ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
Του
Νίκου Σερβετά
Hταν θέμα χρόνου να γίνει ότι έγινε την περασμένη βδομάδα στη Νορβηγία. Όταν ο υπέρμετρος σοβινισμός, ο νεοπλουτισμός, το απίστευτο κράμα σοσιαλδημοκρατίας και προτεσταντισμού που διέπουν την κοινωνία αυτή, καθίσουν πάνω σ’ ένα αρρωστημένο μυαλό –ασχέτως αν αυτό το μυαλό αρρώστησε λόγω της ιδεολογίας του ή διάλεξε αυτή την ιδεολογία επειδή ήταν άρρωστο – η έκρηξη θα πρέπει να είναι αναμενόμενη. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει απλώς επιβεβαιώνει την παροιμία «ο κουφός, πάντα πιστεύει ότι είναι τρελοί αυτοί που χορεύουν»
Το καμπανάκι, όχι μόνο για τη Νορβηγία, αλλά για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, έχει χτυπήσει πολλές φορές. Μάλιστα, ο Σουηδός δημοσιογράφος – συγγραφέας Γιάν Γκιγιού στο βιβλίο που γράφηκε πριν από περίπου 10 χρόνια «Ο εχθρός ανάμεσα μας» (σ.σ. έχει μεταφραστεί αλλά δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στην Ελλάδα) περιγράφει περιστατικά που όποιος το έχει διαβάσει μπορεί να αναγνωρίσει περιγραφές σε δημοσιεύματα εφημερίδων της περασμένης εβδομάδος αναφορικά με το τραγικό γεγονός στη Νορβηγία.
Στοιχεία καθημερινότητας
Δουλειά μου είναι να καταγράφω αυτά που βλέπω και μαθαίνω και να τα δημοσιεύω όπου μπορώ. Αρχίζουμε λοιπόν:
- Πήγα πρώτη φορά στη Νορβηγία το 1975, σε ένα διεθνές κάμπινγκ και αμέσως μετά φιλοξενήθηκα από την οικογένεια συνομήλικου μου. Έμεινα στο σπίτι του μία εβδομάδα. Όταν έφυγα οι γονείς του μου έκαναν δώρο, να πάρω μαζί μου, μία νορβηγική σημαία. Ήταν η σημαία που ανεβοκατέβαινε πρωί-βράδυ στον ιστό του κήπου του σπιτιού και τέτοιοι ιστοί υπήρχαν σε όλα τα σπίτια σε όλο το Ντράμμεν.
- Σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία υπάρχουν, σήμερα, στη Νορβηγία 2,6 εθνικές στολές ανά κάτοικο. Δηλαδή σε κάθε σπίτι με ένα ζευγάρι και δύο παιδιά υπάρχουν πάνω από δέκα στολές αντίστοιχες του τσολιά, της Αμαλίας, της Καραγκούνας και πάει λέγοντας. Και τις στολές αυτές δεν τις έχουν για να υπάρχουν αλλά τις φοράνε^ Πάσχα, Χριστούγεννα, στη γιορτή του Μεσοκαλόκαιρου, στα γενέθλια του παππού, ακόμα και στην απογευματινή βόλτα της Κυριακής.
- Καλοκαίρι του 1992, η Δανία (!) τελείως απρόσμενα κατέκτησε το ευρωπαϊκό κύπελλο στο ποδόσφαιρο. Παραλήρημα στους δρόμους του Όσλο «Η νίκη είναι δική μας» φώναζαν και συμπλήρωναν: «Είμαστε οι καλύτεροι σε όλα, τι την θέλουμε την ΕΟΚ»
- Όπως εμάς μας μεγαλώνουν με πρότυπα και ιδανικά ηρώων έτσι κάνουν και μ’ αυτούς. Αλλά ακριβώς το αντίθετο: Εκεί τους μαθαίνουν να μην γίνονται οι ίδιοι ήρωες, αλλά να κάνουν ήρωες τους άλλους. Οι ίδιοι να είναι οι νικητές!
