Ο υπέροχος φίλος μας Κωστής Αχνιώτης (1952-2017)

ahniotis1

Της Σίσσυς Βωβού

 

Ο καλός μας φίλος από την Κύπρο για δεκαετίες, αριστερός και αντιεθνικιστής με δράση στα κινήματα καθ’ όλη τη ζωή του, κηδεύτηκε την Παρασκευή 7 Απριλίου στη Λευκωσία. Μεγάλη η θλίψη των πάμπολλων φίλων του, μια και είχε βελτιώσει την πολύ υποβαθμισμένη υγεία του τον τελευταίο καιρό και είχε ξαναγίνει δραστήριος, και μάλιστα μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, κυρίως τελευταία στο κίνημα για την επανένωση της Κύπρου. Εδώ στην Ελλάδα τον έχουμε διαβάσει και ακούσει πολλές φορές, σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις, σε έντυπα και εφημερίδες, να μιλά ενάντια στον εθνικισμό και κυρίως για τα θέματα της επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων καταγγέλλοντας κάθε φορά τις μητέρες πατρίδες και την εργαλειοποίηση του Κυπριακού. Και σε εκδηλώσεις της «Εποχής», από την αρχή της έκδοσής της, και στις σελίδες της, ήταν παρών κάθε φορά που του ζητείτο ή και κάθε φορά που ο ίδιος έκρινε.

 

Βιογραφικό

 

Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1952. Σπούδασε Βιοχημεία στο Μονπελιέ της Γαλλίας, όπου ήρθε σε επαφή με διάφορα τροτσκιστικά κινήματα. Μετά την επιβολή του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο, το 1974, κινητοποιήθηκε ακόμα περισσότερο, πάντα με κριτική στάση απέναντι στο μαζικό, αλλά μετριοπαθές και ρεφορμιστικό κόμμα του ΑΚΕΛ, του οποίου ποτέ, απ’ όσο γνωρίζω, δεν υπήρξε μέλος. Οδηγήθηκε στη ριζοσπαστική αριστερά από τότε, και μέχρι το τέλος της ζωής του. Ποτέ δεν βρέθηκε και δεν επιζήτησε θέσεις εξουσίας, την οποία πυροβολούσε σε κάθε ευκαιρία. Μεταξύ 1976-1978 συνεργάζεται με το πολυγραφημένο έντυπο «Δελτίο Συζήτησης», που προσπαθεί να αναπτύξει ένα διάλογο στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Το διάστημα 1985-1990 εργάζεται στην έκδοση του περιοδικού «Εντός των τειχών». Συμμετέχει στην έκδοση του περιοδικού «Εξ Υπαρχής» από το 1999 ως το 2004. Παράλληλα μεταξύ 1998-2001 συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του δικοινοτικού περιοδικού «Hate». Από το 2008 συμμετέχει, επίσης, στην έκδοση του περιοδικού «Το Καλέμι», που αποτελούσε έκδοση της Ελληνοκυπριακής συνιστώσας της Πλατφόρμας ΕΚ και ΤΚ Εκπαιδευτικών, «Ενωμένη Κύπρος», της οποίας οι δραστηριότητες άρχισαν τον Οκτώβρη του 2004.

Στη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο κίνημα στήριξης της Σαντινιστικής Επανάστασης, το οποίο κατόρθωσε να κτίσει και να συντηρεί ένα σχολείο στη Νικαράγουα για αρκετά χρόνια. Συμμετείχε σε ομάδες στήριξης του παλαιστινιακού αγώνα και ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές της Κυπρο-Παλαιστινιακής Έμπρακτης Αλληλεγγύης, ΚΥΠΕΑ. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη και φίλους του Ακάμα (χερσόνησος με τεράστια περιβαλλοντική αξία, που το έσωσαν από τη στρατιωτική χρήση αλλά δέχεται συνέχεια επιθέσεις «ανάπτυξης») και υπήρξε δραστήριο μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Λευκωσίας.

