Ο χώρος εκεί έξω

Του Θωμά Τσαλαπάτη

Μετράς τα βήματά σου, την απόσταση των αναπνοών σου στο χώρο. Ξεμυτίζεις. Είναι το ίδιο τοπίο όπως πάντα, το τοπίο έξω από το σπίτι σου. Κάποτε αδιάφορο, όπως η έναρξη κάθε διαδρομής. Τα βήματά σου πάντοτε γρήγορα να φύγεις από εδώ. Αυτό το πρώτο βήμα είναι τώρα η μόνη διαδρομή σου. Τυλιγμένο στην ησυχία, σαν να ερήμωσαν όλοι οι δρόμοι και όμως το νιώθεις. Τη ζωή να συνεχίζεται πίσω από τους τοίχους, τις ανάσες να συναντιούνται πίσω από τα ντουβάρια. Ποτέ πριν τα μπαλκόνια δεν θύμιζαν τόσο πολύ κλουβιά. Χώροι προαυλισμού. Ειδικά τις νύχτες όταν βλέπεις ένα φως σε κάποιο άλλο μπαλκόνι πέρα. Δεν είναι μακριά. Καθόλου μακριά αλλά δεν έχεις ιδέα ποιος μένει εκεί. Είναι οι καύτρες των τσιγάρων που χαιρετιούνται σε απόσταση. Δεν γνωρίζεστε αλλά μοιράζεστε κάτι. Δεν υπάρχει καμία προυπόθεση για να αντιληφθείς και να καταλάβεις το τι περνά και τι ζει ο άγνωστος του μπαλκονιού. Είμαστε παραλλαγές της ίδιας τύχης. Μοιραζόμαστε τον ίδιο καιρό.

 

Μετράς τα βήματά σου, δηλώνεις τον σκοπό. Ξεμυτίζεις. Ο χώρος συρρικνώθηκε. Μάζεψε σαν σταφίδα, σαν να ρουφιέται από μέσα. Ψηλώσαν οι πολυκατοικίες, μίκρυνε το διαμέρισμα. Και ακόμα και έτσι κάθε έξοδος έχει κάτι το βιαστικό. Σαν να μην έπρεπε να συμβεί, σαν να μπορούσε να αποφευχθεί και τώρα συμβαίνει σχεδόν ενοχικά. Ευτυχώς υπάρχει η οργή απέναντι στη διαχείριση της κυβέρνησης που σε συνεφέρει. Το ελάχιστο των επιδομάτων, σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, ο τρόπος με τον οποίο διατάχθηκαν όλοι να κλειστούν στα σπίτια τους, οι υπερκοστολογήσεις και τα δωράκια στα ιδιωτικά νοσοκομεία μέσα στη θύελλα, τα υπέρογκα ποσά για διαφημιστικά που θα μπορούσαν να γίνουνε δωρεάν, η αδιαφορία για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που μεταφράζεται σε παροτρύνεις για νυχτερινά παλαμάκια, η απόλυτη έλλειψη ΜΕΘ, η στοχοποίηση των πολιτών για άλλη μία φορά από τις ομιλούσες κεφαλές των δελτίων που βαφτίζουν ανεύθυνους ανθρώπους εγκλεισμένους, ανθρώπους που σε μια μεγάλη πλειοψηφία καλούνται να συνεχίσουν τις δουλειές τους ή απολύονται (deja vous από τις πρώτες χρονιές της κρίσης). Όλα αυτά σε ξυπνούν. Είναι και αυτό το σφίξιμο που σε πιάνει όταν σκέφτεσαι πώς μπορεί να είναι η επόμενη μέρα. Πώς θα ξημερώσει ένα αύριο που δεν λέει να έρθει, σε μια ήπειρο ανοϊκή πηγμένη στους βραδυκίνητους ηγεμόνες, σε ανθρώπους αποδεδειγμένα ανίκανους να πάρουνε αποφάσεις και να πράξουν πολιτικά. Η εποχή της Ευρώπης δείχνει να ξεψυχά διασωληνωμένη στις ΜΕΘ.

 

Αλλά εσύ ξεμυτίζεις. Με αυτή την αγκυλωμένη αίσθηση αναπηρίας μέσα στις απαγορεύσεις. Με αυτή τη διαρκή προσπάθεια για ξεμούδιασμα σαν το σπίτι να μην λέει να φύγει από πάνω σου, σαν να του δίνει σχήμα, γλύπτης της ρουτίνας. Τα βήματά σου σε καταπίνουν. Γιατί οι επιθυμίες σου είναι απλές. Μια μπύρα με φίλους στο ίδιο μαγαζί (που δεν θα είναι ποτέ το ίδιο), μια βόλτα στο πάρκο, ένα σινεμά. Η απόσταση ανάμεσα στην απλότητα των επιθυμιών και στην χρονική απόσταση στην οποία αντιλαμβανόμαστε πως βρίσκονται περιγράφουν με τον πιο απόλυτο και εμφατικό τρόπο την κατάστασή μας.
Εσύ ξεμυτίζεις. Αλλά ακόμα και ο καιρός σε περιπαίζει. Ίσως καλύτερα. Η άνοιξη δεν περνά από τοίχους. Και ίσως στον εγκλεισμό να ήταν ένα ακόμη σφίξιμο.
Δεν ξέρω αν θα λογαριαστούμε, μετά όπως γράφουνε τόσοι. Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς θα είναι αυτό το μετά. Το μόνο που ξέρω είναι πως ό,τι συμβαίνει τώρα, θα μας βρει αργότερα. Οι σκέψεις και οι στοχασμοί, οι εσωτερικές ανακατατάξεις, οι μετατοπίσεις, οι συμπυκνώσεις. Θα βγούμε έξω καινούριοι. Θα ξεμυτίσουμε μια και καλή. Και θα λογαριαστούμε. Με όλους και με όλα. Γιατί η ζωή θα συνεχίσει.

http://tsalapatis.blogspot.com/