Γι’ αυτό ίσως το όνομα «Βίντκουν Κουίσλινγκ» που σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο είναι συνώνυμο του «προδότης» στη Νορβηγία είναι απλώς το όνομα του πρωθυπουργού της χώρας κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πόλεμου.
Τι κι αν κατέπνιξε το αριστερό κίνημα αντίστασης στους ναζί, τι κι αν συνεργάστηκε με τον Χίτλερ; Η χώρα είχε κέρδη κι όχι ερείπια μετά τον πόλεμο. Μετά τον πόλεμο ήρθε το ΝΑΤΟ που πλήρωνε τεράστια ποσά για ενοίκια των στρατιωτικών βάσεων, όπως του Νάρβικ, που προστάτευαν τον ελεύθερο κόσμο από την «Σοβιετική αρκούδα» και γλίτωναν τη Νορβηγία από αμυντικούς εξοπλισμούς. Πάνω σ’ όλα αυτά ήρθαν και τα πετρέλαια. Οι σοσιαλδημοκράτες («Εργατικό Κόμμα» λέγονται εκεί) ηγούνται ενός λαού που η προτεσταντική ηθική του επιβάλει να είναι υπάκουο στην εξουσία, χρησιμοποιεί τη φράση «η συμμετοχή μου στο κοινό ταμείο» όταν θέλει να αναφερθεί στη φορολογία και έτσι δημιουργούν το κράτος που όλοι οι άλλοι λαοί ζηλεύουν αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν διότι ούτε αυτή την πορεία είχαν ούτε τους περιβάλει τέτοιος φυσικός πλούτος.
Το αποτέλεσμα
Σ’ αυτή τη χώρα γεννήθηκε πριν από 32 χρόνια ο Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ. Μεγάλωσε με δεδομένα που του είχαν «παραχωρηθεί» και δεν είχε «κατακτήσει» ούτε αυτός ούτε οι γονείς του. Στην πολιτική σκηνή της χώρας του το μείζον θέμα τα τελευταία σκηνής τα τελευταία 20 χρόνια είναι: «Πώς θα επενδύσουμε τα σημερινά κέρδη ώστε να εξασφαλιστεί η τρίτη από σήμερα γενιά, όταν θα τελειώσουν τα αποθέματα πετρελαίου». Οι σοσιαλδημοκράτες θέλουν να κρατηθεί η υψηλή φορολογία και να γίνονται δημόσιες επενδύσεις, οι συντηρητικοί να πέσει η φορολογία και τα χρήματα να πηγαίνουν στο χρηματιστήριο όπου θα γεννήσουν κι άλλα χρήματα. Στη μέση οδό βαδίζει χρόνια τώρα η Νορβηγία.
Ο Μπρέιβικ είδε, όπως και οι υπόλοιποι συμπατριώτες του, μια χαρισματική προσωπικότητα όπως η Γκρού Χάρλεμ Μπρούτλαντ, πρόεδρος τότε του «Εργατικού Κόμματος» και πρωθυπουργός να αποσύρεται από την πολιτική και τον δημόσιο βίο μετά την αυτοκτονία του γιου της. Βλέπει επίσης, το 2000, την τελευταία, ίσως, κρατικοποίηση που έγινε σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η Statsoil η εταιρεία άντλησης και διαχείρισης του πετρελαίου περνάει στο νορβηγικό δημόσιο.
Έχει δικά του τα πάντα και πρέπει να τα προστατεύσει. Από ποίον; Μα φυσικά από τον «ισλαμοκομμουνιστικό κίνδυνο», όπως ο ίδιος τον ονόμασε.
