Ο σχεδιασμός της ΝΔ για την ασφάλιση

Η σταδιακή ιδιωτικοποίηση και η δημιουργία μεγάλης δημοσιονομικής τρύπας φαίνεται να είναι το σχέδιο της ΝΔ για τον τομέα της ασφάλισης, όπως συμπεραίνεται από την ομιλία του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Γιάννη Βρούτση, στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα.
Ο υπουργός έκανε λόγο για δημιουργία ενός ασφαλιστικού συστήματος τριών πυλώνων: δημοσίου, επαγγελματικών ταμείων (νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, δηλαδή) και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Σε αυτές η υπαγωγή θα είναι προαιρετική, αλλά «θα δώσουμε θεσμικά και οικονομικά κίνητρα στις εταιρείες, προκειμένου να αναπτυχθούν», όπως σημείωσε. Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος ότι ένα πολύ καλό κίνητρο για την ανάπτυξη και απεύθυνση σε αυτές είναι και η μη εξασφάλιση αξιοπρεπούς σύνταξης από το δημόσιο τομέα.
«Το να περάσουμε σε ένα τέτοιο σύστημα θα σημαίνει πως αντί να έχουμε το ρίσκο των δημοσιονομικών επιπτώσεων της δημογραφίας, θα έχουμε το ρίσκο των αγορών, δηλαδή μπορεί να δίνονται αρχικά καλύτερα αποδόσεις -αν και από τη διεθνή εμπειρία ξέρουμε ότι και αυτές είναι χαμηλότερες από αυτές που διαφημίζονται αρχικά- αλλά αυτές θα έχουν την επισφάλεια να μη δοθούν και ποτέ», εξηγεί στην «Εποχή» ο Μενέλαος Θεωδορουλάκης, διδάκτορας κοινωνικής πολιτικής με ειδίκευση στο ασφαλιστικό και επιστημονικός συνεργάτης στον ΕΦΚΑ. Γι’ αυτό, όπως υπογραμμίζει ο ίδιος, «το κύριο ζήτημα δεν είναι τόσο αυτό των παρεχόμενων συντάξεων, αλλά της παρεχόμενης κοινωνικής προστασίας. Από εκεί που σήμερα η ασφάλιση είναι ένα κοινωνικό δικαίωμα, επιχειρείται να μετατραπεί σε αγοραίο προϊόν, που αντί αρχές αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής, με την εγγύηση του κράτους, θα υιοθετεί αρχές εξατομικευμένων αποδόσεων και δη των αγορών. Όσο και αν μειώθηκαν οι συντάξεις στην Ελλάδα την περίοδο της κρίσης, δεν έφτασαν στα επίπεδα άλλων χωρών που έχουν το μοντέλο που προτείνεται».
Για την ακρίβεια, η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πολλάκις τους κινδύνους που κρύβει το ιδιωτικό μοντέλο ασφάλισης. «Στην οικονομική κρίση του 2008, οι πρώτοι φορείς που κατέρρευσαν ήταν αυτοί των ασφαλιστικών ταμείων στην Αμερική, που σε μία μέρα έχασαν το 80% των αποθεματικών τους. Αντίστοιχα, η Αργεντινή τότε αναγκάστηκε να κρατικοποιήσει τα ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία, δίνοντας 30 δισ. δολάρια, προκειμένου να εξασφαλίσει ότι οι δικαιούχοι αυτών των ταμείων δεν θα χάσουν τα πάντα. Το ίδιο συνέβη και στη Χιλή. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι πολλές χώρες στην Ευρώπη έδωσαν το δικαίωμα σε όσους είχαν επιλέξει το ιδιωτικό, κεφαλαιοποιητικό σύστημα να γυρίσουν στο αναδιανεμητικό», περιγράφει ο διδάκτορας.
Σημειώνει δε πως οι αρνητικές επιπτώσεις του προτεινόμενου μοντέλου δεν αφορούν μόνο τους ασφαλισμένους, αλλά και εν γένει την οικονομία της χώρας, καθώς «στην Ελλάδα έχουμε μια πολύ περιορισμένη ασφαλιστική αγορά, που δεν αντέχει να αναλάβει το εγχείρημα αυτό και έτσι θα ζητήσει τη βοήθεια κολοσσών της ασφάλισης από το εξωτερικό».
Παράλληλα, η πρόταση της ΝΔ για ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης αντιμετωπίζει και συνταγματικά κωλύματα, όπως σημειώνει ο απερχόμενος υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης, Τάσος Πετρόπουλος. «Η πρόταση εκτός από αχρείαστη είναι και αντικοινωνική, αλλά και αντισυνταγματική, γιατί αφενός το κοινωνικοασφαλιστικό μας σύστημα είναι βιώσιμο βάσει των αναλογιστικών μελετών και αντιμετωπίζει πλήρως τις επιπτώσεις της δημογραφικής γήρανσης, εξασφαλίζοντας επαρκείς και εγγυημένες συντάξεις, και αφετέρου το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος ορίζει ρητά ότι το κράτος μεριμνά για την κοινωνική προστασία των πολιτών, προσδιορίζοντας σαφώς ότι η υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση είναι δημόσια υπό την ευθύνη και εγγύηση του κράτους».

