Οι ποινές δεν αποτελούν μέτρο επίλυσης της ανεργίας

 

Το Δ.Σ του ΟΑΕΔ έχει προχωρήσει σε πρόταση προς το υπουργείο Εργασίας για κατάρτιση κανονισμού για τον «καθορισμό μέτρων ελέγχου της ανεργίας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των ανέργων, καθώς και επιβαλλόμενων κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε υποχρεώσεις». Με πιο απλά λόγια, η πρόταση εννοεί την ανεργία σαν προσωπική «τεμπελιά» του κάθε ανθρώπου, αντί αντίκτυπο της νεοφιλελεύθερης κρίσης, προβλέποντας ποινές σε βάρος των ανέργων, προκειμένου να τους «συμμορφώσει».
Για το ζήτημα, στις 2 του μηνός, η κίνηση «Reworkers» προέβει σε παρέμβαση στα κεντρικά γραφεία του ΟΑΕΔ στον Άλιμο, με σκοπό να σταματήσει η συζήτηση για το ποινολόγιο των ανέργων, εκφράζοντας «την απόλυτη αντίθεση για τη συγκεκριμένη πρόταση, καθώς και τη λογική που τη διέπει». Κατά τη συνάντησή τους με την διοικήτρια του Οργανισμού, Μαρία Καραμερσίνη, η ίδια σημείωσε, σύμφωνα με τους Reworkers, πως πολλές από τις διατάξεις προϋπήρχαν ήδη, και συμπλήρωσε πως πρόκειται να διατυπωθεί καινούργια πρόταση από την πλευρά του ΟΑΕΔ, της οποίας, όμως, οι όροι δεν έχουν ακόμα αποσαφηνιστεί .
Κατά την παρέμβασή των Reworkers στον Οργανισμό μοιράστηκε το κείμενο που ακολουθεί, εξηγώντας πως η «ανεργία είναι τρομοκρατία», και αν κάποιοι πρέπει να έχουν κυρώσεις και ποινές, αυτοί είναι οι εργοδότες:
«Η αδυναμία εξεύρεσης εργασίας σήμερα αφορά το 25% του συνολικού εργατικού δυναμικού, ενώ στις νέες ηλικίες το ποσοστό αγγίζει το 55%. Η απειλή της ανεργίας λειτούργησε ως μοχλός συνολικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις εις βάρος όλων των εργαζομένων. Έτσι, γίνεται σαφές πως το φαινόμενο της ανεργίας μας αφορά όλους και όλες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Πρόκειται μόνο για τη μια πλευρά του νομίσματος, καθώς η άλλη όψη της αγοράς εργασίας είναι η επισφαλής εργασία, όπου οι ελαστικές μορφές απασχόλησης εμφανίζονται ως διέξοδος από την ανεργία.

Ανασφάλεια

Οι έννοιες της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας παραπέμπουν σε ένα σύνολο παραγόντων που διαμορφώνουν και ενισχύουν το αίσθημα της μη ασφάλειας για το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων. Ανασφάλεια για την ύπαρξη και τη διατήρηση της θέσης εργασίας. Ανασφάλεια για την επάρκεια του μισθού, αλλά και τη διατήρηση του ύψους του εισοδήματος. Ανασφάλεια για τις διακρίσεις στο εργασιακό περιβάλλον. Ας ληφθεί υπόψη σε αυτό το σημείο η σχέση μεταξύ ανεργίας και ψυχικής υγείας και οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις που προκαλεί η κατάσταση αυτή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σαν να μην έφτανε η λογική της επιδότησης των επιχειρήσεων που υιοθετήθηκε το προηγούμενο διάστημα, ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) προωθεί έναν κανονισμό “καθορισμού μέτρων ελέγχου της ανεργίας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των ανέργων, καθώς και επιβαλλόμενων κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε υποχρεώσεις”. Με άλλα λόγια πρόκειται για μια λογική που εκλαμβάνει το πρόβλημα της ανεργίας ως μια ατομική υπόθεση και προάγει τον τύπο του “ενεργοποιημένου” ανθρώπου που φέρει την ευθύνη της κατάστασης του. Τι σημαίνει άραγε “ενεργοποιημένος” άνθρωπος για τον ΟΑΕΔ;

