Μέτωπο υπεράσπισης μνημονιακών «κεκτημένων»

epoxi-logo

Καθώς πλησιάζουμε στην 21η Αυγούστου, γίνεται όλο και καθαρότερο γιατί η ΝΔ ήθελε αυτή η ημερομηνία, αν γινόταν, να μην έφτανε ποτέ. Γιατί θα ήταν τότε αναγκασμένη να μιλήσει για το δικό της σχέδιο στην εποχή μετά τα προγράμματα προσαρμογής. Κι αυτό θα την αποκάλυπτε, όπως γίνεται σήμερα, σαν το πιστότερο υποστηρικτή μιας πολιτικής που υπερασπίζεται το μνημονιακό «κεκτημένο».
Η ηγεσία της ΝΔ, αρνούμενη να δεχτεί την ύπαρξη ουσιαστικής διαφοράς στη νέα, μετά το μνημονιακό πρόγραμμα, περίοδο, με τον ισχυρισμό ότι έχει υπογραφεί ένα τέταρτο άτυπο μνημόνιο, δεν ασκεί μόνο μια αντιπολιτευτική τακτική. Εμφανίζεται και ως πολιτικός εκφραστής ενός μετώπου υπεράσπισης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας, που συνασπίζει εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες τοποθετήσεις του ΣΕΒ και του ΔΝΤ, που σπεύδουν να προειδοποιήσουν ότι η «αναστροφή των μεταρρυθμίσεων», κατά το ΔΝΤ, ή του «ξηλώματος», κατά τον ΣΕΒ, θα θέσουν σε κίνδυνο την ομαλή πορεία της χώρας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Μητσοτάκης, μιλώντας στην «Ζυντόιτσε Τσάιτουγκ», δικαιολόγησε την ύπαρξη μηχανισμού επιτήρησης για την περίοδο μετά το πρόγραμμα λέγοντας ότι «εάν υπήρχε αρκετή εμπιστοσύνη ότι θα εφαρμόσουμε τις μεταρρυθμίσεις που έχουμε συμφωνήσει, δεν θα χρειαζόταν ένας τόσο αυστηρός μηχανισμός επιτήρησης»…
Η υπόσχεση που δίνει, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, είναι ότι θα υπερασπιστεί το μνημονιακό κεκτημένο σε όλη του την έκταση, ακόμα και εκεί που δεν απαιτείται. Δηλώνει ακόμα έτοιμος και να πλειοδοτήσει σε νεοφιλελεύθερα μέτρα εισάγοντας το διαβόητο πυλώνα ιδιωτικής ασφάλισης ή απορρίπτοντας την αποδοχή εκ μέρους των δανειστών της σχέσης 1 προς 1 για τις αποχωρήσεις/προσλήψεις στο δημόσιο.
Πολύ εύστοχα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης παρατήρησε, μιλώντας στο αναπτυξιακό συνέδριο του ΣΕΒ, ότι υπάρχουν δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας «που αντιμετωπίζουν την έξοδο από τα μνημόνια όχι ως δυνατότητα για εθνική ανασυγκρότηση, αλλά ως απειλή για τα ιδιοτελή τους συμφέροντα και σχέδια».
Η διαιρετική γραμμή στη νέα περίοδο αρχίζει να διαγράφεται καθαρά. Το ζήτημα είναι αν θα σχηματιστεί έγκαιρα και με ευστάθεια το αντίπαλο μέτωπο, στοιχείο εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση της σύγκρουσης, που, με τα σημερινά δεδομένα, δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένο ότι θα εξελιχθεί σε ευνοϊκό για την αριστερά και τις σύμμαχες δυνάμεις έδαφος.