Ο αγώνας των Κούρδων δεν σταματά ποτέ

Με αφορμή το επικείμενο ταξίδι του έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Την προσεχή Τρίτη, ο Αλέξης Τσίπρας θα συναντηθεί με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, σε μία προσπάθεια να βρουν αμφότεροι μία κοινή συνισταμένη και να υπάρξει βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών. Ο πρωθυπουργός φυσικά γνωρίζει ότι επισκέπτεται μία χώρα στην οποία βασικές αρχές του κράτους δικαίου πλήττονται βάναυσα, αλλά επειδή μπορεί να μην έχει γνώση όλων των παραμέτρων και αφού ο Ερντογάν έθεσε το θέμα των 8 Τούρκων στρατιωτικών που βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους, ας του θυμίσουμε μερικά πράγματα.

85 μέρες απεργία πείνας

Στην Τουρκία του 2019 βουλευτής του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα, του αριστερού φιλοκουρδικού HDP, η Λεϊλά Γκιουβέν συμπλήρωσε ήδη 85 ημέρες απεργίας πείνας διαμαρτυρόμενη μ’ αυτόν τον ακραίο, αλλά επιβεβλημένο από τις συνθήκες τρόπο, για τις συνθήκες απομόνωσης κάτω από τις οποίες κρατείται ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Για τους μη γνωρίζοντες, ο ηγέτης του PKK, που βρίσκεται στα χέρια των τουρκικών αρχών από το 1999 (μετά από τους τραγικούς χειρισμούς της τότε ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών), κρατείται σε απόλυτη απομόνωση από το 2016 μέχρι και σήμερα στη φυλακή του νησιού Ιμραλί και δεν μπορεί να δει κανέναν, ούτε καν τους δικηγόρους του. Στις αρχές μόνο του έτους του επετράπη να δει για λίγο τον αδερφό του.
Η Γκιουβέν άρχισε την απεργία πείνας στις φυλακές του Ντιγιαρμπακίρ όπου κρατείτο. Ο αγώνας έλαβε γρήγορα διαστάσεις μέσω των ΜΜΕ, έστω και αν στην Τουρκία το καθεστώς Ερντογάν ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στα Μέσα. Οι Τούρκοι όμως αρνούνταν να αποφυλακίσουν την βουλευτή. Τελικά, ύστερα από την κατακραυγή, και ενώ η υγεία της Γκιουβέν διαρκώς χειροτέρευε, οι αρχές αποφάσισαν την αποφυλάκιση της κούρδισσας πολιτικού.
Η ίδια όμως προτίμησε να συνεχίσει την απεργία στο σπίτι της. Αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά προβλήματα μνήμης, έχει χάσει πολλά κιλά, συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει ακόμα και οικεία πρόσωπα, ενώ τις τελευταίες ημέρες παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες ακόμη και στην απλή κατάποση υγρών. Κοντολογίς, η υγεία της έχει κλονιστεί σχεδόν ανεπανόρθωτα.
Αγωνιστές σαν την Γκιουβέν υπάρχουν σ’ όλη την Τουρκία και όχι μόνο. Οι πολιτικοί κρατούμενοι, κυρίως Κούρδοι στην καταγωγή, αυτόν τον καιρό στη γείτονα, υπολογίζονται σε περίπου 350 ανθρώπους. Βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλες τις τουρκικές φυλακές (από την Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη μέχρι την Αγκυρα και το Ντιγιαρμπακίρ) και εκτίουν στην πλειοψηφία τους μικρές ποινές οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με τα πολιτικά τους φρονήματα και μόνο. Η ετικέτα του τρομοκράτη ή του συμπαθούντα την τρομοκρατία “κολλάει” πλέον πολύ εύκολα, ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα του καλοκαιριού του 2016, όταν το καθεστώς του Ερντογάν άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό εναντίον του συνόλου των διαφωνούντων. Υπάρχουν όμως και “παλαιότεροι” οι οποίοι εκτίουν μεγάλες ποινές, ακόμα και αυτή των ισοβίων ως μέλη του PKK και άλλων στρατιωτικών ομάδων.