Η ανεργία δεν είναι επιλογή

Σε μια εποχή που το μέλλον της νέας γενιάς διαγράφεται εξαιρετικά αβέβαιο μέσα στη γκρίζα ζώνη της επισφάλειας, της ανεργίας και της μετανάστευσης, που γονείς αγωνίζονται να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους και τα παιδιά τους, καλούμε τον ΟΑΕΔ να μην αντιμετωπίσει τους άνεργους ως “βολεμένους”, που πρέπει να τιμωρήσει. Η μείωση της ανεργίας δεν μπορεί να γίνει με τιμωρητική διάθεση και εικονικούς όρους. Η ανεργία δεν είναι επιλογή, ούτε φυσικό γεγονός. Είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης που βρίσκει τα αίτιά της στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.
Οι άνεργοι θα πρέπει να προστατεύονται και όχι να διώκονται από τον ΟΑΕΔ. Σε καμιά περίπτωση οι ποινές δεν μπορούν να αποτελέσουν μέτρο επίλυσης της ανεργίας. Κάποια από τα μέτρα που έχουν προταθεί συμπυκνώνονται παρακάτω:
1. Απαίτηση (εκ μέρους του ΟΑΕΔ) για προσκόμιση στοιχείων που αποδεικνύουν ότι οι άνεργοι αναζητούν εργασία.
2. O οργανισμός υποχρεώνει τον άνεργο να δέχεται μια οποιαδήποτε θέση εργασίας
3. Ο άνεργος απειλείται με διακοπή της κάρτας ανεργίας και του επιδόματος ανεργίας σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις νέες “υποχρεώσεις”
4. Νομιμοποίηση των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας
Όλα τα παραπάνω δείχνουν πως ο ΟΑΕΔ σε καμία περίπτωση δεν υπερασπίζεται τον κόσμο της ανεργίας (σύμφωνα με το διακηρυγμένο του σκοπό). Αντίθετα, εξωθεί τους ανέργους ακόμα πιο βαθιά στο περιθώριο οδηγώντας τους σε “κοινωνικό θάνατο”, στο βαθμό που πρόκειται να διακόψει την κάρτα ανεργίας τους και το ήδη ελάχιστο επίδομα ανεργίας. Παράλληλα, νομιμοποιεί τις σύγχρονες γαλέρες, στο βαθμό που δεν βάζει ουσιαστικούς περιορισμούς στη θέση εργασίας, που ενδέχεται να παρουσιαστεί. Ένα διπλό αποτέλεσμα το οποίο θα εμφανιστεί τελικά ως “μείωση της ανεργίας” και θα αντιμετωπίζει το εργατικό δυναμικό “σήμερα ως εργαζόμενο, αύριο ως άνεργο, μεθαύριο ως καταρτιζόμενο”, αλλά σε κάθε περίπτωση ως αναλώσιμο, απόλυτα ευέλικτο και διαθέσιμο προς εκμετάλλευση ανά πάσα στιγμή.
Ως Reworkers, νέες και νέοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, εκφράζουμε την απόλυτη αντίθεσή μας στην αυταρχική αντιμετώπιση των ανέργων και στον έλεγχο της καθημερινότητάς τους. Παράλληλα, στεκόμαστε απέναντι σε κάθε προσπάθεια νομιμοποίησης των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας, που εμπορεύονται εργαζόμενους και λαμβάνουν μέρος στην εκμετάλλευσή τους. Η ιδιότητα του ανέργου είναι η ίδια μια ποινή, από τη στιγμή που ο άνεργος αδυνατεί να ρυθμίσει τον χρόνο του και δυσκολεύεται να σχεδιάσει το αύριο.

Αγωνιζόμαστε συλλογικά για:

• Να μην περάσει το ποινολόγιο
• Επαναπροσδιορισμό και αναδιοργάνωση του ρόλου του ΟΑΕΔ
• Επέκταση του επιδόματος για την κάλυψη των μακροχρόνια ανέργων
• Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του κατώτατου μισθού
• Κατάργηση του υποκατώτατου μισθού
• Κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας
• Μείωση εργάσιμου χρόνου
• Σταθερή και πλήρη εργασία για όλες και όλους»