Η Νορβηγία δεν έχει πρόβλημα μετανάστευσης, αντίθετα χρειάζεται κόσμος να δουλέψει διότι και δουλειές έχει και ένα καταπληκτικό σύστημα ένταξής τους στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν ανοικτά και αφύλακτα σύνορα, οι ξένοι που φθάνουν στη χώρα είναι απολύτως ελεγμένοι και από την πρώτη στιγμή της άφιξης τους και ακολουθούν με προγραμματισμό τα τρία στάδια: Προσαρμογή, ενσωμάτωση, αφομοίωση. Άλλωστε δεν είναι και πολλοί, 350.000 σε σύνολο οι περισσότεροι των οποίων Δανοί και Σουηδοί επιστήμονες. Ξέχασαν τα ανέκδοτα που έλεγαν έως πριν από λίγα χρόνια (όπως λέγαμε εμείς οι «Άριοι» για τους Πόντιους και οι Γάλλοι για τους Βέλγους, τα ίδια ακριβώς λέγανε και οι υπόλοιποι Σκανδιναβοί για τους Νορβηγούς) και μετακομίζουν πιο βόρια καθώς εκεί έχει υψηλότερες αμοιβές και μικρότερη φορολογία απ’ ότι στις χώρες τους. Η στατιστική υπηρεσία τους θεωρεί μετανάστες καθώς η Νορβηγία δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι άλλοι είναι κυρίως από το Βιετνάμ και το Πακιστάν -χαρακτηρισμένοι, αρχικά, ως πρόσφυγες- για να κάνουν τις δουλειές που δεν κάνουν οι Νορβηγοί. Μόνο που αυτοί είναι μουσουλμάνοι! Δηλαδή ένα «μέσον» που χρησιμοποιεί ένα τέτοιο σύστημα για να δείξει στους πολίτες του ότι ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη, και δεν δείχνει να ανησυχεί που με αυτόν τον τρόπο αφήνει χώρο να φθάσει το ακροδεξιό «Κόμμα της Προόδου» στο 23%. «Θα απαντήσουμε στη βία της ακροδεξιάς με περισσότερη δημοκρατία και ανεκτικότητα» δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιένς Στόιμπλε. Ε! Κάτι είναι κι αυτό!
Ένα άλλο «μέσον» που χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα, για να εξασφαλίσει άλλοθι δημοκρατικότητας, είναι η Αριστερά η οποία εγκλωβισμένη στους δογματισμούς της δεν βλέπει τι γίνεται γύρω της και με κάποια επιφύλαξη βέβαια μπορεί να πει κάποιος ότι με τον τρόπο που λειτουργεί βρίσκεται «εκτός κλίματος».
Οι αριστεροί Νορβηγοί είναι πραγματικά αριστεροί. Έχω συναντήσει ανθρώπους που έκαναν κόκκινα μεροκάματα για τη Γιουγκοσλαβία που παράγουν θέσεις τις οποίες πιάνουν στο στόμα τους μετά τα κομματικά στελέχη και τις κάνουν ... λιώμα.
Η οργανωμένη αριστερά είναι ένα άλλο πράγμα. Βολεμένη στο μεγαλείο του 6,2% και έχοντας απαλλαγεί από το άγχος των «σοβιετόφιλων» όπως τους ονομάζουν -που μετά βίας πήραν 700 ψήφους σε όλη τη Νορβηγία- αγωνίζεται ακόμα για «φαρδύτερους ποδηλατόδρομους»
Κι εγώ δεν θέλω αυτές τις μέρες να τηλεφωνήσω ούτε στον Ματιάς ούτε στη Σουλβέι. Ό,τι και να τους πω, ό,τι και να τους ρωτήσω, φοβάμαι ότι θα τους φέρω σε πολύ δύσκολη θέση. Όπως με φέρνει εμένα ο Κρίστιαν, η Μάλλιν και Γιούνας όταν με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτάνε «Τι γίνεται Νίκος, παίρνουν στην Ελλάδα πρόωρη σύνταξη οι κομμώτριες επειδή πιάνουν χημικά;»
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
