Ο κάβος της αλληλεγγύης πάντα στη θέση του

Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα

Η μαζική, επαναλαμβανόμενη παρουσία των αλληλέγγυων στο λιμάνι του Πειραιά και η συγκινητική συνάντησή τους με τους πρόσφυγες που φθάνουν από τα νησιά, έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις για το προσφυγικό, την εβδομάδα που πέρασε.
Και τώρα ναι, μπορούμε να πούμε ότι αυτή η πρωτοβουλία που πήραν ο τομέας δικαιωμάτων και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε ταυτόχρονα ένα ισχυρό και αποτελεσματικό αντίδοτο στο ρατσιστικό δηλητήριο και το τοξικό κλίμα των τελευταίων ημερών, όταν ακροδεξιοί και ξενοφοβικοί έδειχναν να κυριαρχούν, διεκδικώντας με αθλιότητες και γελοιότητες να δώσουν εκείνοι τον τόνο των κοινωνικών αντιδράσεων.
Γιατί πράγματι λίγες δεκάδες παροπλισμένοι, μετά τη χρεοκοπία του σχεδίου τους να εμποδίσουν τη συμφωνία των Πρεσπών, με την άφιξη των προσφύγων από τα νησιά και τη μετακίνησή τους στην ενδοχώρα, βρήκαν την ευκαιρία να ξεσκουριάσουν, απειλώντας προσφυγόπουλα, χαρακώνοντας πρόσφυγες μαθητές και κυνηγώντας έγκυες γυναίκες.
Με τη βοήθεια των ηθικά και οικονομικά διαβρωμένων μέσων μαζικής παραχάραξης και την απίστευτη υπερπροβολή τους, οι ελάχιστοι γραφικοί, αλλά και επικίνδυνοι, παρουσιάστηκαν σαν το κυρίαρχο ρεύμα και κυρίως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αυτενεργεί παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια του. Και όμως, οι εκατοντάδες αλληλέγγυοι, αλληλέγγυες στον Πειραιά παρά το μαύρο και τη σιωπή της τηλεοπτικής και ειδησεογραφικής ομερτά ήταν εκεί. Βρέθηκαν, ξαναβρέθηκαν, και πάλι θα βρεθούν εκεί για όσο χρειαστεί. Δίπλα στις αποβάθρες και τους καταπέλτες, με μια ανοιχτή αγκαλιά για τους πρόσφυγες.

Συγκίνηση και ανακούφιση

Πότε μεσάνυχτα, πότε ξημερώματα, πότε νωρίς το πρωί, η κάθε υποδοχή το ίδιο συγκινητική. Ένα αρχικό μούδιασμα στους πρόσφυγες ταξιδιώτες, ίσως και μια απορία «πάλι μαζί μας τα ‘χουν;». Κι ύστερα η ανακούφιση. Το χαμόγελο των παιδιών, το πιο θερμό χειροκρότημα, τα λουλούδια στα χέρια, τα μπαλόνια, οι λιχουδιές και τα φρούτα, τα ζεστά χειμωνιάτικα ρούχα που βγαίνουν από τις σακούλες. Η συγκίνηση των προσφύγων και των συνοδών τους, των πληρωμάτων των πλοίων, που λίγο πριν τους μετέφεραν. Η ακόμη μεγαλύτερη δική μας συγκίνηση.
Ιδίως το πρώτο ραντεβού, εκεί που ξαναπιάσαμε το νήμα, να ήταν και το πιο συγκλονιστικό. Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται. Αναζητείστε το βίντεο της Ελένης, τις εξαιρετικές φωτογραφίες του Άγγελου Καλοδούκα στο Left.gr, του Μάριου Λώλου, του Παντελή μας, αλλά και άλλων. Αυτές οι εικόνες τα λένε και τα δείχνουν όλα.
Όμως ο Πειραιάς δεν έμεινε μόνος. Τα δημοκρατικά αλληλέγγυα Γιαννιτσά, που μεγαλούργησαν τις μέρες της Ειδομένης, οι Καλαμαριώτες, οι Ναουσαίοι ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Ηλείας, με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Γερμανού, άνοιξαν κλειστά μοναστήρια και παιδικές κατασκηνώσεις για να φιλοξενήσουν τους πρόσφυγες. Ένα φωτεινό παράδειγμα που δείχνει καθαρά, το ποια θα έπρεπε να είναι η στάση της εκκλησίας και που μακάρι να βρει μιμητές. Ένα δεύτερο –το πρώτο το 2015– κύμα αλληλεγγύης, που πρέπει όμως να γίνει ακόμη πιο καθολικό ακόμη πιο ορμητικό.

Δεύτερο κύμα αλληλεγγύης

Ένα δεύτερο κύμα αλληλεγγύης, το ίδιο αποτελεσματικό με το πρώτο. Γιατί ο κίνδυνος δεν έχει περάσει. Γιατί οι λίγοι γραφικοί και επικίνδυνοι, επωάζουν πάντα τα αυγά τους και η ακροδεξιά και ο φασισμός –στη ζεστασιά που τους προσφέρει ο τυχοδιωκτισμός και υπερσυντηρητισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη– μπορεί να πάρουν διαστάσεις –υπάρχουν δυστυχώς ιστορικά προηγούμενα– πολύ μεγάλου κινδύνου και απειλής. Ένα φωτεινό φεγγάρι μεσουρανούσε τις πρώτες πρωινές ώρες της περασμένης Δευτέρας στον Πειραιά. Εκεί που ακόμα και οι λιμενικοί, χαμογελαστοί και συγκινημένοι, εξυπηρετούσαν την κίνηση ανθρώπων και οχημάτων, με τρόπο που να προστατεύουν το αντάμωμα της αλληλεγγύης, εκπαιδευμένοι στο μάθημα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης και από το συγκλονιστικό χειμώνα του 2015.

Αλίκη Παπαδοπούλου