Του
Αργύρη Παναγόπουλου
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προσπαθεί να ανακάμψει από την κρίση χρέους επιστρατεύοντας τον Ντελόρ, τον Πρόντι και το Γκονθάλεθ, ενώ έχουν εξαφανιστεί από το προσκήνιο οι νεώτερες γενιές των πολιτικών της, με άξονα τον Σρέντερ, τον Μπλερ και τον Ζοσπέν. Το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το γερμανικό SPD και το ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, προσπαθούν μέσα από διμερείς επαφές να διαμορφώσουν μια κοινή και εξαιρετικά μετριοπαθή πολιτική ανάπτυξης στην κρίση χρέους και ευρωζώνης, ενώ στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία τα σοσιαλιστικά κόμματα που κυβερνούν έχουν προσφέρει γη και ύδωρ στους κερδοσκόπους των αγορών και τους τραπεζίτες εφαρμόζοντας τα πλέον αντικοινωνικά προγράμματα λιτότητας στην ευρωπαϊκή μεταπολεμική ιστορία. Την ουσιαστική ανυπαρξία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που διευθύνει ο Γ. Παπανδρέου, συμπληρώνει στη Γηραιά Ήπειρο το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που αδυνατεί να μετατραπεί μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς σε πόλο συσπείρωσης μιας άλλης πλειοψηφίας με τη συνεργασία κεντρώων, αριστερών και πράσινων δυνάμεων, ακυρώνοντας ακόμη και τον ιστορικό πολιτικό λόγο της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Πώς θα μπορέσει η σοσιαλδημοκρατία να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης για να αντιμετωπίσει την καταστροφική πολιτική της Μέρκελ και του Σαρκοζί;
Τα ευρωομόλογα
Ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD, Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγιερ, εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση εναντίον της Μέρκελ, μετά τη συνάντησή της με τον Σαρκοζί, γιατί δεν προχώρησαν στην απόφαση έκδοσης ευρωομόλογων, εκτιμώντας ότι η καγκελάριος υπέκυψε στους εκβιασμούς των Ελευθέρων Δημοκρατών του FDP.
Ο Στάινμαγιερ συναντήθηκε στο Παρίσι με τον Ζαν-Μαρκ Αγκρό, τον επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο γαλλικό κοινοβούλιο, για να παρουσιάσουν ένα κοινό μέτωπο στήριξης των ευρωομολόγων, που αποτελούν «το τελευταίο στάδιο μιας πορείας σύγκλισης της Ευρώπης και των θεσμών της».
Οι Γάλλοι σοσιαλιστές διατηρούν ακόμη έντονο τον ευρωπαϊσμό του Ντελόρ και του Μιτεράν, ενώ οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες είναι ακόμη δέσμιοι της πολιτικής του Σρέντερ, που είχε στηρίξει στην πράξη την Ευρώπη των διαφορετικών ταχυτήτων στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας.