Οι φυλακές γεμάτες με πολιτικούς κρατούμενους

Οι συνθήκες κράτησης, σύμφωνα με κουρδικές πηγές, έχουν επιδεινωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Οι πολιτικοί κρατούμενοι στερούνται βασικά πράγματα όπως ρούχα και επικοινωνία με τους δικούς τους ανθρώπους, τα γράμματά τους λογοκρίνονται άγρια, το επισκεπτήριο γίνεται ολοένα και πιο αραιό. Το καθεστώς επιχειρεί να δείξει το πιο ωμό πρόσωπό του για να αντιμετωπίσει την “τρομοκρατία”.
Οι κρατούμενοι (αλλά και μη κρατούμενοι) πολλές φορές αντιδρούν με απεργία πείνας. Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές Κούρδοι, όχι μόνο στην Τουρκία αλλά στην Ευρώπη και την Αμερική, έχουν προτιμήσει αυτό το μέσο αγώνα. Έτσι, απεργία πείνας πραγματοποιούν αγωνιστές στη Γερμανία, στο Βέλγιο, την Ιταλία, κατά καιρούς στην Ελλάδα, ακόμη και στο μακρινό Καναδά. Κανείς δεν περισσεύει έτσι και αλλιώς στη μάχη που δίνει αυτός ο ιστορικός λαός για την πολυπόθητη αυτοδιάθεση.
Το θέμα είναι ότι η διεθνής κοινότητα δεν δείχνει την απαραίτητη προσοχή. Είτε γιατί διστάζει να ανοίξει ακόμη ένα μέτωπο με τον Ερντογάν, είτε γιατί πιστεύει ότι οι Κούρδοι ότι είχαν να προσφέρουν στον αγώνα κατά του ISIS το πρόσφεραν, οι μεγάλες δυνάμεις κωφεύουν στα κουρδικά αιτήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η Λεϊλά Γκιουβέν απέστειλε αναλυτική επιστολή στον πρόεδρο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι, το γεγονός πήρε ελάχιστη δημοσιότητα. Αμφίβολο είναι επίσης αν οι ευρωβουλευτές ενημερώθηκαν για το περιεχόμενό της υπηρεσιακά και όχι από τα ΜΜΕ. Αντιθέτως, ο κύριος Ταγιάνι έδειξε μεγάλη σπουδή για το θέμα της Βενεζουέλας και το Ευρωκοινοβούλιο, σπεύδοντας να αναγνωρίσει ως νόμιμο πρόεδρο της χώρας τον Χουάν Γκουαϊδό.
Μ’ αυτήν τη στάση φυσικά, η Τουρκία αποθρασύνεται και γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της ακόμα και δικαστικές αποφάσεις όπως αυτή για τον επικεφαλής του HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι η κράτηση του Κούρδου πολιτικού είναι παράνομη και αξίωσε την άμεση απελευθέρωσή του, η Άγκυρα όμως όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε (αν και η απόφαση δεν είχε καθαρά δεσμευτικό χαρακτήρα) αλλά προχώρησε κανονικά τις νομικές διαδικασίες εναντίον του Ντεμιρτάς. Αυτόν τον καιρό ο ηγέτης του HDP προετοιμάζεται για τη νέα δίκη του.
Οι Κούρδοι πάντως δεν το βάζουν κάτω. Στη Ροζάβα, στο δυτικό Κουρδιστάν, παρά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων που αποφάσισε ξαφνικά ο Ντόναλντ Τραμπ (αν και οι πληροφορίες τον φέρουν να κάνει δεύτερες σκέψεις), το πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης που “έστησαν” οι μαχητές που συνέτριψαν τον ISIS κρατάει γερά. Και κρατάει γερά διότι έχει ισχυρά ερείσματα στους μαχητές και τις μαχήτριες οι οποίες για πρώτη φορά έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους και την οργανώνουν σύμφωνα με ανόθευτες δημοκρατικές αρχές. Οι Κούρδοι έτσι και αλλιώς ξέρουν να μάχονται. Και αυτό θα κάνουν μέχρι την τελική νίκη. Καλό θα είναι τα έχει κατά νου όλα αυτά ο έλληνας πρωθυπουργός στο ταξίδι του.

Νίκος Γιαννόπουλος