Πρώτο θύμα οι επικουρικές

Το ζήτημα αυτό, άλλωστε, έχει ήδη προκύψει για τις επικουρικές συντάξεις, που το 2014 ο νυν, αλλά και τότε, υπουργός είχε παραχωρήσει μέρος τους στα ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης. Για τη συνταγματικότητα της πράξης αυτής αναμένεται απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας εντός του έτους, που θα είναι καθοριστική και για το προτεινόμενο μοντέλο της ΝΔ. Σημειώνεται δε ότι με προηγούμενες αποφάσεις το ΣτΕ έχει ορίσει ότι κύρια και επικουρική ασφάλιση είναι δυνατόν να διαχειρίζονται μόνο από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως ο ΕΦΚΑ και το ΕΤΕΑΕΠ, και όχι από ιδιωτικού.
Παρόλ’ αυτά, η ΝΔ φαίνεται να επιμένει στη μεταφορά των επικουρικών συντάξεων στο ιδιωτικό, κεφαλαιοποιητικό μοντέλο για όσους πρωτοασφαλιστούν από το 2021 και μετά. Οι συγκεκριμένες εισφορές, δηλαδή, δεν θα χρησιμοποιούνται αναδιανεμητικά για την πληρωμή των σημερινών επικουρικών συντάξεων, όπως συμβαίνει τώρα, αλλά θα μένουν στον ατομικό «κουμπαρά» του καθενός στα ιδιωτικά ταμεία. Προκύπτει, λοιπόν, το πρόβλημα από πού θα χρηματοδοτηθούν οι σημερινές επικουρικές συντάξεις στην περίπτωση αλλαγής του συστήματος, γεγονός που δεν ξεκαθαρίστηκε από τον υπουργό. Το μόνο που σχολίασε σχετικά ο κ. Βρούτσης στη Βουλή ήταν πως οι συνταξιούχοι δεν θα χάσουν ούτε ένα ευρώ.
Δέσμευση, όμως, που κρίνεται εξαιρετικά δύσκολο να είναι ειλικρινής και υλοποιήσιμη, καθώς «το τεράστιο κόστος μετάβασης, που θα ξεπεράσει τα 55 δισ. ευρώ, θα οδηγήσει σε αποτυχία επίτευξης του δημοσιονομικού στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα 2,5% του ΑΕΠ έως το 2060. Συνεπώς, θα προκύψουν νέες περικοπές συντάξεων, οι οποίες βαθμιαία θα εκμηδενίζονται. Μια τέτοια αλλαγή θα οδηγήσει στην μετατροπή του κοινωνικού δικαιώματος για σύνταξη σε ένα αγοραίο επισφαλές αποταμιευτικό προϊόν, καθώς και την πλήρη εξατομίκευση της κοινωνικής προστασίας που αποτελεί κατάκτηση των εργαζομένων», εξηγεί ο Τάσος Πετρόπουλος.
Ενώ, όπως επισημαίνεται από το Μενέλαο Θεωδορουλάκη, «όσα άλλα ευρωπαϊκά κράτη προχώρησαν σε αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις, το έκαναν σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και δημοσιονομικής ευμάρειας. Εμείς δυστυχώς δεν αναμένουμε τεράστια οικονομική ανάπτυξη».