Το SPD ετοιμάζεται να κερδίσει τους τελευταίους γύρους των εκλογών στα κρατίδια το Σεπτέμβριο και όπως και οι Γάλλοι σοσιαλιστές, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την πολιτική λιτότητας της Μέρκελ και του Σαρκοζί για άμεσα εκλογικά οφέλη, χωρίς όμως να υπάρχει σαφής διαχωρισμός από τη νεοφιλελεύθερη και μονεταριστική πολιτική. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι στελέχη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, όπως ο Σρέντερ, ο Μπλερ και ο Γκονθάλεθ, «εργάζονται» στον ιδιωτικό τομέα και συμμετέχουν στο σχεδιασμό της πολιτικής μεγάλων πολυεθνικών;
Η «γερμανοποίηση»
του Θαπατέρο
Η απόφαση του Θαπατέρο να επιβάλει την οικονομική «γερμανοποίηση» του ισπανικού συντάγματος με τη ρητή συνταγματική κατοχύρωση ότι το δημόσιο έλλειμμα θα κυμαίνεται στο 0,4% του ΑΕΠ από το 2018, σε σχέση με το 0,35% του γερμανικού συντάγματος, πυροδότησε έναν εσωτερικό πόλεμο στο ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), αφού τόσο ο υποψήφιος πρωθυπουργός του Ρουμπαλκάβα, όσο και αρκετοί βουλευτές και γερουσιαστές τάχθηκαν εναντίον της συνταγματικής μεταρρύθμισης. Ο Ρουμπαλκάβα μάλιστα ζήτησε από το Θαπατέρο να προσφέρει «επαρκείς εγγυήσεις» για τη διάσωση του κοινωνικού κράτους και να διαπραγματευτεί την όποια συνταγματική μεταρρύθμιση και με το εθνικιστικό κόμμα της Καταλονίας και την …Ενωμένη Αριστερά! Ακόμη περισσότερα στελέχη του PSOE διαφωνούν με το γεγονός ότι η συνταγματική μεταρρύθμιση του Θαπατέρο θα επιβληθεί χωρίς δημοψήφισμα. Ο Θαπατέρο πάντως κατάφερε να περάσει το νέο πακέτο λιτότητας του Αυγούστου με τις ψήφους του δεξιού εθνικιστικού κόμματος των Βάσκων (PNV) και των εθνικιστών των Καναρίων Νήσων (CC).
H υπουργός Οικονομικών Σαλγκάδο, που δεν θα είναι υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου, αποτελεί από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της μεταρρύθμισης, εκτιμώντας ότι θα… καθησυχάσει τις αγορές.
«Αυτονομία» Μπερσάνι
απέναντι στη λιτότητα
Το ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα φαίνεται παγιδευμένο στο ρόλο του αυτόκλητου «διαιτητή» ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο μετά την απόφαση του μεγαλύτερου συνδικάτου CGIL να προχωρήσει σε γενική απεργία στις 6 Σεπτεμβρίου εναντίον της νέας σκληρής λιτότητας και την πρόθεση των δύο μικρότερων συνδικάτων CISL και Uil, (προσκείμενα στο Δημοκρατικό Κόμμα), να προσφέρουν γη και ύδωρ στον Μπερλουσκόνι.
«Η πολιτική και το συνδικάτο έχουν την αυτονομία τους», τόνισε ο γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος Μπερσάνι, ζητώντας «λογικές» ιδιωτικοποιήσεις και πωλήσεις δημοσίων ακινήτων, ενώ ο γραμματέας της CISL Μπονάνι υπογράμμισε ότι «δεν είμαστε σαν τα ελληνικά συνδικάτα …δεν κάνουμε πολιτικές απεργίες»!
Το Δημοκρατικό Κόμμα τάσσεται εναντίον της νέας λιτότητας των 47 δισ. ευρώ που προτείνει ο Μπερλουσκόνι και κατέθεσε 10 προτάσεις για τη μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων και τον έλεγχο του χρέους, ενώ η Ιταλία οδεύει μεθοδικά στην αγκαλιά της τρόικας. Ο δεύτερος γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος Λέτα άνοιξε διάλογο με τον Μπερλουσκόνι για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, εκτιμώντας πως θα μπορούσε να υπάρξει ένας συμβιβασμός για τη διαμόρφωση ενός ελαστικού ορίου συνταξιοδότησης μεταξύ των 62 και 70 ετών!
«Η χώρας μας διοικείται από τους κομισάριους της Γερμανίας και της ΕΚΤ», εκτιμά η γραμματέας της CGIL Σ. Καμούσο και ζητάει από τους εργαζομένους να συμμετάσχουν στη γενική απεργία για να υπερασπιστούν την κοινωνική συνοχή.