 

Εντός των ριζοσπαστικών κινημάτων

 

Παραμονές του Δημοψηφίσματος το 2004, ιδρύει μαζί με άλλους την «Πρωτοβουλία Αριστερών για το ΝΑΙ». Στις δραστηριότητες αυτής της πρωτοβουλίας συμμετείχαμε και αρκετά άτομα από την Ελλάδα, μέχρι το απεγνωσμένο ταξίδι μας τις παραμονές του δημοψηφίσματος και τη συμμετοχή αρκετών από εμάς στη διαδήλωση. Δυστυχώς, μας περίμενε μεγάλη απογοήτευση την Κυριακή το βράδυ, και έκτοτε κάθε προσπάθεια επανένωσης ξεκινούσε από χαμηλότερο σημείο, χωρίς βέβαια ο Κωστής και οι συνεργάτιδες και συνεργάτες του να το βάζουν κάτω. Κατά τα τελευταία χρόνια, και συνεχίζοντας την προσπάθεια συσπείρωσης ριζοσπαστικών δυνάμεων, συμμετείχε ως μέλος στην ΕΡΑΣ (Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση), που δημιουργήθηκε το 2011. Ήταν επίσης μεταξύ των ιδρυτών της Δικοινοτικής Πρωτοβουλίας Ειρήνης – Ενωμένη Κύπρος. Εργάστηκε σε διάφορους Ραδιοσταθμούς όπως το Ράδιο Super, το Ράδιο ΑΣΤΡΑ και το Ράδιο Αθηνά. Τα τελευταία 13 χρόνια εργάστηκε στη δημόσια εκπαίδευση.

Μια ζωή στα μικρά, αλλά πολύ σημαντικά κινήματα στην Κύπρο, αντιεθνικιστικά, εναλλακτικά, ριζοσπαστικά. Ήταν από τους πρώτους που θέλησαν να γράφουν στην κυπριακή διάλεκτο, για να ξεπεραστεί η γλωσσική σχιζοφρένεια στην Κύπρο, όπου σε άλλη γλώσσα γράφουν και άλλη γλώσσα (ή ιδίωμα) μιλάνε. Μέχρι τότε που εκείνοι και εκείνες άρχισαν να γράφουν Κυπριακά, οι μόνοι που είχαν το προνόμιο και την αποδοχή της διαλέκτου ήταν οι ποιητές.

 

Έμπρακτη αντίσταση

 

Είχε χτίσει το σπίτι του στην Πράσινη γραμμή, εδώ και δεκαετίες, όπως έκαναν και άλλοι/άλλες ως έμπρακτη έκφραση της αντίστασής τους στο διαχωρισμό του νησιού. Ευτύχησε να έχει συντρόφισσα της ζωής του την Σωτηρία Χριστοδούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μυρτώ και τον Παναγιώτη, ενώ το καλύτερο νέο της προσωπικής του ζωής τα τελευταία χρόνια ήταν η έλευση του Κωνσταντή, που σήμερα είναι πάνω από τριών χρόνων.

Στους αμέτρητους φίλους και φίλες του όπως και στην οικογένειά του, στέλνω εγκάρδιους χαιρετισμούς, και λυπάμαι που το κόστος της μετάβασης δεν μου επέτρεψε να βρεθώ μαζί τους στον τελευταίο αποχαιρετισμό.

 

Μεγάλη η συγκίνηση για την απώλειά του

 

Πλήθος συγκινητικών μηνυμάτων δημοσιεύτηκαν στην ακόμα ανοιχτή σελίδα του στο facebook, ενώ πολλές οργανώσεις και συλλογικότητες έβγαλαν ανακοινώσεις για να τον αποχαιρετίσουν. (βλ. κάποιες από τις αναρτήσεις στο ηλεκτρονικό τμήμα της «Εποχής»).