Και η δημοσιονομική τρύπα μεγαλώνει

Αντίστοιχα, μεγάλο δημοσιονομικό κενό θα δημιουργηθεί και από την τυχόν υλοποίηση της εξαγγελίας για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για την κύρια σύνταξη από 20% στο 15%, με αποτέλεσμα την εκ νέου περικοπή των συντάξεων.
«Αν υπάρξει μια μείωση της τάξης του 25% στις ασφαλιστικές εισφορές, θα σημαίνει σημαντική μείωση των εσόδων του ΕΦΚΑ, που αυτή τη στιγμή ανέρχονται στα 10 δισ. το χρόνο. Μιλάμε, δηλαδή, για 2,5 δισ. μείωση ετησίως από το 2020 και μετά. Αυτή η τρύπα θα πρέπει να καλυφθεί είτε από τον κρατικό προϋπολογισμό, γεγονός πολύ δύσκολο γιατί έχουμε συγκεκριμένα δημοσιονομικά περιθώρια στο πλαίσιο των συμφωνηθέντων για τα πρωτογενή πλεονάσματα, ή θα οδηγήσει σε αντίστοιχη αναμόρφωση των παροχών, δηλαδή μιλάμε για περικοπή συντάξεων», τονίζει ο διδάκτορας.
Έστω, όμως, κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο καλυπτόταν το κενό που θα δημιουργηθεί, χωρίς να είναι σε βάρος των πολιτών σήμερα, οι μελλοντικοί συνταξιούχοι θα δουν πετσοκομμένες τις συντάξεις τους εξαιτίας αυτής της μείωσης.

Κατάργηση της 13ης σύνταξης;

Οι προτεινόμενες μετατροπές, λοιπόν, του ασφαλιστικού συστήματος, σε συνδυασμό και με τις εξαγγελθείσες φορομειώσεις, είτε θα προκαλέσουν εκ νέου την αδυναμία της χώρας να πετυχαίνει τους δημοσιονομικούς της στόχους, με όποιο δυστοπικό σενάριο αυτό συνεπάγεται, είτε θα οδηγήσουν σε περικοπές και καταργήσεις κοινωνικών παροχών του κράτους, από την Υγεία μέχρι τα επιδόματα και τις συντάξεις.
Από τα πιο πιθανά πρώτα θύματα της κυβέρνησης της ΝΔ, φαίνεται να είναι η 13η σύνταξη, ζήτημα που δεν απαντήθηκε κατά τις προγραμματικές. «Αν ισχύσουν οι προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος το 2020 για να καταβληθεί η 13η σύνταξη. Οι παροχές προς τους πολίτες θα θυσιαστούν χωρίς να βελτιώνεται το επιχειρηματικό περιβάλλον. Όπως αποδεικνύεται από μελέτες της ΓΣΒΕΕ και της ΕΣΕΕ κυρίως θα ζημιωθεί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα», σημειώνεται από τον Τάσο Πετρόπουλο.

