Η Ιταλία έχει ξεσηκωθεί ενάντια στον βουλευτή της Λέγκα, Μποργκέτσιο, που δήλωσε ότι «μπορεί κανείς να συμμεριστεί» τις ιδέες του νορβηγού ναζί που δολοφόνησε σχεδόν 100 άτομα στο νησί Ουτόγια. Οι απόψεις του δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της ακροδεξιάς, σύμφωνα με την οποία η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα αρνητικό φαινόμενο, που οδηγεί στην απώλεια του πολιτισμού μας και των χριστιανικών μας ριζών.
Το κόμμα του αποκήρυξε τις απόψεις του, χαρακτηρίζοντάς τες «παραλήρημα». Όμως, δεν ήταν ο μόνος. Ο Βιτόριο Φέλτρι, το βαρύ πυροβολικό της δεξιάς δημοσιογραφίας, εκδότης της εφημερίδας «Il Giornale», αφού πρώτα προσπάθησε να παρουσιάσει το γεγονός ως έργο ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων, στη συνέχεια, όταν αποδείχτηκε ότι ο δράστης ήταν ακροδεξιός, έγραψε το κατάπτυστο άρθρο με τίτλο «Εκείνοι οι νέοι που στάθηκαν ανίκανοι να αντιδράσουν». Πώς είναι δυνατό, ρωτάει ο Φέλτρι, οι 500 νέοι που βρίσκονταν στο νησί να μην μπορέσουν να σταματήσουν τη σφαγή; Θα μπορούσαν κάποιοι να ριχτούν πάνω στο δολοφόνο, κι έτσι «μερικοί θα σκοτώνονταν, μα όχι όλοι». Το πρόβλημα γι’ αυτόν είναι ότι ο καθένας τους «σκέφτηκε να σώσει τον εαυτό του, έχοντας την αυταπάτη ότι θα τη γλιτώσει». Δηλαδή, αυτοί οι αριστεροί νέοι ήταν ανίκανοι και εγωιστές. Ίσως λοιπόν να τους άξιζε να πεθάνουν.
Στο ίδιο μήκος κύματος ο ιταλός αιγυπτιακής καταγωγής και προσηλυτισμένος καθολικός Μαγκντί Αλάμ, ο οποίος, σε άρθρο του στην ίδια εφημερίδα, μας λέει τα εξής: «Η Νορβηγία, όπως και η Σουηδία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ολλανδία, κηρύσσουν και εφαρμόζουν την ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας, θεωρώντας ότι η υποδοχή των μεταναστών και γενικότερα η σχέση με τον κόσμο της παγκοσμιοποίησης πρέπει να οδηγήσουν σε μια ριζική αλλαγή του πολιτισμού μας, μέχρι του σημείου να ντρεπόμαστε για τις ιουδαϊκές - χριστιανικές ρίζες μας, να απαρνηθούμε τις μη διαπραγματεύσιμες αξίες μας, να προδώσουμε τη χριστιανική μας ταυτότητα κ.λπ.».
Πίσω από τον ανόητο φασίστα Μποργκέτσιο υπάρχουν αυτοί οι διανοούμενοι της άκρας δεξιάς, που εργάζονται σε έντυπα της κυβερνητικής πλειοψηφίας και κατορθώνουν να περάσουν τις ναζιστικές ιδέες τους με έναν πολύ πιο ύπουλο και επικίνδυνο τρόπο.
Αυτή τη φορά, όμως, υπήρξε γενική κατακραυγή των ίδιων των αναγνωστών τους και ποικίλες απαντήσεις σε τέτοιου είδους απόψεις. Αφού λοιπόν δεν κατόρθωσαν να δικαιολογήσουν τη σφαγή, τότε ανακηρύσσουν το δράστη «τρελό», για να του δώσουν έτσι άφεση αμαρτιών.
Σ’ αυτό τους απαντά ο Μικέλε Σέρα, στην εφημερίδα «La Repubblica»:
«Το μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών που πυροβολεί τα θύματα στο κεφάλι είναι τρελός ή πολιτικός εγκληματίας; Ο φασίστας που βάζει μια βόμβα σε ένα τρένο είναι τρελός ή είναι πολιτικός εγκληματίας; Οι οπαδοί της Τζιχάντ που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους είναι τρελοί ή πολιτικοί εγκληματίες; Κανείς δεν είχε ποτέ αμφιβολίες γι’ αυτό: πρόκειται για πολιτικά εγκλήματα, με πολιτικά αίτια και πολιτικό σκοπό. Επομένως, διαβάζοντας πολλά σχόλια για τη σφαγή στη Νορβηγία, είναι εντελώς ακατανόητο γιατί η κατακρεούργηση σχεδόν εκατό αριστερών παιδιών από έναν σιχαμερό δεξιό φανατικό δεν πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο της ξεκάθαρης, αυτονόητης φύσης του πολιτικού εγκλήματος, που ωρίμασε μέσα στη ρατσιστική κουλτούρα της λευκής υπεροχής, των «χριστιανικών ριζών» που τις κραδαίνουν σαν θανατηφόρο όπλο, του έξαλλου μίσους ενάντια στην Ευρώπη της ανεκτικότητας, της ένταξης, της δημοκρατίας.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, αν φερθούμε στον φρικτό Μπρέιβικ σαν να είναι ένας «τυχαίος» παρανοϊκός, ένα ψυχιατρικό ατύχημα με αδιανόητες συνέπειες, τότε δεν καταλαβαίνουμε το βάθος και τη σοβαρότητα της πολιτιστικής, πολιτικής και ανθρώπινης ρήξης ανάμεσα στην άκρα δεξιά και στην ανοιχτή κοινωνία. Ο Χίτλερ ήταν τρελός; Βέβαια, ήταν και τρελός. Όμως η τρέλα που φθάνει στην κυβέρνηση και εξαπολύει τον παγκόσμιο πόλεμο και οργανώνει τον αφανισμό, είναι ξεκάθαρα πολιτική. Και πολεμιέται με την πολιτική».
Ο νορβηγός Μπρέιβικ, ο θαυμαστής της Χρυσής Αυγής και του ΛΑΟΣ, δεν είναι λοιπόν τρελός. Είναι ένας ναζί δολοφόνος που εκφράζει μια ιδεολογία που εξαπλώνεται ταχύτατα στην Ευρώπη, βάσει της οποίας ο εχθρός είναι ο εύκολος στόχος, ο μετανάστης, ο απόκληρος, τα ανυπεράσπιστα παιδιά του νησιού Ουτόγια.
Αυτή την ιδεολογία πρέπει να πολεμήσει η αριστερά της Ευρώπης.
Τόνια Τσίτσοβιτς
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