 

 

 

Το τελευταίο άρθρο του Kωστή Αχνιώτη για τον Ακάμα

 

                        Νέα απόπειρα ελέγχου της διαδικασίας στον Ακάμα από τα διαπλεκόμουνα συμφέροντα των μεγαλοϊδιοκτητών; ο Κουγιάλης εκτοπίζει την Αντωνία Θεοδοσίου από την θέση της σαν διευθύντρια του έργου του Ακάμα

Νέα απόπειρα ελέγχου της διαδικασίας στον Ακάμα από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των μεγαλοϊδιοκτητών ; ο Κουγιάλης  δεν ανανεώνει τη σύμβαση  της Αντωνίας Θεοδοσίου από την θέση της σαν διευθύντρια του έργου του Ακάμα παρά τις επιστολές/απόψεις/διαμαρτυρίες των κατοίκων ή ποιούς θέλει να εξυπηρετήσει ο υπουργός; [Ντοκουμέντα των διαμαρτυριών που σκόπιμα παραβλέπει ο Κουγιάλης που φέρεται ταυτισμένος με την φράση «η αυτή η εγώ»]. Ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα προκηρυχτεί εκ νέου η θέση τι θα γίνει με τα κοινωφελή έργα που μόλις ξεκίνησαν να δρομολογούνται; Παρατάμε πάλι την περιοχή στο έλεος των συνήθως ύποπτων;

Φαίνεται ότι το μοτίβο του διορισμού ημέτερων απλώνεται και χρησιμοποιείται και σαν εν δυνάμει μηχανισμός για επιβολή εν των έσω θέσεων και συμφερόντων. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες το σύνδρομο που είδαμε στην περίπτωση του διορισμού της επιτρόπου διοικήσεως φαίνεται να προσομοιάζει και με άλλη διαδικασία – αυτήν την φορά στο Διαχειριστικό Σχέδιο Ακάμα. Φαίνεται ότι ο αρμόδιος υπουργός,  ο κ. Κουγιάλης, αποφάσισε τον εκτοπισμό της Αντωνίας Θεοδοσίου από την θέση της. Και αυτό παρά το ότι όλες οι κοινότητες του Ακάμα και ο Δήμος Πέγειας  [πλην των αρμοδίων της Ίνειας] έστειλαν  επιστολές [οι οποίες επισυνάπτονται πιο κάτω] σε αρμόδιους [και στον υπουργό και στον Πρόεδρο] ζητώντας να παραμείνει η κ. Θεοδοσίου στην θέση της εφόσον υπάρχει και η σχετική πρόνοια στη σύμβαση της. Ο υπουργός όμως φαίνεται να είναι ανένδοτος – και μάλιστα φέρεται να δήλωσε σε συγκέντρωση “είτε αυτή είτε εγώ”.. δηλώνοντας  επίσης ότι “είναι από το 2013 που έπρεπε να την απομακρύνω λόγω οικονομικής κρίσης” ξεχνώντας ότι η ανάληψη της σύμβασης ήταν αποτέλεσμα αποφάσεων υπουργικού συμβουλίου ως μια αναγκαιότητα για την περιοχή  για την οποία σειρά υπουργικών αποφάσεων από το 2003 για έργα  δεν υλοποιούνταν από κανένα αρμόδιο.

Το ζήτημα δεν είναι απλά προσωπικό όμως. Αγγίζει την ουσία των αγώνων σχεδόν 30 χρονών για υπεράσπιση του Ακάμα αλλά και την σταδιακή [και επιτυχημένη όπως φαίνεται] προσπάθεια ακτιβιστών και λειτουργών να προσεγγίσουν τους κάτοικους και να συν διαμορφωθεί εάν οικολογικό πλαίσιο διαχείρισης της περιοχής με βασικό άξονα τα κοινωφελή έργα αλλά και την εμπλοκή των τοπικών κοινοτήτων στην διαχείριση των οποίων έργων ήπιας ανάπτυξης.