Η συκοφάντηση του ΕΦΚΑ

Προκειμένου, λοιπόν, να δικαιολογηθεί από την ΝΔ το μοντέλο που προτείνει, παρά τις προειδοποιήσεις και τις αντιδράσεις των ειδικών και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Βρούτσης κατέφυγε στη γνωστή μέθοδο συκοφάντησης και υποτίμησης του δημόσιου φορέα ασφάλισης, ώστε στο μέλλον να μπορέσει να τον κατεδαφίσει απρόσκοπτα.
Αυτή τη στιγμή, ο ΕΦΚΑ, που δημιουργήθηκε από την ένωση 8 μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων, που συμπεριελάμβαναν πολλά υποταμεία το καθένα, με αρκετά ελλείμματα, παρουσιάζει στο σύνολο των κλάδων του (μισθωτοί, μη μισθωτοί, δημόσιο και αγρότες) θετικό ισοζύγιο εδώ και τρία χρόνια. Η επίτευξη αυτή, βέβαια, πρέπει να σημειωθεί πως δεν οφείλεται μόνο στο θετικό παράγοντα της αύξησης της μισθωτής εργασίας, που μετά το 2015 έχει μια σταθερή αύξηση όλα τα εξάμηνα, αλλά και στα δυσμενή για πολλούς μέτρα μείωσης των δαπανών, όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ.
Το πλεόνασμα αυτό σκόπιμα επιχειρείται να εμφανιστεί από τον κ. Βρούτση σαν εικονικό, αποδίδοντάς το στη μη καταβολή των εκκρεμών συντάξεων, θέτοντας παράλληλα ζήτημα βιωσιμότητας του οργανισμού. Στην πραγματικότητα, όμως, το πλεόνασμα είναι καθόλα κανονικό, αφού «ο ΕΦΚΑ κάθε χρόνο συμπεριλαμβάνει στον προϋπολογισμό του το σύνολο των εκκρεμών συντάξεων», όπως εξηγεί ο Μενέλαος Θεωδορουλάκης.
Ενώ και η βιωσιμότητα του οργανισμού είναι εξασφαλισμένη, αφού «επιβεβαιώνεται σε εγκεκριμένες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλογιστικές μελέτες, οι οποίες εκπονήθηκαν με τη συμμετοχή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Ο μόνος που αμφισβητεί τα στοιχεία αυτά είναι ο κ. Βρούτσης και η Ν.Δ. που μόνιμα δυσφημούν τον ΕΦΚΑ και το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, διότι θέλουν να επιβάλουν την ιδιωτική ασφάλιση», τονίζει ο Τάσος Πετρόπουλος.
Το δεύτερο ψέμα που ειπώθηκε στη Βουλή από τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αφορά στο ύψος των εκκρεμών συντάξεων. Ο ίδιος μίλησε για περίπου 400.000, ενώ η αλήθεια είναι ότι στα τέλη του 2018 το σύνολο των εκκρεμών συντάξεων ήταν 89.000. Ο αριθμός μέχρι και τον προηγούμενο μήνα έχει σημειώσει αύξηση, παραμένοντας όμως κάτω των 100.000, και σε κάθε περίπτωση, απέχοντας παρασάγγας από τις 400.000. Συγκεκριμένα δε, βάσει των δημοσιοποιημένων στοιχείων του ΕΦΚΑ, τον Ιούνιο οι ληξιπρόθεσμες αιτήσεις για κύρια σύνταξη, που βρίσκονται σε εκκρεμότητα για περισσότερο από τρεις μήνες στον ΕΦΚΑ, ανέρχονται σε 48.839, μειωμένες, δηλαδή, κατά 71% σε σύγκριση με τις 168.900 εκκρεμείς συντάξεις που ήταν την 1/1/2015.
«Ο κ Βρούτσης προσπαθεί με παραποιημένα στοιχεία μόνο να ακυρώσει το έργο μας. Κυρίως επιχειρεί να εμφανίζει τον ΕΦΚΑ αναποτελεσματικό για να τον διαλύσει. Παραλάβαμε σχεδόν 400.000 εκκρεμείς συνταξιοδοτικές παροχές, με πάνω από 170.000 εκκρεμείς κύριες συντάξεις. Καταβάλλαμε σχεδόν 900.000 νέες  συνταξιοδοτικές παροχές. Οι εκκρεμείς κύριες συντάξεις με υπαιτιότητα του ΕΦΚΑ δεν ξεπερνούν τις 50.000. Οι καθυστερήσεις οφείλονται στην έλλειψη ηλεκτρονικού ιστορικού, καθώς και μηχανογραφικών συστημάτων σε επιμέρους φορείς κοινωνικής ασφάλισης, τους οποίους απορρόφησε ο ΕΦΚΑ», σημειώνεται από τον Τάσο Πετρόπουλο όσον αφορά το χρόνιο πρόβλημα των εκκρεμών συντάξεων, που με το παλιό σύστημα έφθαναν και τα 4 χρόνια καθυστέρησης καταβολής.
Τέλος, μία ακόμα παραποίηση της πραγματικότητας από τον κ. Βρούτση αποτελεί και η προσπάθεια ιδιοποίησης της ψηφιακής μεταρρύθμισης του ΕΦΚΑ και της δημιουργίας της ψηφιακής «σύνταξης σε μία μέρα», για την οποία δήλωσε περήφανος στο ΑΠΕ πως «ξεκινάει άμεσα». Στην πραγματικότητα έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη πολιτική ηγεσία τον Οκτώβριο του 2018, όποτε και συμβασιοποιήθηκε, με πρόβλεψη παράδοσης 17 μηνών.

