Πανικός στο πολιτικό κέντρο

Αρκούσε μία και μόνο ατάκα του Νίκου Παππά περί κυβέρνησης των «προοδευτικών δυνάμεων» και ακόμη μία του Σταμάτη Μαλέλη περί …ολέθρου (σε περίπτωση που έρθει στην εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης) για να προκληθεί ένας μίνι πολιτικός πανικός στις δυνάμεις που αυτοποθετούνται στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ και στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας.
Ειδικά στο ΚΙΝΑΛ ο πανικός δεν μπορούσε να «μακιγιαριστεί» με τίποτα και κάπως έτσι προέκυψε νέα δήλωση του διευθυντή επικοινωνίας του κόμματος, αυτή τη φορά μέσω facebook, επί το …συντηρητικότερο προφανώς, για να ικανοποιηθούν αυτές οι φωνές της Χαριλάου Τρικούπη που ακούν ΣΥΡΙΖΑ και βγάζουν έρπη στα χείλη (και άλλες δερματοπάθειες).
Βέβαια στην πρώτη δήλωσή του (η οποία έγινε στον news 247 και «ταξίδεψε» γρήγορα σ’ όλη την Ελλάδα) ο Σταμάτης Μαλέλης είπε κάτι που έτσι και αλλιώς ήταν δύσκολο να «μακιγιαριστεί». Διότι όσες λεκτικές κωλοτούμπες και αν κάνει κανείς, η λέξη όλεθρος που ήρθε να κολλήσει δίπλα στην πιθανότητα ανάληψης της διακυβένησης από τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι σαφής και, ως προς την πολιτική της στόχευση, απολύτως ξεκάθαρη. Τόσο ξεκάθαρη που οι δυνάμεις του ΚΙΝΑΛ που περιμένουν πως και πως τη μετεκλογική συνεργασία με την ελληνική νεοφιλελεύθερη δεξιά ανησύχησαν σφόδρα.
Το ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις το γνωρίζουν όλοι. Εκφράζονται μέσα από τα πολιτικά πιστεύω του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Ανδρέα Λοβέρδου (κατά κύριο λόγο), τα οποία κάνουν λόγο για την ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ να υποστεί στις προσεχείς εκλογές όχι μία απλή ήττα, αλλά μία συντριβή η οποία -κατά πως πιστεύουν- θα τον περιορίσει σε ρόλο παρία στο νέο πολιτικό σκηνικό που έχουν στο μυαλό τους. Το πόσες πιθανότητες εκπλήρωσης έχουν αυτοί οι ευσεβείς πόθοι της δεξιάς, αντιδραστικής θα έλεγε κανείς, πτέρυγας του ΚΙΝΑΛ είναι ασφαλώς κάτι συζητήτισιμο (για να το θέσουμε κομψά).
Στο πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ όμως-γιατί περί αυτού πρόκειται- υπάρχουν και άλλες δυνάμεις, σαφώς πιο ψύχραιμες στην πολιτική τους ανάγνωση και σαφώς πιο νηφάλιες στις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Είναι, ας πούμε, ο επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο οποίος-για να δώσουμε ένα παράδειγμα- έχει κρατήσει σαφείς αποστάσεις από τη στείρα άρνηση του ΚΙΝΑΛ στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Πρόκειται για δυνάμεις που σίγουρα δεν αισθάνονται άνετα να βρίσκονται κάτω από την ίδια πολιτική στέγη με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τους φίλους του και δεν διστάζουν να διαφοροποιούνται όταν τους δίνεται η ευκαιρία.

Ποτάμι με δύο …παραπόταμους

Παρόμοια είναι η κατάσταση και στο Ποτάμι, με τη διαφορά όμως ότι καμία δημοσκόπηση δεν δείχνει ότι ο εν λόγω πολιτικός σχηματισμός θα ξεπεράσει το 3% στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Κοντολογίς για το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη τίθεται ξεκάθαρα και το θέμα της κοινοβουλευτικής επιβίωσης.
Μέσα στο Ποτάμι υπάρχουν δύο σαφείς τάσεις. Η προοδευτική εκφράζεται από τους βουλευτές Γιώργο Μαυρωτά, Σπύρο Δανέλλη και Σπύρο Λυκούδη. Και οι τρεις έχουν εκφραστεί θετικά για τη Συμφωνία των Πρεσπών (ειδικά ο Δανέλλης έχει δηλώσει ότι θα την ψηφίσει ότι και αν γίνει), κάτι που διαφάνηκε και στην πρόσφατη, σχετική ψηφοφορία εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ποταμιού.
Η συντηρητική στάση εκφράζεται από τους βουλευτές Γρηγόρη Ψαριανό και Γιώργο Αμυρά, οι οποίοι μειοψήφισαν στην εντός των κομματικών τειχών ψηφοφορία για τη Συμφωνία των Πρεσπών και τάχθηκαν εναντίον της. Δεν είναι, προφανώς, τυχαίο ότι αμφότεροι φλερτάρτουν με την ένταξή τους στη Νέα Δημοκρατία, σενάρια που ουδέποτε διέψευσαν με κατηγορηματικό τρόπο. Άλλωστε, ο πρώην ομόσταβλός τους Χάρης Θεοχάρης ολοκλήρωσε πριν από λίγες εβδομάδες το δρομολόγιο εντασσόμενος στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.
Τι λέει για όλα αυτά ο επικεφαλής του Ποταμιού; Ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών, ο Σταύρος Θεοδωράκης έδωσε θετική ψήφο στην εσωκομματική διαδικασία, μία στάση που δεν αναμένεται να αλλάξει όταν το κείμενο έρθει στην ολομέλεια προς κύρωση. Έχοντας, όμως, τον τίτλο του ηγέτη του σχηματισμού του, ο Θεοδωράκης θέλει να κρατήσει την κοινοβουλευτική του ομάδα στοιχειωδώς ενωμένη μέχρι το τέλος της θητείας της παρούσας βουλής και να κατέβει συντεταγμένα στις προσεχείς εκλογές. Αναγκασμένος όμως να πατάει σε δύο βάρκες, είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει.
Συμπέρασμα; Ο χώρος του κέντρου πιέζεται από τις εξελίξεις. Η ανάγκη να εκφραστούν με σαφήνεια τα στελέχη του για μία σειρά από θέματα που θα έρθουν στο τραπέζι τους επόμενους μήνες, δεν αφήνει περιθώριο για εφησυχασμό. Πολύ σύντομα θα καταφθάσει η ώρα που θα πρέπει να επιλέξουν με ποιους (και ποιες πολιτικές) θα πάνε και ποιους θα αφήσουν. Θα προτιμήσουν μία πορεία με προοδευτικό πρόσημο που θα ανοίγει δρόμους για νέες προοδευτικές πλειοψηφίες στη χώρα ή θα κληθούν να παίξουν το ρόλο του προοδευτικού άλλοθι, σε μία κατά τα άλλα υπερσυντηρητική και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που ίσως προκύψει από τις κάλπες; Το μαχαίρι και το καρπούζι βρίσκεται πάντως στα δικά τους χέρια.

Νίκος Γιαννόπουλος