Η Αντωνία Θεοδοσίου υπήρξε εμβληματική αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησε από την δεκαετία του 1980. Υπήρξε ακτιβίστρια για το περιβάλλον, ειδικός λειτουργός/επιστήμονας και τεχνοκράτης [με αξιοσημείωτο συγγραφικό έργο] αλλά, όπως δείχνουν άλλωστε και οι επιστολές των κοινοτήτων, ανήκει σε εκείνη την ομάδα των ακτιβιστών/τριων και των λειτουργών/τεχνοκρατών που κατάφερε να σπάσει τον διαχωρισμό ανάμεσα στους ακτιβιστές/τριες και τις κοινότητες και να βοηθήσει να διαμορφωθεί ένα νέο κλίμα όπου και οι τοπικές κοινότητες βλέπουν πια το μέλλον τους στο πλαίσιο της ήπιας ανάπτυξης στο ευρύτερο πλαίσιο του οικολογικού σχεδιασμού της περιοχής.

Αυτή η σημαντική επιτυχία όμως, η καλλιέργεια δηλαδή συναίνεσης και εμπλοκής των τοπικών κοινοτήτων, προφανώς δεν είναι ευχάριστη για τα συμφέροντα των μεγαλοϊδιοκτητών οι οποίοι προσπάθησαν από την αρχή της διαμάχης για τον Ακάμα να κρυφτούν πίσω από τους μικροϊδιοκτήτες για να περιορίσουν τον οικολογικό χώρο – και να μετατρέψουν την περιοχή σε χώρο άντλησης κερδών εις βάρος και της οικολογίας της περιοχής αλλά και των κοινών.

Η σταδιακή αποστασιοποίηση των κατοίκων από αυτά τα συμφέροντα φαίνεται και από την αλλαγή λ.χ. της ονομασίας ενός –στην πραγματικότητα ανυπάρκτου- συνδέσμου, ο οποίος ενώ αρχικά αναφερόταν και στην εκπροσώπηση των τοπικών αρχών  [μιλώντας εκ μέρους των μικροϊδιοκτητών και ουσιαστικά χρησιμοποιώντας τους] αναγκάστηκε τελικά [μετά από διαμαρτυρίες] να αφαιρέσει την αναφορά αυτή  και ιδρύθηκε σύνδεσμος κάτω από το ΕΒΕ Πάφου. Ενδιαφέρον είναι ότι το ΕΒΕ Πάφου  εκπροσωπούσε στο πλαίσιο διαδικασίας διενέργειας του Τοπικού Σχεδίου μέρους του Ακάμα, υπάλληλος της Εταιρείας Fontana Amoroza, εταιρεία η οποία είναι και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του νεοϊδρυθέντος Συνδέσμου μεγαλο-ιδιοκτητών γης Ακάμα.

 

Η Αντωνία ήταν σαφώς «πρόβλημα» στις αδιαφανείς ενέργειες εξυπηρέτησης συμφερόντων στην περιοχή  – και ενδέχεται ο στόχος να είναι να διοριστεί κάποιος/α πειθήνιος/α που θα βολεύει την διαδικασία παραβίασης των οικολογικών ζωνών και να αποφευχθεί η  εστίαση στα κοινωφελή έργα για τις κοινότητες. Ταυτόχρονα το ρήγμα που πέτυχε η Αντωνία στο μπλοκ των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων με την δημιουργία διαλόγου με τις κοινότητες, είναι κάτι που σαφώς προσπαθούν να ανατρέψουν σε όποιο βαθμό μπορούν… Αξίζει να αναφερθεί ότι ο αρμόδιος από την Ίνεια ο οποίος φέρεται να προσπαθεί από την αρχή να βρίσκεται  σε τεχνητή αντιπαράθεση με την Αντωνία Θεοδοσίου φέρεται επίσης  να έχει συγγενικές προσβάσεις στο προεδρικό…Άρα και η απομάκρυνση της εκτός από άνοιγμα για ενδεχόμενο διορισμό ημέτερου/ης [ η και σε πλαίσιο ανταλλαγής όπως έγινε με τον διορισμό επιτρόπου διοίκησης] θα είναι ενδεχομένως και μέρος στρατηγικών των ιδιωτικών μεγαλοσυμφερόντων.