Γάλλοι σοσιαλιστές: αιμοδότες
του νεοφιλελευθερισμού
Η επανεμφάνιση του Ζακ Ντελόρ στην πολιτική σκηνή δεν έγινε μόνο για τα θέματα που αφορούν το παρόν και κυρίως το αβέβαιο μέλλον της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και για την προώθηση της υποψηφιότητας για τα Ηλύσια Πεδία της γ. γ. του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και κόρης του, Μαρτίν Ομπρί. Το ΣΚ ελπίζει ότι στις προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψηφίου προέδρου του μεταξύ της Ομπρί, της Ρουαγιάλ ή του Ολάντ, θα προσελκύσει ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους. Ποσοστό ιδιαίτερα χαμηλό, εάν αναλογιστεί κανείς τις διαστάσεις της Γαλλίας.
Ορισμένα υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΚ στοιχηματίζουν στη νίκη του υποψηφίου τους στις προεδρικές εκλογές του 2012 με τη βοήθεια κεντρώων και δεξιών δυνάμεων, ενώ με αμηχανία προσπαθούν να αποφύγουν την πιθανή επανεμφάνιση του Νοτμινίκ Στρος-Καν στην πολιτική σκηνή.
Ας μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα αποτέλεσε πραγματικό αιμοδότη του νεοφιλελευθερισμού, με τον Τρισέ και τον Στρος-Καν, να αναλαμβάνουν αντίστοιχα τα ηνία της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.
Η αποστροφή των μαζών
Η στροφή των σοσιαλιστικών κομμάτων προς το νεοφιλελευθερισμό συνοδεύτηκε από την απομαζικοποίηση των ίδιων και των κοινωνικών τους οργανώσεων, κυρίως των συνδικάτων τους.
Για πρώτη φορά από το 1906 το SPD έχει λιγότερα από 500 χιλιάδες μέλη, που ενδέχεται να μειωθούν περαιτέρω από έναν καθαρά βιολογικό αποδεκατισμό, αφού ο μέσος όρος ηλικίας των μελών φθάνει τα 60 έτη. Το 40% των κομματικών οργανώσεων έχει λιγότερα από 20 μέλη, ενώ το 50% των οργανώσεων δεν πραγματοποιεί πάνω από τρεις συνελεύσεις το έτος.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Πορτογαλίας έχασε μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία τα μισά μέλη του, αφού στις εκλογή του Μαρτίνς Σεγούρο, του διαδόχου του Σόκρατες στην ηγεσία του, συμμετείχαν περίπου 35 χιλιάδες μέλη, από τα 77 χιλιάδες μέλη που είχε το 2004, ενώ ο αριθμός των μελών των σοσιαλιστικών κομμάτων της Γαλλίας και της Ισπανίας έχει υποχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τον αριθμό των εκλεγμένων εκπροσώπων και των διοικητικών και πολιτικών τους αναγκών. Για το λόγο αυτό έχει επιστρατευθεί ένας στρατός επαγγελματιών υπαλλήλων και τεχνικών της πολιτικής, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τις επιλογές τους.
Τα «αδελφά»
Δημοκρατικά Κόμματα
Η αποτυχία των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας συνοδεύεται και από την ανικανότητα των «αδελφών» Δημοκρατικών Κομμάτων των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας να υλοποιήσουν τη «μεταρρυθμιστική» τους πολιτική, όπως έδειξαν οι διαδοχικές ήττες του Ομπάμα και η παραίτηση του Ιάπωνα πρωθυπουργού Καν, επιβεβαιώνοντας ότι οι πρώτες κυβερνήσεις του Δημοκρατικού Κόμματος στην ιαπωνική ιστορία δεν συνοδεύτηκαν από κανενός είδος αλλαγές.
Η επιλογή των ευρωπαϊκών κομμάτων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να αποδεχθούν τις ιδεολογικές και πολιτικές αρχές του νεοφιλελευθερισμού αποτέλεσε καίριο χτύπημα για την ευρωπαϊκή αριστερά, τα συνδικάτα, τις κοινωνικές οργανώσεις, γιατί διαμόρφωσε συνθήκες πολιτικής και κοινωνικής ερήμου, ενισχύοντας τις προσπάθειες απομόνωσης κάθε μορφής κοινωνικής αντίστασης.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