Τζέλα Αλιπράντη

 

Ο ΒΡΟΥΤΣΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΝΤΟΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Τα συνδικάτα μπροστά στη νεοφιλελεύθερη επέμβαση

Ο κ. Βρούτσης με την ομιλία του στη διάρκεια της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων, με ένα αλαζονικό –εκτός του ήπιου κλίματος που επικρατούσε– ύφος, όπως του επισημάνθηκε, δεν άφησε καμία αμφιβολία για την πολιτική που προτίθεται να ακολουθήσει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση και λύση των μεγάλων κοινωνικών, ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Τα πρώτα δείγματα γραφής τα είδαμε ήδη με την κατάργηση της αυτοτέλειας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), με προεδρικό διάταγμα. Ενός σώματος που «συνιστά μια από τις βασικές κατακτήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο και σηματοδοτεί την αφετηρία μιας ιστορικής πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της αγοράς εργασίας στις σύγχρονες κοινωνίας», όπως αναφέρουν οι Απόστολος Καψάλης, Νάσος Ηλιόπουλος και Πάνος Κορφιάτης, που διετέλεσαν διαδοχικά από τις αρχές του 2015 ειδικοί γραμματείς του ΣΕΠΕ. Και συνεχίζουν: «Η συνδικαλιστική διευθέτηση της εργατικής διαφοράς, ο προληπτικός και κατασταλτικός έλεγχος της νομιμότητας στις εργασιακές σχέσεις, η προστασία της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων και η πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων, καθώς και η παροχή έγκυρης ενημέρωσης και πληροφόρησης προς αμφότερα τα μέρη της εργασιακής σχέσης, καθιστούν το ΣΕΠΕ ένα αναντικατάστατο αυτοδύναμο εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής και στην περίπτωση της Ελλάδας».
Αυτό το αναντικατάστατο εργαλείο επιδιώκει ο υπουργός Εργασίας να αποδυναμώσει και να περιθωριοποιήσει, εντάσσοντας το στη «Γενική Γραμματεία Εργασίας», όπου θα συνυπάρχει και με άλλες διευθύνσεις, όπως της αλληλέγγυας οικονομίας, της διαχείρισης κοινωνικών πόρων κ.λπ. Η αλήθεια είναι ότι το ΣΕΠΕ ενόχλησε τον ΣΕΒ και την εργοδοσία τα τελευταία χρόνια, ενώ είχε συνηθίσει να ενεργεί ανεξέλεγκτα και αυθαίρετα, επιβάλλοντας των εργασιακή ζούγκλα. Μια κατάσταση που δεν αμφισβητείται σοβαρά από καμία πλευρά. Το ΣΕΠΕ ήταν ένα εμπόδιο και συνεπώς θα έπρεπε να βγει από τη μέση. Με την υποβάθμισή του θα φανούν δυστυχώς, οι συνέπειες πολύ γρήγορα.
Ο κ. Γ. Βρούτσης μίλησε, βέβαια για αναβάθμιση του ΣΕΠΕ, ενώ στην προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο είχε πράξει ακριβώς το αντίθετο, την υποβάθμισή του. Ταυτόχρονα, δεν ξέχασε και τους «καλούς» εργοδότες, ανοίγοντας το «Λευκό Μητρώο Επιχειρήσεων». Ένα μητρώο που θα σηματοδοτήσει την έναρξη για την επιβράβευση των επιχειρήσεων, με χαριστικές πράξεις που θα ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους προς τους εργαζόμενους… Ποιος θα το κρίνει; Μα οι ίδιοι και προφανώς οι άνθρωποι του υπουργείου. Θα πρόκειται, ασφαλώς, για μια νέα καινοτομία της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ο κ. Βρούτσης ένας νέος Λάσκαρης!

