Οι δύσκολες ερωτήσεις θέλουν καθαρές απαντήσεις

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι υποψήφιοι του ΚΕΑ για την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: Βιολέτα Τόμιτς και Νίκο Κουέ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Της Όλγας Αθανίτη

Ποια είναι η Ενωμένη Ευρώπη; Για τους ψηφοφόρους των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το βασικό ερώτημα των ευρωεκλογών αποτελούσε μία ακόμη ευκαιρία να πεισθούν ή όχι από ένα φάσμα ιδεολογικών /πολιτικών θέσεων και στρατηγικών επιλογών που απέβλεπαν είτε στην ισχυροποίηση δεδομένων ισορροπιών εντός του θεσμικού πυρήνα της είτε στην ανατροπή τους και την αντικατάσταση τους με άλλες.
Ποιος, δηλαδή, και προς όφελος ποιων θα οικοδομούσε το κοινό μέλλον. Αυτό, μέχρι χθες! Επειδή φέτος, στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, το βασικό ερώτημα δεν μπορεί παρά να καθρεφτίζει τις αναταράξεις και τις σοβαρές εξελίξεις που σαρώνουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε βορρά, νότο, ανατολή και δύση. Το ερώτημα λοιπόν, αλλάζει :

Τι τη θέλουμε την Ενωμένη Ευρώπη;

Οι όλο και περισσότερο κραυγαλέες κινήσεις εθνικής αναδίπλωσης που διατρέχουν τη γηραιά ήπειρο, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ατζέντα, διαμορφώνουν μέτωπα, υποσκάπτουν τη συνοχή πολιτικών φορέων και ακυρώνουν εν δυνάμει συμμαχίες, τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά.
Οι συστημικοί εκπρόσωποι του δεξιού /κεντροδεξιού πόλου δεν δείχνουν -με βάση τη μέχρι τώρα πορεία και τις προεκλογικές επιλογές τους ως προς τα προτάγματα και τους βασικούς υποψηφίους τους- διατεθειμένοι να παραδεχτούν πως βρίσκονται πάνω σε κινούμενη άμμο, ενώ οι κήρυκες της εθνικιστικής επαναφοράς δύσκολα κρύβουν τη σκληρά νεοφιλελεύθερη κατεύθυνσή τους κάτω από το κοστούμι ενός περήφανου εθνικού διασκελισμού, ενός διαφορετικού λαϊκότροπου ρόλου. Όχι πως έχει τελικά ιδιαίτερη σημασία – μετά την απομάκρυνση των ψηφοφόρων εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται….
Στην αριστερή όχθη, υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πως το να πηγαίνεις με το ρεύμα της εποχής είναι προσφορότερη μέθοδος για να κερδηθούν οι ποικιλοτρόπως θυμωμένοι, αποπροσανατολισμένοι, απογοητευμένοι του εκλογικού σώματος. Αν είναι ευκολότερο να θεωρηθεί ο γείτονας, ο οικονομικός μετανάστης, ο πρόσφυγας, ο όποιος “άλλος” υπεύθυνος για τη φτώχεια, την ανεργία, τη βία ή τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, ποιος ο λόγος να κοπιάζει κανείς με την ανάδειξη εναλλακτικών στρατηγικών υπέρ των πολλών και ευάλωτων; Μόνο που όποιος εύκολα ενστερνίζεται την πολιτική αμφισημία, λαμβάνει ως δώρο την υπερπροσφορά ηγετών. Δώρο που δύσκολα πολύ μπορεί να ξεχαστεί σε μια ντουλάπα.

Γιατί επιμένουμε στην Ενωμένη Ευρώπη;