 

 

 

Προσωπικό μήνυμα, στο facebook, στα Κυπριακά:

 

Ο θεωρητικός της ποίησης του κυπριακού ακτιβισμού..που έδεσε με το κυπριακό χώμα τη γοητεία του αέρα του Μάη του 1968, για να προσφέρει σαν τροβαδούρος του ακτιβισμού στη δημιουργία της τοπικής μορφής του παγκόσμιου κινήματος… Δεμένη με την αξιοπρέπεια του χώρου..της κυπριακότητας… Σαν εκπρόσωπος μιας γενιάς που είδε στην αντίσταση της δεκαετίας του 1970, το άνοιγμα για να ειπωθεί αυτό που κυοφορούσε η καθημερινότητα για χρόνια..Για το όραμα μιας ελευθερίας που θα είχε την αξιοπρέπεια να μην αναζητά πια «προστάτες», «μητέρες», αφέντες εξωτερικούς και εσωτερικούς..ταξικούς η πολιτικούς..

 

Έζησε την ζωή του διπλά στην πράσινη γραμμή, φλερτάροντας σε ανύποπτους χρόνους με το άνοιγμα της, ανοίγοντας το δρόμο του μέλλοντος με τη μαγκιά του χαμόγελου και της γνώσης που κωδικοποίησε στο κλασικό του κείμενο για την κυπριακή συνείδηση, «Η κυπριακή συνείδηση έχει την υπεροψία των περιθωριακών».

Που σήμερα, οι συνελεύσεις μας, οι πρωτοβουλίες μας, οι κινήσεις μας, οι δράσεις μας, οι παρεμβάσεις μας ένει κατά πολύ φτωχότερες. Κάτι το οποίο μπορεί να ειδωθεί ως εμπόδιο. Αλλά μπορεί να ειδωθεί τζιαι ως πρόκληση, για τζιείνο το αδικαίωτο της ιστορίας, την υπόγεια τη διαδρομή, τη σκοτεινή όψη του φεγγαριού που μια μέρα εν να φωτίσει έναν κόσμο άλλο, διαφορετικό, πιο ίσο, πιο δίκαιο, πιο λεύτερο, πιο αξιοπρεπή. Όπως τζιείνην την υπεροψία του περιθωριακού που συνεχίσει τα ταράσσει τα νεύρα δύο ελεφάντων σ’ ένα δωμάτιο όπως ένα μικροσκοπικό κουνούπι…

 

 

 

Αριστερή Κίνηση «Θέλουμεν Ομοσπονδία»

 

Αποχαιρετούμε το σύντροφο μας Κωστή Αχνιώτη, αγωνιστή της κυπριακής ανεξαρτησίας και θεωρητικό της κυπριακής συνείδησης, ακτιβιστή της αριστεράς και πρωταγωνιστή του κινήματος ειρήνης και επανένωσης. Ο Κωστής σε όλη του την πορεία υπήρξε ένας ενσυνείδητος επαναστάτης που έβλεπε τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα και προσπαθούσε πάντα να εκφράσει με λόγια και πράξεις τη δύναμη που κουβαλούσαν κόντρα στην κατεστημένη εξουσία. Με στρατηγική σκέψη και επιμονή, έσπρωχνε τα πράγματα πάντα ένα βήμα μπροστά. Στη πολιτική, δημοσιογραφική και εκπαιδευτική του πορεία άνοιξε δρόμους και υπήρξε παράδειγμα για τις επόμενες γενιές των ακτιβιστών του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου. Γνήσιος, λαϊκός και πρόσχαρος, ευφυής και ανιδιοτελής, ο Κωστής με την προσωπικότητα και τη σκέψη του κέρδιζε το σεβασμό και την εκτίμηση όσων των συναντούσαν. Ασυμβίβαστος και οραματιστής, πάντοτε, όμως, προσγειωμένος στην πραγματικότητα και τους όρους της και σπρώχνοντας με υπομονή τα όρια, γράφοντας, διαδηλώνοντας και χορεύοντας στη νεκρή ζώνη της Λευκωσίας και σε όλες τις νεκρές ζώνες της ζωής.

