Τζούντι με τις φίλες της καταφέρνουν να μπουν στο δωμάτιο…

Σινεφίλ