Οι κοινωνίες στο κόκκινο, τα «κίτρινα γιλέκα» στο δρόμο

Ήταν ζήτημα χρόνου. Η μακρόχρονη πολιτική της λιτότητας, η αδιαφορία για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, η ενδημική ανεργία και η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, η επίταση των ανισοτήτων, η μετάθεση, τελικά, του βάρους της κρίσης στις πλάτες των πολλών και των πιο αδύναμων θα οδηγούσε στην κοινωνική έκρηξη και την πολιτική κρίση ακόμη και σε μια χώρα του λεγόμενου στενού πυρήνα της ΕΕ.
Προειδοποιήσεις υπήρξαν, όσο κι αν οι «ισχυροί» της ΕΕ, μεταξύ των οποίων φαίνεται ότι λογίζουν και τον εαυτό τους οι πολιτικοί ηγέτες της Γαλλίας, δεν ήθελαν να τις ακούσουν. Ο Μακρόν, προβάλλοντας ένα προφίλ ευρωπαίου ηγέτη με νέες ιδέες για το ρόλο της ΕΕ, θεώρησε ότι στο εσωτερικό της χώρας μπορεί να σταθεί με μια γραμμή αυταρχικής επιβολής της γενικής γραμμής της αντιλαϊκής λιτότητας. Μπροστά σε ένα απρόβλεπτο λαϊκό κίνημα τώρα, αφενός δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις τεράστιες απώλειες, στηριζόμενος σ΄ ένα έδαφος θετικό για τον ίδιο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφετέρου δεν μπορεί να ελπίζει σε μια μεταστροφή της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, που θα τον διευκόλυνε στο εσωτερικό. Η αστάθεια ακόμη και στο εσωτερικό της Γερμανίας, που προκαλείται και από μια εσωτερική σύγκρουση, όπως έδειξε η διαδικασία εκλογής της διαδόχου της κ. Μέρκελ, διαμορφώνει ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, μέσα στο οποίο δεν φαίνεται δυνατό να βρουν λύσεις οι ενδογενείς αντιφάσεις του ευρωπαϊκού συστήματος, και, συνεπώς, διέξοδο οι επιμέρους συγκρούσεις στο εσωτερικό των κρατών-μελών.