Αποχαιρετούμε τον Κωστή στη κηδεία του την Παρασκευή 15.00, όπως θα ήθελε και αυτός: με κόκκινα ρούχα και σύμβολα της Επανενωμένης Κύπρου και τραγουδώντας την συνέχεια των αγώνων.

 

Πλατφόρμα «Ενωμένη Κύπρος»

 

Έφυγε από τη ζωή ο Κωστής Αχνιώτης, ο άνθρωπος που κέρδισε τη ζωή με τους αγώνες του στο πεδίο της εκπαίδευσης και όχι μόνο.

Ο Κωστής υπήρξε ο εμπνευστής και η κινητήριος δύναμη της Πλατφόρμας Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος». Χάρη στον Κωστή έγιναν οι πρώτες επισκέψεις Τ/κ συναδέλφων και μαθητών σε ε/κ σχολεία και Ε/κ εκπαιδευτικών σε τ/κ σχολεία. Χάρη στο όραμά του, πολλοί και πολλές από εμάς είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με συναδέλφους της άλλης κοινότητας για εκπαιδευτικά και συνδικαλιστικά θέματα. Η επιμονή και η συνέπειά του στον αγώνα για μια δημοκρατική, κοσμική, αντιραστιστική και αντιεθνικιστική παιδεία ενέπνευσε και ενθάρρυνε πολλούς εκπαιδευτικούς να δώσουν κι αυτοί/ές τις δικές τους μάχες στα σχολεία τους. Η δράση του Κωστή στην εκπαίδευση δεν πήγαζε μόνο από τις πολιτικές του πεποιθήσεις για ένα κόσμο δικαιότερο, αλλά και από την αγάπη του για τους ανθρώπους και ιδιαίτερα για τα παιδιά. Γι’ αυτό και υπήρξε ένας εμπνευσμένος δάσκαλος.

Θα μας λείψεις, αλλά μας άφησες ήδη την αφοσίωση, την αγωνιστικότητα και την αισιοδοξία σου, για συνεχίσουμε τον αγώνα για μια επανενωμένη, ομόσπονδη Κύπρο, όπως την ονειρευτήκαμε μαζί.

 

Οικολογική Παρέμβαση Φίλοι του Ακάμα

 

Σήμερα χάσαμε ένα δικό μας άνθρωπο, στενό φίλο και σημαντικό συνοδοιπόρο. Έναν από τους εμπνευστές του αγώνα για την προστασία της Χερσονήσου του Ακάμα και την ευημερία των τοπικών κοινοτήτων της περιοχής. Σήμερα χάσαμε τον Κωστή Αχνιώτη, εκ των βασικών ιδρυτικών μελών της Οικολογικής Παρέμβασης Φίλοι του Ακάμα. Έναν από τους πρώτους ακτιβιστές που κατάφεραν να δουν πέρα —ακόμη και από τα πρωτοποριακά για τα δεδομένα της τότε εποχής— στενά όρια της διαχείρισης και διατήρησης της φύσης και να παλέψουν στο πλαίσιο μίας ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής προσέγγισης της οικολογίας για τα κοινά αγαθά και την περιβαλλοντική δικαιοσύνη.

Παρότι είναι ευρύτερα γνωστός για τη συμμετοχή και δράση του στο κίνημα για την ειρήνη και την επανένωση του νησιού, ο Κωστής είχε επίσης μεγάλη συνεισφορά στο σημαντικότερο οικολογικό κίνημα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν το Δάσος του Ακάμα αποτελούσε ακόμη πεδίο στρατιωτικών ασκήσεων των Βρετανών, ο Κωστής υπήρξε ένα από τα πρώτα άτομα που αντιλήφθηκαν την οικολογική αξία και σημασία αυτής της περιβαλλοντικά ευαίσθητης περιοχής και κινητοποιήθηκαν για να διαφυλάξουν το φυσικό της περιβάλλον και τα κοινά μας αγαθά.