Ο κ. Βρούτσης προχώρησε ακόμα περισσότερο. Θέλησε, προφανώς, να στείλει μηνύματα προς τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και ασφαλώς στις ηγεσίες τους, πως το υπουργείο Εργασίας είναι εδώ και μάλιστα θα πάρει και «πρωτοβουλίες», γιατί όπως είπε: «πρέπει να κλείσουμε τις ανοιχτές πληγές που υπάρχουν στον κρίσιμο αυτό θεσμικό πυλώνα της χώρας που λέγεται συνδικαλισμός». Αφορμή, βέβαια, να μιλήσει για ανοιχτές πληγές ήταν τα επεισόδια και η ματαίωση του συνεδρίου της ΓΣΕΕ. Ποιες πρωτοβουλίες υπονοεί ο κ. Βρούτσης; Όλες τις αναγκαίες ακόμα και τις νομοθετικές. Φιλοδοξεί, όπως όλα μαρτυρούν, να παίξει ένα ρόλο αναμορφωτή του συνδικαλισμού. Όπως ο Κων/νος Λάσκαρης πριν 45 χρόνια, υπουργός Εργασίας τότε της κυβέρνησης του Κων/νου Καραμανλή, ο οποίος εισηγήθηκε και ψηφίστηκε ο νόμος 330. Με τον νόμο αυτό υποτίθεται ότι θα επέβαλε τη δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων. Τι έγινε όμως μετά την ψήφιση του; Ο νόμος αυτός έμεινε στην ιστορία σαν ο πιο αντιδραστικός στη μεταπολίτευση (συνέβαλε να πέσει το ποσοστό 53% της ΝΔ στο 41% μέσα σε δύο χρόνια, το 1977). Βέβαια, ο υπουργός δεν μίλησε για τον νόμο. Αναφέρθηκε σε κάτι πιο σύγχρονο και πιο αποτελεσματικό. «Δημιουργείται», είπε, «ηλεκτρονικό μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων και στελεχών». Και βέβαια, όσον αφορά την απεργία «καθιερώνεται ηλεκτρονική ψηφοφορία» για να έχει το δικαίωμα ο κάθε εργαζόμενος «να ψηφίζει και όχι οι λίγοι να αποφασίζουν για τους πολλούς» (!).

Αντίδραση των συνδικάτων

Σύμφωνα με αυτό που είπε ο υπουργός, προβλέπεται ένας νέος συνδικαλιστικός νόμος, με τον οποίο θα πάψουν με αυτόματο τρόπο να υπάρχουν οι παθογένειες του συνδικαλιστικού κινήματος. Ταυτόχρονα, με το «ηλεκτρονικό αρχείο των μελών» θα έχει τη δυνατότητα η κυβέρνηση, και όχι μόνο, να ελέγχει πλήρως την κατάσταση στα συνδικάτα σε κάθε περίπτωση, το όνειρο κάθε αυταρχικής εξουσίας.
Οι απόψεις αυτές του υπουργού Εργασίας που ακούστηκαν από το βήμα της βουλής προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στα συνδικάτα. Μόνο η ΔΑΚΕ βγήκε να χαιρετίσει τη δημιουργία του ηλεκτρονικού μητρώου. Και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, δυστυχώς, είτε τηρεί σιγή ιχθύος, είτε επιλέγει παράξενα χαμηλούς τόνους απέναντι στην αντεργατική παλινόρθωση, αναφέρει η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΚ).
Σε κάθε περίπτωση, τα συνδικάτα, οι δυνάμεις της Αριστεράς που δρουν σε όλες τις βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος επισημαίνουν τους κινδύνους από το φακέλωμα και τη σχεδιαζόμενη επέμβαση στο εσωτερικό του κινήματος, καθώς και την επερχόμενη νεοφιλελεύθερη επέλαση με τα αντεργατικά και αντικοινωνικά μέτρα και τονίζουν την ανάγκη να οργανωθεί η αντίσταση των εργαζομένων.

Μ. Αρβανίτης