Αυτό είναι το ερώτημα που καλείται να απαντήσει το τόξο εκείνο των αριστερών δυνάμεων που δεν θεωρεί την καταφυγή στους εθνικούς ανταγωνισμούς απάντηση στην υπαρκτή δομική κρίση της Ε.Ε. και που επιμένει να θυμάται και -το χειρότερο – να υπενθυμίζει με κάθε τρόπο την απόλυτη ταξικότητα των εθνικών πολιτικών, από την απαρχή της εμφάνισής τους. Δύσκολη επιλογή σε δύσκολες εποχές; Πιθανόν, μονόδρομος ωστόσο για όσους δεν καταφεύγουν στον πολιτικό αυτισμό.
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) δίνει τη δική του πολυσχιδή απάντηση με βασικό του όχημα την Κοινή Διακήρυξη των κομμάτων που το συναποτελούν. Ένα κείμενο βάσης της κοινής προεκλογικής και μετεκλογικής προσπάθειας, σαφές αλλά και ευέλικτο ως προς την ανάδειξη των κοινωνικών προτεραιοτήτων κάθε χώρας.
Σταθερές του πολιτικού προσανατολισμού του:
• Προτεραιότητα στη συγκρότηση ενός εναλλακτικού πολιτικού και κοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης με έντονα οικολογικά χαρακτηριστικά και διαφύλαξη του δημόσιου χαρακτήρα των φυσικών πόρων, διαφάνεια και κοινωνικός δημοκρατικός έλεγχος σε όλο το φάσμα άσκησης πολιτικής, διαχείρισης και υλοποίησης αποφάσεων, ουσιαστική προάσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων όλων των κατοίκων της ΕΕ, μόνιμων ή προσωρινών, σεβασμός στη διαφορετικότητα και κατάργηση κάθε μορφής διακρίσεων, ενδυνάμωση της κοινωνικής αλληλεγγύης και προτεραιότητα στην ασφάλεια και την αξιοπρεπή διαβίωση των ευάλωτων ομάδων.
• Ασφαλή δίοδο και μετακίνηση των προσφυγικών πληθυσμών.
• Διεύρυνση και κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, φορολογικές πολιτικές δίκαιου επιμερισμού των βαρών, διαδικασίες ανάπτυξης δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου, προστασία των οικονομικά ασθενέστερων έναντι των τραπεζών, εξασφάλιση των βασικών δικαιωμάτων στέγης, πρόσβασης στο νερό και την ενέργεια, την υγεία, την εκπαίδευση, τα πολιτιστικά αγαθά.
• Ελευθερία έκφρασης, διασφάλιση όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων και συλλογικών συμμετοχικών διαδικασιών. Ενδυνάμωση και ουσιαστικός σεβασμός των βασικών κυττάρων άσκησης πολιτικής και παρέμβασης στη δημόσια ζωή.
• Σαφή προσανατολισμό του ρόλου της Ευρώπης σε σχέσεις ειρηνικές, αμοιβαίου σεβασμού, συνανάπτυξης, αλληλεγγύης, προάσπισης της δημοκρατίας απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο.

Αν όχι εμείς, ποιοι;

Αν οι συλλογικές διαδικασίες καθορίζουν τις πολιτικές σταθερές, η επιλογή των βασικών εκφραστών τους τις αναδεικνύει. Ή τις καταβαραθρώνει.
Η επιλογή του ΚΕΑ να παρουσιάσει δύο υποψήφιους για τη διεκδίκηση της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δεν αποτελεί απόπειρα εντυπωσιασμού του εκλογικού σώματος ή προϊόν ισορροπιών μεταξύ των κομμάτων -μελών του. Είναι η αποτύπωση των βασικών επιλογών και πολιτικών προτεραιοτήτων του ως προς την οικοδόμηση μιας εντελώς διαφορετικής ευρωπαϊκής πραγματικότητας.
Μία γυναίκα -ένας άντρας, ισοτίμως συνυποψήφιοι.
Η γυναίκα είναι η γεννημένη στη Βοσνία -Ερζεγοβίνη, πολίτης της Σλοβενίας, Βιολέτα Τόμιτς (Violeta Tomic ). Γνωστή και βραβευμένη στη χώρα της και διεθνώς ηθοποιός και σκηνοθέτης, ηγετικό στέλεχος του αριστερού κόμματος “ Λέβιτσα” (Αριστερά) το οποίο – παρά την αντίθετη τάση που επικρατεί στις πρώην ανατολικές χώρες- κατάφερε να αναπτυχθεί δυναμικά και κατέχει το 10% των εδρών του κοινοβουλίου. Η ίδια υπηρετεί σταθερά μέσω θεσμικών ρόλων τα ανθρώπινα δικαιώματα (και ιδιαιτέρως τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας) και συμμετέχει στο Συμβούλιο της Ευρώπης και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς.
Ο άνδρας είναι ο Βέλγοισπανός Νίκο Κουέ (Nico Cue), εργάτης, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Μεταλλουργών του Βελγίου, ισχυρότατης συνδικαλιστικής οργάνωσης όχι μόνο της χώρας αλλά και πανευρωπαϊκά. Με πολύχρονους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες στο ενεργητικό του, ο Νίκο Κουέ αποτελεί εμβληματικό πρόσωπο του κόσμου της εργασίας.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά απαντά λοιπόν δια της σύζευξης στο βασικό ερώτημα:

Ποιο μπορεί να είναι το μέλλον μας στην Ευρώπη;

Μπορεί να είναι αυτό της ουσιαστικής ισοτιμίας ανδρών /γυναικών, του σεβασμού πολλαπλών ταυτοτήτων προέλευσης, της αναγνώρισης του ρόλου των εργαζομένων, των κοινωνικών κινημάτων, του πολιτισμού ως ακρογωνιαίων λίθων στην οικοδόμηση της διαφορετικής ευρωπαϊκής πραγματικότητας, της συνύπαρξης και παραδοχής του μοναδικού ρόλου λαών που προέρχονται από διαφορετικά σημεία, διαφορετικές ιστορικές διαδρομές, διαφορετικές εμπειρίες μέσα στους κόλπους της ίδιας ηπείρου.
Ώστε αυτή η ήπειρος, να αποκατασταθεί στη συλλογική συνείδηση ως αυτό που μπορεί να είναι: ο κοινός τόπος, το κοινό σπίτι, η κοινή φιλόξενη αφετηρία του καλύτερου μέλλοντος. Και του παρόντος.