Μέσα από τις σελίδες του εναλλακτικού/ριζοσπαστικού περιοδικού «Εντός των Τειχών» —την ευθύνη έκδοσης του οποίου είχε ο Κωστής— ο Ακάμας μετατράπηκε σ’ ένα από τα σημαντικότερα οικολογικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Σε μια εποχή που αρμόδιες αρχές, πολιτικά κόμματα και οικονομικοί φορείς σφυρούσαν αδιάφορα για τον Ακάμα, ο Κωστής και η πρώτη γενιά οικολόγων ακτιβιστών σ’ αυτό το νησί τολμούσαν να αμφισβητήσουν κυρίαρχες πολιτικές, να αναδείξουν εναλλακτικές και κυρίως να διαμορφώσουν δυναμικές για την εδραίωση ενός κινήματος που συνεχίζει να προασπίζεται τα κοινά αγαθά και το δημόσιο συμφέρον μέχρι σήμερα.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλληπητήρια στην οικογένεια του Κωστή. Το δικό μας αντίο είναι απλά μια δέσμευση για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα για διαφύλαξη της κοινής μας φυσικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, από τον Ακάμα μέχρι την Καρπασία.

 

Υ.Γ. Και όπως μας έμαθε ο Κωστής μέσα από τις σελίδες του «Εντός των Τειχών», έχουν περάσει οι μέρες που έπρεπε να νομίζουμε ότι είμαστε αδύνατοι, να παίζουμε το ψόφιο κοριό, να περιμένουμε άλλες μέρες, να μην μπαίνουμε στη μάχη, να είμαστε ταπεινοί έναντι των ισχυρών. Έχουν περάσει τα χρόνια και έχουμε αποκτήσει «τουπέ», όπως συνήθιζε να λέει: μια απροκάλυπτη επίδειξη της υπεροψίας των περιθωριακών απέναντι στην παντοδυναμία της εξουσίας. Καλό ταξίδι Κωστή!

 

 

 

Ποίημα αφιερωμένο στον Κωστή, στην κυπριακή διάλεκτο από ένα φίλο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

 

Poutountous toutous

 

Σημερα μεν αφηκετε τον ηλιο να ανατηλει ομορφα

 

σημερα πενθουμεν.

 

Σημερα πετε της γης να μεν φκαλει αχνα, να μεν ποτισει τα φκιορα της.

 

Σημερα πετε της νεκρης ζωνης να μεν αναπνεει.

 

Σημερα πενθουμεν.

 

Σημερα πετε του πενταδακτύλου να πνασει.εν εσχει σημαιες για λοου του σημερα.

 

Τζαι των πουλιων να πειτε οτι πρεπει να πετουν χαμηλα

 

σημερα πενθουμεν.

 

Τζαι να ουρλιαξετε σας παρακαλω

 

Ελευθερια.

 

Γιατι σημερα, πενθουμεν.

 

Γιατι σημερα οι νεκροι μιλουν για πρωτη φορα δαμεσα

 

με ουλλην την ανεση της ζωης τους

 

τζαι σημερα, να μεν αναψετε τα μπρικια

 

τζαι να χαμηλωσετε τις φωθκιες του φαγιου.

 

Σημερα πενθουμε. Να τους πειτε.

 

Σημερα αναλαμβανουμε την παρακαταθηκη μας

 

η γενια μου να φκαλει την φαουσα σημερα.

 

Σημερα εν η μερα που λαμβανουμε.

 

Σημερα πιανουμε παρακαταθηκη το γελειο σου.

 

Σημερα πιανουμεν παρακαταθηκην τους ελευθεους χωρους.

 

Σημερα τα φαντασματα εχουν αναμνησεις.

 

Σημερα οι αναμνησεις γινουνται αφορμες.

 

Τζαι σημερα, σχιλια καλοτζιερκα γινουνται σχιλιες ζωες χαμενες.

 

Γιατι σημερα πενθουμεν. Γιατι σημερα οι πεταλουδες απουσιαζουν.

 

Γιατι σημερα λειπεις που τους αγωνες μας.

 

Μια τελευταια αγκαλια.

 

O.A