Μαρία Πατσιά υπ. βουλευτής Έβρου

Χίλιοι +ένας λόγοι για να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ

Εχουν ειπωθεί τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο σ’ αυτές τις εκλογές, που δύσκολα βρίσκει κανείς κάτι να προσθέσει. Αντί να καταθέσω προεκλογικές υποσχέσεις ας μου επιτραπεί μια κατάθεση ψυχής, στους Εβρίτες κι όχι μόνο.
Μεγάλωσα σε οικογένεια κομμουνιστών, που μου εμφύσησε αξίες όπως ανθρωπιά, ισότητα, δικαιοσύνη, εντιμότητα, αξιοπρέπεια. Κράτησα απ’ τον Καζαντζάκη, που πολύ νωρίς διάβασα, το «πρώτα το εμείς κι ύστερα το εγώ» κι από τις τρεις προσευχές των τριών ψυχών του διάλεξα χωρίς δεύτερη σκέψη την τρίτη: «δοξάρι είμαι στα χέρια σου Κύριε, παρατέντωσέ με κι ας σπάσω».
Έμαθα ν΄ αγωνίζομαι για το δίκιο των πολλών και των κατατρεγμένων και δεν σταμάτησα πολλά χρόνια τώρα. Κοιμάμαι ήσυχη με τη σκέψη ότι αυτούς που μας έφεραν ως εδώ ποτέ δεν τους στήριξα, με είχαν πάντα απέναντι κριτή κι επικριτή τους.
Φτάνει; Δεν ξέρω. Εδώ και κάποια χρόνια, παρ’ όλα αυτά, νιώθω απέναντι στους μαθητές μου ένοχη. Όταν μη έχοντας πια τη δυνατότητα ούτε να ονειρευτούν μου λένε: «έτσι όπως κάνατε τα πράγματα εσείς οι μεγάλοι, η δικιά σας γενιά, κυρία..» νιώθω υπόλογη και το ότι εγώ δεν ήμουν μ’ αυτούς και δεν τα ΄φαγα μαζί τους δεν μου αρκεί σαν δικαιολογία. 
Χθες άκουσα το σύντροφο Αλέξη στην Κομοτηνή. Μ’ έκανε να ριγήσω και δεν είμαι κι άμαθη από προεκλογικές ομιλίες. Ένιωσα πως εδώ, τώρα, κάτι καινούριο γεννιέται, κάτι σημαντικό ξεκινάει. Μια σπουδαία σελίδα ιστορίας γράφεται κι ευτυχώς είμαι εδώ, συμμετέχω, βάζω κι εγώ το λιθαράκι μου. 
Επιτέλους κάτι αλλάζει. Ίσως είναι πράγματι η ιστορική ευκαιρία της αριστεράς, όχι για να στήσει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό που ονειρευτήκαμε, τουλάχιστον όμως για να βάλει ένα τέλος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουμε. Στην ύβρι που συντελέστηκε σε τούτο τον τόπο, ενάντια σε τούτο το λαό. 
Ο Έβρος είναι «δύσκολος» Νομός. Φοβάμαι πως εύκολα δεν θα αλλάξει.  Με κόσμο γερασμένο, φοβισμένο, απελπισμένο. Πλήρωσε τους «αναπτυξιακούς νόμους» με βιομηχανικές περιοχές φαντάσματα, κτίρια κουφάρια, τη «θωράκιση της μεθορίου» με τα παιδιά του που τα’χασε, τά’στειλε μετανάστες , τη «μεταναστευτική πολιτική» με συρματοπλέγματα για να φωτογραφίζεται ο απερχόμενος πρωθυπουργός, αλλά –μην το ξεχάσετε!- και με κείνη την τετράχρονη ψυχούλα που έμεινε δέκα ώρες κουρνιασμένη δίπλα στο άψυχο σώμα του πατέρα της όταν λάθρα πέρασαν τα σύνορα, εκεί πιο κάτω απ’ το συρματόπλεγμα.
Θα πω στους συμπατριώτες μου μονάχα τούτο: Σ’ αυτή την κρίσιμη και μεγάλη ιστορική στιγμή, που τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα πάνω μας, όταν οι νέοι τραβούν μπροστά, έχουμε το δικαίωμα να μείνουμε πίσω, να μείνουμε σπίτι, να μείνουμε σκεπτικιστές ή να σταθούμε απέναντι; Κι αν δεν μπορούμε το βήμα αυτών που ξεκίνησαν ν΄ ακολουθήσουμε, ας μη γίνουμε τουλάχιστον τροχοπέδη μένοντας κολλημένοι στο παλιό, σ’ αυτό που συνηθίσαμε.
Μη μας προσπεράσουν οι καιροί. Όταν αρχές του 21ου αιώνα βιώνουμε μια ανθρωπιστική κρίση, ούτε την πολυτέλεια, ούτε το δικαίωμα έχουμε να μείνουμε αμέτοχοι. 
Δε λαχαίνει ούτε συχνά ούτε σε όλους η ευκαιρία να γράψουν ιστορία. Χρέος μας είναι να είμαστε εκεί, όλοι μαζί για το καινούριο που έρχεται. Χρέος μας είναι ο αγώνας κι όχι η αποστασιοποίηση. Όχι αύριο, σήμερα, τώρα. Αύριο ίσως να είναι αργά.